ทดลองอ่านนิยายวาย ปราชญ์กู้บัลลังก์ บทที่ 4.2 #นิยายวาย

โหยวเหมี่ยวแค่อยากอยู่ที่ปราสาทเขานั่นจนกว่าจะพ้นปีใหม่เท่านั้น หลังปีใหม่ค่อยคิดหาทางอื่น ดีดลูกคิดรางแก้วคำนวณดังแก๊กๆ…เอาโฉนดที่ดินของปราสาทเขาเจียงปัวไปจำนอง พอถึงเมืองหยางโจวก็ไปรับเงินค่าเช่าของสิบปี เมื่อเป็นเช่นนี้ย่อมได้เงินมาสักห้าหกพันตำลึง แล้วค่อยเดินทางเข้าเมืองหลวง จ่ายเงินให้บุตรชายของเสนาบดีกรมอากรช่วยออกใบอนุญาตค้าขาย จากนั้นซื้อสินค้าจำนวนหนึ่งเดินทางไปขายนอกด่าน

ลำบากลำบนเช่นนี้ไม่กี่ครั้งก็มีเงินแล้ว ภูเขาเงินภูเขาทองย่อมรออยู่ไม่ไกล โหยวเหมี่ยววาดภาพชีวิตภายภาคหน้าในทางบวก เหมือนฝันกลางวันว่าหยิบไข่ไก่สองใบมาก็กลายเป็นแม่ไก่ออกไข่ได้ และหลงเคลิ้มอยู่ในฝันนั้น

ตกกลางคืนโหยวเหมี่ยวนอนหลับไม่สนิท เช้าวันถัดมาจึงตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง “เวลาอะไรแล้ว”

“ยามห้า” หลี่จื้อเฟิงที่อยู่ด้านนอกพลิกตัวลุกขึ้นมาปรนนิบัติทันที

เดิมทีโหยวเหมี่ยวคิดจะนอนอีกนิด แต่รู้สึกว่านอนต่อก็นอนไม่หลับ รีบลุกขึ้นมาเก็บของดีกว่า ขณะกำลังคิดอยู่นั้น โหยวเหมี่ยวยังไม่ลุกขึ้นมา แต่เอาผ้านวมม้วนพันตัวเล่น หลี่จื้อเฟิงจึงเอนนอนตาม

พอโหยวเหมี่ยวยันตัวลุกขึ้นมานั่ง หลี่จื้อเฟิงก็ลุกตามราวกับรู้ใจเขา สวมเสื้อคลุมตัวนอก เอาผ้าคาดเอวแล้วเดินเข้ามาปรนนิบัติเขาล้างหน้าหวีผม

“ข้าวของเก็บเสร็จแล้วหรือ”

หลี่จื้อเฟิงรับคำ โหยวเหมี่ยวเอ่ยต่อว่า “หนังสือต้องนำไปด้วย”

“หนังสือครึ่งคันรถได้” โหยวเหมี่ยวมองหลี่จื้อเฟิงในกระจก จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกแปลกๆ เขายกมือขึ้นจับอุ้งมือใหญ่ของอีกฝ่าย หลี่จื้อเฟิงเงยหน้ามองเขาตอบกลับมาในกระจก

“ดีที่มีเจ้าอยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นตัวข้าคนเดียว กลับจากเมืองหลวงมาก็เหมือนสุนัขข้างถนน ไม่รู้ว่าจะอดทนผ่านมาได้อย่างไร”

มุมปากของหลี่จื้อเฟิงกระตุกเล็กน้อย โหยวเหมี่ยวเปลี่ยนเสื้อผ้า หลี่จื้อเฟิงยืนรออยู่ด้านข้าง

เวลากลางคืนในช่วงเหมันตฤดูค่อนข้างยาวนาน ท้องฟ้านอกปราสาทเขายังคงมืดมิด พวกบ่าวไพร่เข้ามาช่วยกันยกหีบขึ้นรถ ด้านหลังหนักอึ้งไปด้วยหนังสือครึ่งคันรถ โหยวเหมี่ยวไม่อยากพูดกับบิดาให้มากความ จึงไม่ไปบอกลาเขา แต่ยืนพ่นลมหายใจอยู่ข้างรถ ไอร้อนที่พ่นออกมากลายเป็นหมอกขาว

“คุณชาย” มู่ฉีเอ๋อร์เรียก

“ถ้าอยู่ที่นั่นเข้าที่เข้าทางแล้ว ต้องการคนปรนนิบัติจะเรียกเจ้าไป คำพูดนี้จดจำไว้ในใจพอ อย่าพูดมากไป”

มู่ฉีเอ๋อร์รีบพยักหน้า โหยวเหมี่ยวหันไปมองบ่าวกลุ่มนั้น อยากเลือกคนที่หน้าตาหมดจดไปเป็นบ่าวรับใช้สักสองสามคน หลี่จื้อเฟิงจะได้ไม่ต้องลำบากวุ่นวายทำเองหมด แต่พอกวาดตามองแล้วก็รู้สึกว่าไม่น่าสนใจสักคน ส่วนมากถูกนางหวังซื้อตัวไว้หมดแล้ว แทนที่จะเก็บหูตาของคนอื่นไว้ข้างกาย ไม่สู้ไปหาซื้อคนที่โน่น

เมื่อวานโหยวเต๋อชวนมอบเงินให้แปดสิบตำลึงเงิน แปดสิบตำลึงอยู่ในเมืองหลวงไม่ถึงเดือนก็ใช้หมดเกลี้ยงแล้ว แต่เวลานี้อยากได้เงินเยอะกว่านี้ก็ไม่มีแล้ว จำต้องกระเหม็ดกระแหม่ใช้สอยอย่างรอบคอบ โหยวเหมี่ยวเก็บเงินทอง โฉนดที่ดินและบัญชีของปราสาทเขาเจียงปัวให้เรียบร้อย จู่ๆ ก็มีคนวิ่งตรงมาที่ประตูชั้นที่สองของปราสาทเขา พร้อมตะโกนว่า “น้องชาย! น้องชาย!”

โหยวเหมี่ยวกำลังจะขึ้นรถ เท้าข้างหนึ่งเหยียบขึ้นไปแล้วก็พบว่าเป็นโหยวฮั่นเกอ จึงก้าวลงมาใหม่

“ทำไมไม่รอท่านพ่อตื่นมาคุยกันสักคำก่อน” โหยวฮั่นเกอวิ่งหอบฮักมา