ทดลองอ่านนิยายวาย ปราชญ์กู้บัลลังก์ บทที่ 2.2 #นิยายวาย

โหยวเหมี่ยวสะบัดเท้าโดยไม่รอให้จ้าวเฉากล่าวจบ มีดสั้นร่วงลงมาจากรองเท้า จากนั้นหันหลังหยิบมีดสั้นมาบั่นเชือกที่มัดข้อมือ มีดสั้นเล่มนั้นคมกริบมากจนเรียกได้ว่าฟันเหล็กเหมือนเต้าหู้ แค่เฉือนก็ขาดทันที จ้าวเฉาเอ่ยว่า “มีดดี! ได้มาจากไหน”

“หลี่เหยียนมอบให้” โหยวเหมี่ยวกระซิบตอบขณะหมุนตัวกลับไปตัดเชือกให้จ้าวเฉาด้วยความตื่นเต้นยินดี

“สมบัติล้ำค่าของอัครเสนาบดีหลี่” จ้าวเฉาพูดแหย่ “ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นของพระราชทาน บอกมาตามตรงเถอะ ชีวิตของเจ้าในเมืองหลวงไม่เลว หลี่เหยียนถูกตาต้องใจเจ้าสินะถึงได้ขโมยสมบัติของบิดามามอบให้เจ้าเช่นนี้”

โหยวเหมี่ยวหน้าแดงเรื่อ กำหมัดทำท่าจะต่อย สองมือของจ้าวเฉาหลุดจากพันธนาการแล้วจึงรีบหยุดเขาไว้ก่อน จากนั้นตัดเชือกที่มัดเท้า โหยวเหมี่ยวเอ่ยว่า “มีดสั้นเล่มนี้เจ้าเก็บไว้…”

“เจ้าเก็บไว้ป้องกันตัวเถอะ” จ้าวเฉายัดมีดสั้นใส่มือโหยวเหมี่ยว จากนั้นจูงมือเขาเดินไปที่หน้าต่างแล้วมองออกไปข้างนอกก็เห็นคนกำลังสาวเท้าวิ่งตรงมาที่กระท่อมหลังน้อย จ้าวเฉารีบโพล่งว่า “รีบกลับไปเร็ว”

ทั้งสองคนถอยกลับไปตรงมุมผนังตามเดิม จ้าวเฉาเอาเชือกพันกันอย่างหลวมๆ โหยวเหมี่ยวแสร้งทำเป็นยังโดนมัด เพิ่งจะหมอบตัวลง ประตูก็ถูกผลักเปิดท่ามกลางเสียงทะเลาะวิวาท ชาวหูที่มีหนวดเครารกเฟิ้มหน้าเดินเข้ามาแล้วปิดประตู ยืนเฝ้าอยู่ในกระท่อมหลังน้อย และพูดกับพวกเขาหลายคำ

โหยวเหมี่ยวฟังไม่เข้าใจจึงหันไปมองคนข้างๆ แต่จ้าวเฉาส่ายหน้าตอบ

เจ้าคนนั้นยืนเฝ้าอยู่ข้างหน้าต่างและมองออกไปข้างนอก ได้ยินเสียงแผดร้องลั่นดังมาจากข้างนอก ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงแผดร้อง ความตื่นเต้นยินดีในใจโหยวเหมี่ยวก็เพิ่มขึ้นอีกส่วน หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ลอบส่งสายตาให้จ้าวเฉา แต่จ้าวเฉากลับส่ายหน้า บ่งบอกเป็นนัยๆ ว่าอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามเด็ดขาด

คนที่ยืนเฝ้าทำท่าจะออกไปช่วยหลายครั้ง แต่พอเดินไปถึงประตูกลับเกิดอาการลังเล โหยวเหมี่ยวยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกร้อนรนใจ อยากจะพุ่งเข้าไปเอามีดสั้นแทงเจ้านั่นให้ตาย แต่ครู่ต่อมาก็ได้ยินเสียงตะโกนจากด้านนอก คนเฝ้ายามตอบรับแล้วกระชากดาบเล่มหนึ่งออกมาจากข้างเอวก่อนหมุนตัวกลับมา

“ลุย!” จ้าวเฉาตะโกน

โหยวเหมี่ยวรู้ว่าคนเฝ้ายามคงคิดจะฆ่าพวกเขาสองคน หรือไม่ก็จับพวกเขาเป็นตัวประกัน เวลานี้ถ้าขืนยังไม่ดิ้นรนต่อสู้แล้วจะรอถึงเมื่อไร โหยวเหมี่ยวกำมีดสั้นไว้ในมือแล้วพุ่งตัวไปข้างนอก แต่คนเฝ้ายามกลับยกเท้าถีบ จ้าวเฉาคำรามเสียงกร้าวด้วยความโกรธแค้นแล้วพุ่งชนจากด้านข้าง

คนเฝ้ายามเห็นทั้งสองคนหลุดจากพันธนาการโดยไม่ทราบสาเหตุก็ตกตะลึงพรึงเพริด โหยวเหมี่ยวจึงรีบฉวยโอกาสนี้โถมตัวเข้าไปเอามีดสั้นแทงอกอีกฝ่าย

คนเฝ้ายามคำรามเสียงดัง ซัดฝ่ามือใส่โหยวเหมี่ยวจนกระเด็นออกห่างจากตัว เลือดพุ่งสาดเต็มตัวโหยวเหมี่ยว มีดสั้นแทงลึกเข้าไปในอกชาวหู แต่ยังไม่โดนหัวใจ แค่ติดอยู่ตรงกระดูกซี่โครง เลือดสดๆ พุ่งกระฉูด จ้าวเฉาคำรามว่า “ตายเสียเถอะ!”

จ้าวเฉากระโจนโถมตัวใส่หลังคนเฝ้ายาม โหยวเหมี่ยวโดนฝ่ามือที่ใหญ่โตราวบาตรพระฟาดใส่จนได้ยินเสียงวิ้งดังอยู่ในหัว ตัวสั่นกระตุกไม่หยุด คนเฝ้ายามหมุนตัวกลับมาผลักจ้าวเฉาล้มลงพื้นและบีบคอด้วยท่าทางที่ดูคล้ายพยัคฆ์คลุ้มคลั่ง ท้ายทอยจ้าวเฉากระแทกกับผนัง ฟองน้ำลายฟูมปากทันที ดิ้นรนยกขาถีบ แต่คนเฝ้ายามเพิ่มแรงบีบเค้นหนัก โหยวเหมี่ยวโซเซลุกขึ้นยืน และเห็นจ้าวเฉาที่โดนบีบคอจนหน้าแดงก่ำขยับปากพะงาบๆ พูดกับเขา

“รีบ…หนี…”