บทที่ 1
หมอกสีขาวขมุกขมัว
ท่ามกลางม่านหมอกหนาทึบ ต้นไม้สูงใหญ่ยืนต้นตระหง่านอยู่กลางราตรี เถาวัลย์อวบหนานับไม่ถ้วนเกี่ยวเลื้อยไปมาตามกิ่งไม้
ในป่าเงียบสนิทจนไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย
ชายหนุ่มเดินอยู่กลางหมอกหนาที่ยื่นนิ้วทั้งห้าออกไปแล้วมองไม่เห็นด้วยความระมัดระวัง ย่ำเท้าไปบนใบไม้เปื่อยเปียกชื้นที่ทับถมกันเป็นชั้นๆ จากนั้นในที่สุดหมอกหนาที่โอบล้อมเขาอยู่ก็เริ่มเบาบาง เขายังคงเดินหน้าต่อไปอย่างระมัดระวัง
หมอกข้างหน้าจางลงทุกที เขาไม่รู้สึกถึงสายลม แต่ได้ยินเสียงน้ำจากลำธาร
เงามืดที่ปรากฏอยู่กลางป่าทึบชัดเจนยิ่งขึ้นเมื่อม่านหมอกสลายไป
แสงจันทร์อ้างว้างสาดส่องลงมา ทะลุใบไม้สีดำ ทะลุม่านหมอกสีขาวที่ค่อยๆ สลายตัวไป และส่องไปยังกระท่อมหลังเล็กที่ตั้งอยู่ในส่วนลึกของป่าทึบ
กระท่อมหลังนั้นสร้างจากไม้บนพื้นที่ราบที่ปรากฏอยู่กลางป่าลึกอย่างน่าแปลก หลังคามุงด้วยหญ้าฟาง ข้างกระท่อมมีกังหันน้ำตัวเล็กหมุนช้าๆ หลังกระท่อมมีปล่องควันซึ่งพบเห็นได้น้อยในแถบนี้กำลังพ่นควันสีขาว
หากกระท่อมหลังนี้ตั้งอยู่ข้างทุ่งข้าวสาลีซึ่งเป็นพื้นที่ราบจะดูปกติธรรมดามาก แต่เมื่ออยู่ในป่าลึกที่ไม่เห็นร่องรอยคนกลับดูแปลกประหลาดยิ่ง อีกทั้งที่นี่ยังไม่มีถนนหนทางที่ตัดผ่านป่าออกสู่ถนนภายนอกเลย
ไม่มีคนปกติที่ไหนจะมาสร้างบ้านที่นี่ ไม่มีที่ใดอันตรายไปกว่าในป่าอีกแล้ว ในป่าเต็มไปด้วยสัตว์นานาชนิด นอกจากนายพรานแล้วน้อยคนนักที่อยากจะเข้ามา
ชายหนุ่มมองกระท่อมหลังเล็กด้วยความตระหนกและก้มตัวลงอย่างรวดเร็ว
นอกกระท่อมไม่เห็นเงาผู้ใด… เขาพรางตัวอย่างระมัดระวังพลางสังเกตการณ์
ด้านหลังกระท่อมไม้มีฟืนที่ผ่าแล้วกองอยู่ ยังมีแปลงผักอุดมสมบูรณ์อีกแปลงหนึ่ง
ราตรีในป่าลึกเงียบสงัด เงียบจนแทบจะได้ยินเสียงเต้นของหัวใจตัวเอง
แสงอบอุ่นส่องออกมาจากหน้าต่างบานเล็ก ดูอบอุ่นเป็นพิเศษเมื่ออยู่ในป่าทึบท่ามกลางราตรีในต้นฤดูใบไม้ผลิ เขาอ้อมไปด้านข้างกระท่อมและมองผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่เข้าไป เห็นเตาและหม้อเหล็กใบใหญ่ที่แขวนอยู่เหนือเตา
ของที่อยู่ในหม้อเหล็กเดือดปุดๆ อาหารที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรกลิ้งวนไปมาอยู่ในหม้อ
กลิ่นหอมของอาหารฟุ้งอยู่ในอากาศ เป็นซุปเนื้อใส่แครอตกับผักสด น้ำซุปนั้นหอมกรุ่น แต่กลับปลุกความอยากอาหารของเขาไม่ได้เลย
ในยุคสมัยนี้ ต่อให้เนื้อที่อยู่ในหม้อเป็นเนื้อคน เขาก็ไม่แปลกใจนัก
ฉับพลันนั้นเสียงนกกระพือปีกดังมาจากด้านบนทางขวามือ ชายหนุ่มตกใจ เงยหน้ามองทันที
แค่นกฮูกตัวหนึ่ง
เขาจ้องนกที่บินห่างไปไกล คลายมือที่กุมดาบซึ่งเหน็บอยู่ข้างเอวออก ชายหนุ่มเม้มปากและก้มตัว ขยับไปด้านข้างกระท่อมและมองผ่านหน้าต่างเข้าไปอย่างระวัง
