ทดลองอ่านหวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม 5 บทที่ 330-บทที่ 331

แม้ว่าองครักษ์จินหลินสั่งกำชับมิให้แพร่งพรายเรื่องของอารามซูอิ่งต่อคนภายนอก แต่เฉียวเจาไม่คิดจะปิดบังฮูหยินผู้เฒ่าเติ้ง

นางเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในหลายวันมานี้คร่าวๆ รอบหนึ่ง ส่วนหญิงชรารับฟังด้วยความอกสั่นขวัญแขวน

“ยังดีที่เจ้าไม่เป็นไร ผู้ใดจะคาดคิดว่าในวัดต้าฝูกับอารามซูอิ่งจะมีคนกล้าก่อเรื่องเข่นฆ่าสังหารคน เจาเจา วันหน้าไม่ต้องไปแล้วกระมัง”

“อื้อ ไม่ไปแล้วเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเติ้งโล่งอก นางกล่าวด้วยรอยยิ้มกว้าง “วันหน้าอยู่เรือนแล้วอุดอู้เบื่อหน่าย พวกเราก็ไปเดินเที่ยวในเมืองกัน”

“ดีเจ้าค่ะ ข้าเชื่อฟังท่านย่า” เฉียวเจาพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย “ท่านย่า ท่านให้ข้าตรวจดูสักหน่อยนะเจ้าคะ เมื่อครู่ท่านไม่ค่อยสบายมิใช่หรือ”

“คนแก่คนเฒ่าเป็นเช่นนี้ล่ะ ไม่เป็นอะไรมาก” ถึงฮูหยินผู้เฒ่าเติ้งกล่าวคำนี้ นางก็ยังคงยื่นข้อมือออกไป

เฉียวเจาจับชีพจรของนางแล้วคลายใจลงได้

ฮูหยินผู้เฒ่าเติ้งอาจอิดโรยบ้าง แต่สุขภาพยังแข็งแรงดี

“ข้าก็บอกแล้วว่าไม่เป็นไร สมัยวัยสาวท่านย่าเคยทำไร่ไถนาด้วยซ้ำไป ไม่ใช่ยายเฒ่าที่เสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทองพวกนั้น” ฮูหยินผู้เฒ่าเติ้งพูดพลางขยิบตา พยักพเยิดคางไปทางทิศตะวันออก “กลับเป็นท่านย่าใหญ่ของเจ้า ดวงตาของนางนับวันยิ่งอาการแย่ลง พักก่อนยังมาเลียบเคียงถามข้าว่าเจ้ารักษาเจ้าเดรัจฉานน้อยของตระกูลฉางชุนป๋อหายได้เช่นไร”

เฉียวเจาได้ยินแล้วสะดุดใจวูบ นี่ท่านเซียงจวินของจวนตะวันออกพุ่งเป้ามาที่นางแล้วหรือ ยังดีที่ผู้รู้วิชาแพทย์มีข้อดีอยู่จุดหนึ่ง ปฏิเสธว่ารักษาไม่เป็น ผู้ใดก็หมดปัญญา

“เจาเจา เจ้ากลับไปชำระกายผลัดอาภรณ์ก่อนเถอะ ประเดี๋ยวถึงเวลากินอาหารค่อยให้พวกสาวใช้ไปตามเจ้า”

“เช่นนั้นข้าขอตัวเจ้าค่ะ”

ยามเฉียวเจากลับถึงเรือนเล็กฝั่งซ้าย อาจูสาวเท้าเร็วรี่เข้ามาต้อนรับ “คุณหนู…”

สาวใช้ผู้สุขุมเป็นนิจจับแขนเสื้อนางไว้ด้วยสองตาแดงเรื่อ

เฉียวเจานั้นนับได้ว่าเฉียดกรายประตูนรกมาหนหนึ่ง นางตบหลังมืออาจูอย่างสะทกสะท้อนใจ “ไม่เป็นไร ทุกอย่างผ่านไปหมดแล้ว”

ปิงลวี่ยื่นมือไปสวมกอดอาจูไว้เต็มสองแขน ส่งผลให้นางตะลึงงันไป “ปิงลวี่?”

“อื้อ จู่ๆ รู้สึกว่าเห็นเจ้าแล้วถูกตากว่าพวกพระหัวโล้นในวัดต้าฝูพวกนั้นตั้งเยอะเลย”

อาจูอึ้งงัน “…”

เมื่อเฉียวเจาชำระกายอย่างจุใจและสวมเสื้อกับกระโปรงชุดใหม่สบายตัวแล้ว ถึงได้หยิบเทียบเชิญที่เจียงสืออีมอบให้นางออกมาดู

เฉียวเจาไม่คิดว่าเทียบใบนี้เป็นเจียงซือหร่านส่งให้ตน ในความคิดของนางน่าจะเป็นเจียงถังอ้างบุตรสาวบังหน้าเพื่อจะพบนาง จึงคิดไม่ถึงว่าหลังอ่านแล้วถึงล่วงรู้ว่านางคาดเดาผิดไป

เจียงซือหร่านเป็นคนออกเทียบใบนี้จริงๆ สถานที่นัดพบคือจวนสกุลเจียง

ตอนเจอกันคราวนั้นคุณหนูเจียงอยากสับนางเป็นชิ้นๆ ใจจะขาด ตอนนี้กลับออกเทียบเชิญนาง?

“คุณหนู ท่านดูเทียบใบนี้ด้วยเหตุใดเจ้าคะ คงไม่คิดจะไปจริงๆ กระมัง ท่านอย่าได้คิดไม่ตกเป็นอันขาด คุณหนูเจียงมิใช่คนดี” ปิงลวี่เห็นเจียงสืออียัดเยียดเทียบให้เฉียวเจากับตา นางอดเอ่ยเตือนขึ้นไม่ได้

“ยังไม่เคยไปเดินเที่ยวจวนท่านผู้บัญชาการใหญ่กระมัง พรุ่งนี้ข้าพาเจ้าไปด้วยกัน” เฉียวเจาบอกพร้อมรอยยิ้มพริ้มพราย

เทียบเชิญเป็นเจียงสืออีมอบให้นางแสดงว่าเจียงถังรู้เรื่องนี้ ถ้าอย่างนั้นต่อให้นางบอกปัดครั้งนี้ อย่างไรก็หนีไม่พ้นอยู่ดี ในเมื่อเป็นเช่นนี้มิสู้เผชิญหน้าตรงๆ มีปัญหาอะไรก็รีบสะสางโดยไวดีกว่า

“ท่านจะไปจริงๆ หรือเจ้าคะ ถ้าเกิดคุณหนูเจียงกลั่นแกล้งท่านจะทำฉันใด”

“มีปิงลวี่อยู่ทั้งคนไม่ใช่หรือ” เฉียวเจากระเซ้านาง

สาวใช้น้อยฟังแล้วโลหิตในกายฉีดพล่านทันที นางเดินไปข้างนอกพลางเอ่ย “คุณหนู ข้าออกไปซ้อมมวยชุดหนึ่งค่อยมาปรนนิบัติท่านนะเจ้าคะ”

ข้าต้องตั้งใจฝึกวรยุทธ์ จะได้คุ้มครองคุณหนู!

วันนี้เหล่าชาวจวนตะวันตกชุมนุมตัวที่เรือนชิงซงกินอาหารพร้อมหน้ากันอย่างสนุกครึกครื้น แม้แต่คุณหนูใหญ่หลีเจี่ยวซึ่งมิได้ย่างเท้าออกนอกประตูห้องมานานยังปรากฏตัวด้วย

ถึงแม้สายตาคับข้องของหลีเจี่ยวจะมองมาที่ตัวหลีเจาบ่อยๆ แต่นางกลับไม่สะดุ้งสะเทือนสักน้อยนิด ยังคงกินอาหารได้อย่างสบายใจยิ่ง จากนั้นเหอซื่อชวนนางไปพักผ่อนในเรือนกลางของเรือนหยาเหอ

ฝ่ายหลีกวงเหวินหลบไปที่ห้องหนังสือเงียบๆ

เมื่อก่อนข้านอนในห้องหนังสือมาได้ตั้งนานหลายปี ไฉนเพิ่งไม่ได้นอนที่นี่ไม่กี่วันก็รู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้างนะ

นายท่านใหญ่ของสกุลหลีคิดคำนึงอย่างเศร้าสร้อย ขณะเอนกายอยู่บนตั่งขาเตี้ยแข็งกระด้าง

วันถัดมาเฉียวเจาแต่งองค์ทรงเครื่องพร้อมพรักแล้วไปตามนัดหมายที่จวนสกุลเจียง

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 12 ส.ค. 65  เวลา 12.00 น.