ทดลองอ่านนิยายวาย ปราชญ์กู้บัลลังก์ บทที่ 5.1 #นิยายวาย

โหยวเหมี่ยวกินข้าวตั้งแต่ตอนอยู่ในเมืองเจียงเฉิง และพกเสบียงกรังมากินในระหว่างทางด้วย แต่กินหมดเกลี้ยงไปนานแล้ว เวลานี้จึงเริ่มรู้สึกหิว พอตกดึกอากาศเย็นลง แต่จู่ๆ รถม้าที่แล่นมาด้วยดีตลอดก็เอียงพลิกคว่ำ หลี่จื้อเฟิงรีบตะโกนว่า “ระวัง!”

ข้าวของในรถเอียงเทไปทางขวา หลี่จื้อเฟิงตะโกนอยู่ด้านนอกว่า “หยุด…!”

ล้อรถบิดจมลงไปในหล่มโคลน รถเอียงล้มคว่ำข้างทาง โหยวเหมี่ยวเดินซวนเซลงจากรถ หลี่จื้อเฟิงจนปัญญา ขณะกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง โหยวเหมี่ยวกลับเอ่ยว่า “ไม่เป็นไรๆ”

โหยวเหมี่ยวตะโกนด้วยความวิตกกังวลว่า “มีใครอยู่บ้าง”

ป่าดงพงไพรรอบตัวเงียบสงัด ราวกับมีเสือกำลังจับจ้องดูพวกเขา ได้ยินเสียงหอนของหมาป่าดังแว่วอยู่ไกลๆ ฝูงนกกาส่งเสียงร้องดัง ก่อนกระพือปีกบินหนีแตกฮือกันไปหมด

โหยวเหมี่ยวเห็นดวงตาสีเขียวเรืองๆ ของสัตว์ป่าหลายคู่วอบแวบมาอยู่ในป่า ก็อดขนลุกชันไม่ได้ “นะ…นะ…นั่นอะไร ใช่หมาป่าหรือไม่”

โหยวเหมี่ยวพูดพลางขยับตัวเข้าไปหลบหลังอีกคน หลี่จื้อเฟิงกล่าวว่า “ไม่ต้องกลัว”

“ถะ…ถ้ารู้แต่แรกคงเอาธนูกับลูกศรของข้ามาด้วยแล้ว…”

“เอามาแล้ว อยู่ในหีบ”

หลี่จื้อเฟิงหมุนตัวปีนขึ้นรถ รอบตัวมืดมิด ท้องฟ้ามองไม่เห็นดวงจันทร์ โหยวเหมี่ยวที่ยืนอยู่ข้างทางมืดๆ คลำหยิบหินไฟออกมาเคาะกันเพื่อให้เกิดสะเก็ดไฟ

หลี่จื้อเฟิงสะพายคันธนู หิ้วกระบอกใส่ลูกศรลงมาพูดว่า “เจ้ากลับขึ้นไปบนรถก่อน”

แม้ว่าโหยวเหมี่ยวทั้งหนาวทั้งหิว แต่ก็ยอมเข้าไปนั่งอย่างว่าง่าย หลี่จื้อเฟิงกำลังจะปิดประตูรถ แต่โหยวเหมี่ยวชิงโพล่งก่อนว่า “อย่า อย่าปิด”

โหยวเหมี่ยวยกกระถางไฟขึ้นมาตั้งไว้บนแท่นเรียบๆ แล้วขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของหลี่จื้อเฟิง เพื่อให้อีกฝ่ายกอดตัวเองไว้ หลี่จื้อเฟิงกวาดตามองไปไกลๆ แวบหนึ่งแล้วคลี่พรมขนสัตว์คลุมร่างโหยวเหมี่ยว

“ไม่ต้องกลัว” หลี่จื้อเฟิงพูดเรียบๆ ไม่บ่งบอกอารมณ์ แต่หนักแน่นชวนให้รู้สึกว่าพึ่งพาได้ “ถึงมีหมาป่าก็ไม่กล้ามาหรอก”

“เจ้าเคยเจอหมาป่าหรือ”

“นอกด่านมีเยอะ…หมาป่าในจงหยวนเป็นหมาป่าภูเขาที่อยู่กันเป็นรัง หมาป่าทะเลทรายนอกด่านจะอยู่กันเป็นฝูงใหญ่ ดุร้ายกว่าที่นี่มาก”

ขณะกำลังพูดอยู่นั้นก็ได้ยินเสียง ‘บรู๊ววว’ ดังมาแต่ไกล คราวนี้โหยวเหมี่ยวได้ยินชัดถนัดหู

“เจอหมาป่าทะเลทรายจะไล่ไปอย่างไร จุดไฟใช้ได้ผลหรือไม่” โหยวเหมี่ยวกระซิบถาม

หลี่จื้อเฟิงลูบหัวโหยวเหมี่ยวอย่างใจลอย “เจอในทะเลทราย ตอนนั้นข้าไม่ได้จุดไฟและไม่มีธนูกับลูกศร มีแค่ดาบโค้งเล่มเดียว หมาป่าทะเลทรายมียี่สิบกว่าตัวรวมกันเป็นฝูง”

โหยวเหมี่ยวได้ยินดังนั้นก็แตกตื่น เสียงร้อง ‘บรู๊ววว…’ ดังแทรกขึ้นมาอีกครั้ง ภายในค่ำคืนอันเงียบสงัดเช่นนี้ยิ่งได้ยินชัดว่าหมาป่าเหล่านั้นกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

“แล้วเจ้าทำอย่างไร”

“ข้าก็…”