ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 9

เดือนแปดเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง สายลมยามค่ำคืนเย็นฉ่ำ มอบความเย็นสบายให้แก่สองคนที่กำลังรู้สึกร้อนผ่าว

นานพักใหญ่อาเหม่าจึงเอ่ยปาก “เหตุใดท่านจึงลดเกียรติมาเป็นพ่อบ้านสกุลหานเช่นนี้”

“ลดเกียรติหรือ”

“ท่านฉลาดสุขุมเช่นนี้ ไม่ควรเป็นเพียงพ่อบ้าน ท่านควรสอบเป็นขุนนาง” อาเหม่าเอ่ยเสียงเบา “นายท่านหานหาใช่เจ้านายที่ดีไม่”

เซี่ยฟั่งพลันหัวเราะ “วงการขุนนางมากด้วยภยันตราย บางครั้งสู้ในดินแดนเล็กๆ ยังสงบมั่นคงเสียกว่า อีกอย่างเจ้าเชื่อหรือไม่ เมื่อก่อนข้าก็เคยเป็นบ่าวรับใช้”

อาเหม่าไม่เชื่อ นางเคยได้ยินข่าวลือของเขา เขาเป็นคุณชายตระกูลตกต่ำ จะเป็นบ่าวรับใช้ได้อย่างไร

“เมื่อก่อนท่านไม่เคยเป็นบ่าวรับใช้แน่นอน ดูมือท่านสิ” อาเหม่ากล่าวพลางจับมือใหญ่มาดู “มือท่านมิใช่มือของบ่าวรับใช้เลย”

มือของนางเย็นเล็กน้อย ทั้งสัมผัสก็แจ่มชัด เซี่ยฟั่งไม่ได้ดึงมือกลับ เสียงทุ้มถามกลั้วหัวเราะ “มือของบ่าวรับใช้? นี่มิใช่หรือ ไม่หยาบกร้านหรือ”

อาเหม่าแบมือทั้งสองข้างของตนให้เขาดู “ท่านดู นี่จึงจะเรียกว่าหยาบกร้าน แทบจะบาดคนได้อยู่แล้ว” ขาดคำนางก็ถูมือบางกับฝ่ามือของเขาทีหนึ่ง อยากให้เขาดูว่าเช่นไรจึงจะเรียกว่าหยาบกร้าน

ฝ่ามือบางลูบผ่านฝ่ามือใหญ่ มือของนางหยาบกระด้างและเจือด้วยความเย็นเล็กน้อย นั่นกลับกระตุ้นให้หัวใจของเขาร้อนผ่าว เขาจึงดึงมือกลับ เอามือไพล่หลังแล้วเอ่ยสั้นๆ “อืม”

อาเหม่าเองก็รู้สึกตัวแล้วว่าการกระทำเมื่อครู่ของตนผิดมารยาท นางเบี่ยงร่างพิงราวแล้วชมจันทร์ต่อ พวงแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ

ยิ่งใกล้ชิดกับเซี่ยฟั่งมากขึ้น อาเหม่าก็ยิ่งไม่อยากเป็นของเล่นของเจ้าบ้านสกุลหาน แต่นางจะทำอะไรได้ ต่อให้หนีออกไปได้นางก็ไม่มีทะเบียนเรือนอยู่ดี หนทางอันตราย ไม่รู้ว่าท้ายที่สุดจะตกไปอยู่ในมือโจรป่าหรือไม่ ต่อให้เคราะห์ดีรอดมาได้ก็มีแต่จะต้องเข้าไปใช้ชีวิตในป่าลึกอย่างยากลำบากแล้ว

เช่นนั้นคุ้มค่าหรือ

…ไม่คุ้มค่า

อาเหม่าไม่คิดเลือกทำเช่นนั้นเด็ดขาด

นางหลุบตาลงมองมือทั้งสองข้างของตนเอง แม้จะขาวแต่กลับเต็มไปด้วยริ้วรอยที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานานสิบกว่าปี นางกลุ้มใจปนหงุดหงิดเล็กๆ ว่าเหตุใดจึงต้องให้เซี่ยฟั่งเห็นด้วย บุรุษไม่มีทางชอบมือเช่นนี้ ไม่ว่าเขาจะเข้ามาที่สกุลหานด้วยจุดประสงค์ใด ในอดีตอย่างไรก็เคยเป็นคุณชาย ส่วนในอดีตของนางนั้นเดิมเป็นเพียงสาวใช้ บัดนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้นอยู่

…ไยจึงไม่สร้างความทรงจำดีๆ ทิ้งไว้

อาเหม่าหน้าม่อยคอตกทันที ครั้งแรกในชีวิตที่นางทั้งสมเพชและสงสารตนเอง ขณะบอกลาเขาเพื่อกลับห้องนั้น สภาพจิตใจของนางก็ยิ่งดิ่งลงถึงขีดสุด

สัมผัสที่หญิงสาวแตะลูบเมื่อครู่นี้ยังคงหลงเหลืออยู่บนฝ่ามือของเซี่ยฟั่ง เพียงนางครูดมืออย่างแผ่วเบา ก็รู้ว่านางผ่านความลำบากมาแค่ไหน ทำงานหนักมามากเพียงใด

เซี่ยฟั่งยืนนิ่งอยู่กับที่นานเท่าไหร่ เขาก็มองประตูห้องของอาเหม่านานเท่านั้น

ลมเย็นโชยเอื่อยคลอเคลีย ร่มไม้เริงร่ายยั่วเย้า ใต้พระจันทร์สีเงินยวงราวกับมีใบไม้กำลังปรบมือหัวเราะ