นางหยุดดิ้นรนและเอ่ยปากแย้ง
“ข้าไม่ใช่แม่มด! เขาเข้าใจผิดแล้ว!”
เสียงสูดหายใจดังขึ้นอีกหลายครั้ง
ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามของพวกเขา เอาแต่แบกกระสอบป่านที่บรรจุนางไว้ก้าวไปข้างหน้าพลางออกคำสั่ง
“หลุยส์ มาดูแลม้า! แอนโธนี่ แอนเดอร์สัน ปิดประตู! ลิซ่า ห้ามเป็นลม! โซเฟีย มารับหมวกข้าและนำไปแขวน!”
“แต่นางจะสาปแช่งพวกเรา พวกเราทั้งหมดจะตายอยู่ที่นี่…”
“นางไม่ทำอย่างนั้นหรอก นางไม่ใช่แม่มด พวกเราจะไม่ตาย…” ชายหนุ่มพูดอย่างเหลืออดพลางกระตุกเชือกที่มัดกระสอบป่านออกแล้วเทตัวนางออกมาเหมือนเทกะหล่ำปลี ปากประกาศว่า “นางเป็นแค่หญิงแก่ที่เคยร่ำเรียนหนังสือมาเท่านั้น!”
นางร่วงลงมาจากกระสอบป่าน กลิ้งไปบนพื้นสองตลบและรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย พอนางเงยหน้าหมวกคลุมบนหัวก็หลุดลงมา
แสงแดดแสบตาเกินไป แรกเริ่มนางเห็นไม่ชัด แต่นางได้ยินเสียงความเงียบที่น่ากลัว เสียงเอะอะรอบด้านก่อนหน้านี้หายไปสิ้น เหมือนทุกคนหยุดลมหายใจในชั่ววินาทีนี้
นางกะพริบตาและกะพริบตาอีกครั้ง ในที่สุดก็ปรับสายตาให้เข้ากับแสงที่แยงตาได้ และเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนแยกขาก้มหน้าขมวดคิ้วจ้องนางอย่างตกตะลึง
เขาสวมชุดเกราะห่วงโซ่คลุมทับด้วยเสื้อสั้น ที่เอวเหน็บดาบ ใบหน้าแข็งกร้าวดุดันเหมือนหินผา
“ข้าไม่ใช่แม่มด” นางมองผู้ชายท่าทางดุดันคนนั้นและรีบเอ่ยปาก เสียงแหบแห้งเหมือนเสียงหญิงชราดังขึ้นในลานกว้างอันเงียบสงัดและสะท้อนอยู่ในอากาศ
ชายหนุ่มไม่ตอบอะไร แต่เด็กหญิงด้านข้างอ้าปากร้องไห้โฮออกมากะทันหัน
เสียงร้องไห้กับความตื่นตระหนกเหมือนโรคติดต่อ มันแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว กลุ่มคนแตกฮือและวิ่งหนีไปคนละทิศคนละทาง พริบตาเดียวก็หายไปหมด
นางตะลึงงัน ยังไม่ทันรู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น หันกลับไปก็เห็นเพียงชายเสื้อกับชายกระโปรงหายเข้าไปหลังบานประตู ตามมาด้วยเสียงปิดประตูหน้าต่างดังโครมๆ
แทบจะในเวลาเดียวกัน นางเพิ่งตระหนักว่าตัวเองอยู่ในปราสาทแห่งหนึ่งที่ก่อจากหิน
“บัดซบ!”
เสียงสบถของชายหนุ่มทำให้นางแหงนหน้ามองเขาอีกครั้ง หมอนั่นไม่ได้หนีไปไหน แต่กลับถลึงตาใส่นางด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยวและคำรามใส่นางว่า “เจ้าควรเป็นหญิงชราคนหนึ่ง!”
เขาไม่ควรเอ่ยคำพูดนั้นออกมา แต่เสียงคำรามนั้นถูกโพล่งออกมาแล้ว ในเวลาเดียวกันเขาก็ได้ยินเสียงหอบหายใจอย่างตื่นตระหนกและเสียงร้องไห้ของคนที่หลบเข้าไปในบ้าน
เขาตระหนักดีถึงสาเหตุที่คนเหล่านั้นหวาดกลัว
เขาคิดว่าคนที่เขาพากลับมาเป็นยายแก่คนหนึ่ง เขาบอกทุกคนว่านางเป็นหญิงชรา แต่นางไม่ใช่! คนที่มีตาแค่มองก็รู้แล้ว
