ทดลองอ่าน บอสหน้าตายกะยัยสอางค์ บทที่ 2

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ แต่ใครจะอยากอยู่นอกเวลาจริงมั้ยคะ บอสก็คงเหมือนกัน ไว้ฉันจะรีบไปเร่งงานกับตาเฉื่อย เอ๊ย คุณพีระ ฝ่ายออกแบบให้ จริงๆ แล้วไปตอนนี้เลยดีกว่า จะได้ไม่เสียเวลา”

เธอพูดเองเออเอง แต่ลุกมาได้แค่ครึ่งทางก็ต้องนั่งกลับท่าเก่า เมื่อเขาชี้นิ้วเป็นสัญญาณให้นั่งลง

“ผมยังไม่ลืมนะว่า เรามีเรื่องต้องคุยกันอีก”

“เอ…เรื่องอะไรหรือคะ” หญิงสาวทำไม่รู้ไม่ชี้ ตีหน้าซื่อ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล

“The reason why you called me Devil.”

“อันนั้นมัน…”

“คิดไว้ด้วยนะว่า การกล่าวหานายจ้างโดยไม่มีเหตุผลสมควร ผลจะเป็นยังไง”

ขู่เก่งจริงเจ้านายฉัน

“บอสไม่ใช้คำพูดแรงไปหน่อยหรือคะ กล่าวหา…ใครกล่าวหาบอสกัน” คนที่ไม่คิดว่าตัวเองผิดชักสีหน้า

“ก็ที่คุณพูดกับเพื่อนทางโทรศัพท์ พาดพิงถึงบุคคลอื่น ถ้าผมเข้าใจไม่ผิด ภาษาไทยเรียกว่า…กล่าวหาหรือนินทาเจ้านายก็ยังได้”

ให้ตายเถอะ อยากรู้จริงๆ ว่าใครสอนภาษาไทยให้เขา

“คุยกับเพื่อนไม่เรียกนินทาหรอกค่ะ เรียก…เล่าสู่กันฟังมากกว่า อีกอย่างมันก็เป็นการพูดคุยไร้สาระระหว่างเพื่อน บอสไม่เห็นต้องเก็บมาใส่ใจเลย”

“ไร้สาระ? คุณยอมรับเองนะว่าที่คุณแอบคุยโทรศัพท์กับเพื่อนในเวลางานที่คุณควรจะเอามาทำประโยชน์ให้กับบริษัท…เป็นเรื่องไร้สาระ” ชายหนุ่มพูดอย่างนุ่มนวล แต่แทงใจดำทุกคำ

ผิวหน้าของเธอร้อนวาบ แต่ยังเถียงกลับข้างๆ คูๆ อย่างคนไม่ยอมแพ้ว่า

“แล้วทีบอสแอบฟังฉันโทรศัพท์ล่ะคะ ก็ไม่ใช่มารยาทที่ดีของเจ้านายเหมือนกัน”

“นี่คุณกำลังเบี่ยงประเด็นนะคุณสอางค์”

“ฉันกำลังพูดถึงสิทธิส่วนบุคคลที่เราควรจะได้ในที่ทำงานต่างหากค่ะ พนักงานควรจะมีเวลาเป็นของตัวเอง มีความเป็นส่วนตัว ไม่ใช่ว่าใครต่อใครเดินผ่านไปมา แอบฟังเราคุยสิ่งที่เป็นไพรเวต แล้วเอามาตัดสินว่าเรากำลังนินทาคนอื่นได้” หญิงสาวยืนยันความคิดอย่างไม่ยอมแพ้ แถจนสีข้างถลอกก็ไม่คิดว่าตัวเองผิด

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว เอามือกอดอก

“Okay. Fine. So please tell me the GOOD reason why you called me Devil.”

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เตรียมฟังคำโม้ชุดใหญ่จากเธอ