ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 1 – บทที่ 2

จิ้นอ๋องหลี่เฉิงฮ่วนเพิ่งอายุสิบเจ็ดปีเต็ม แต่รูปร่างสูงสะโอดสะอง มีท่วงทำนองของผู้สูงศักดิ์ เวลานี้เขากำลังนั่งคุกเข่าอยู่ที่หน้าโต๊ะ มือถือม้วนหนังสืออ่านอย่างตั้งอกตั้งใจ พอได้ยินเสียงเคลื่อนไหว หลี่เฉิงฮ่วนก็เงยหน้าขึ้น เห็นเป็นซ่งเหยาก็ยิ้ม เรียกชื่อรอง* ของซ่งเหยาอย่างสนิทสนม “หย่วนเอ่อร์ เจ้ามาแล้วหรือ”

หลังจากซ่งเหยาทำความเคารพแล้วก็ทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามหลี่เฉิงฮ่วน เอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ลำบากไม่น้อยกว่าจะมีราชโองการมาถึง คิดไม่ถึงว่าท่านอ๋องจะยังสงบเยือกเย็นเช่นนี้ได้”

หลี่เฉิงฮ่วนวางม้วนหนังสือลง กล่าวเสียงเฉื่อยเนือย “ข้ายังไม่คิดจะกลับเมืองหลวงในตอนนี้”

“เพราะเหตุใด”

หลี่เฉิงฮ่วนลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง แล้วจึงเอ่ยขึ้น “ยังไม่ถึงเวลา”

ซ่งเหยามองเงาด้านหลังของผู้เป็นนายที่ยืนเอามือไพล่หลังอย่างไม่เข้าใจ “พวกเราวางแผนกันมานาน ที่รอก็ไม่ใช่ช่วงเวลานี้หรอกหรือ ตอนนี้เป็นเวลาที่ท่านอ๋องจะได้ดำเนินการตามแผนการอันยิ่งใหญ่ เหตุใดท่านอ๋องกลับลังเลขึ้นมา”

หลี่เฉิงฮ่วนไม่ได้ตอบคำถามผู้ที่เป็นทั้งคนสนิทและสหายรักในทันที หากแต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเงียบๆ ด้านนอกหน้าต่างคือสวนดอกไม้ของจวนแม่ทัพ เป่ยฝู่เทียบกับเมืองหลวงไม่ได้ ในลานที่พักแม้จะมีต้นไม้ดอกไม้ หินและภูเขาจำลอง แต่ความประณีตงดงามห่างกันไกลกับสวนดอกไม้ในเมืองหลวง หลี่เฉิงฮ่วนจ้องมองสายน้ำในลำธารเล็กที่ไหลรินออกมาจากซอกเขา พลางเอ่ยขึ้นช้าๆ “ไม่ใช่จู่ๆ ข้าก็เกิดลังเลขึ้นมา หากแต่ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ยังจัดการไม่เรียบร้อย”

“เรื่องอะไรหรือ”

หลี่เฉิงฮ่วนไม่ได้ตอบตรงๆ แต่เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะแล้วจึงพูด “หย่วนเอ่อร์ ช่วยข้าร่างสารกราบทูลสักฉบับ ชี้แจงไปทางเมืองหลวง บอกว่าเวลานี้ที่เป่ยฝู่ยังมีภารกิจเร่งด่วนหลายเรื่อง ข้าไม่สะดวกจะเข้าเมืองหลวงทันที ต้องรอให้จัดการเรื่องต่างๆ เรียบร้อยแล้วจึงจะออกเดินทาง”

ซ่งเหยากล่าวอย่างลังเล “นี่…ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ท่านอ๋องกลับเมืองหลวง ท่านอ๋องกลับจงใจหาเหตุบอกปัด หากทำให้ฝ่าบาทไม่พอพระทัย กระทั่งยกเลิกการเดินทางกลับเมืองหลวงของท่านอ๋องเพราะเหตุดังกล่าว แล้วจะทำอย่างไร”

แม้จะบอกว่าฮ่องเต้คงไม่ลงโทษอะไรพระโอรสเพราะสาเหตุนี้ แต่หากการเสแสร้งในครั้งนี้ได้ทิ้งความประทับใจที่ไม่ดีให้กับฮ่องเต้ ย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่

หลี่เฉิงฮ่วนหยิบม้วนหนังสือขึ้นมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง มองซ่งเหยาด้วยแววตาเฉื่อยเนือยแวบหนึ่ง “ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ก็แสดงว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่ควรกลับไป”

หลังจากนั้นไม่กี่วันสารกราบทูลของจิ้นอ๋องก็ส่งมาถึงเมืองหลวง ฮ่องเต้ไม่ได้กริ้ว กลับเขียนสาส์นตอบกลับไปด้วยองค์เอง ชื่นชมพระโอรสที่เห็นเรื่องของบ้านเมืองเป็นสำคัญ ฮ่องเต้ทรงปลอบบำรุงขวัญ มีรับสั่งให้หลี่เฉิงฮ่วนตั้งใจบริหารกองทัพให้ดี เรื่องกลับเมืองหลวงไม่จำเป็นต้องรีบร้อน

สาส์นตอบจากฮ่องเต้ทำให้ซ่งเหยาถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูเหมือนคำกราบทูลของชิวลี่สิงได้ผลไม่น้อย สร้างความประทับใจให้กับฮ่องเต้อย่างแท้จริง นับเป็นข่าวที่ดีเยี่ยมสำหรับจิ้นอ๋อง

* ชาวจีนสมัยโบราณมีชื่อเรียกขานหลากหลาย โดยทั่วไปมี ‘นาม (หมิง 明)’ คือชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้แต่กำเนิด ‘ชื่อรอง (จื้อ 字)’ เป็นชื่อที่อาจารย์ตั้งให้เมื่อเข้ารับการศึกษา มักสอดคล้องกับนาม หรือเพิ่มคำด้านหน้าให้เหมือนกันในหมู่พี่น้องเพื่อบ่งบอกรุ่นในวงศ์ตระกูล นอกจากนี้ผู้มีความรู้มีตำแหน่งหน้าที่อาจตั้ง ‘ฉายา (เฮ่า 号)’ ของตนเองเพื่อใช้ในวงการ