ทดลองอ่านหวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม 5 บทที่ 334-บทที่ 335

แม้ว่าพี่ชายจะพูดไปตามเนื้อผ้าด้วยท่าทางเอาจริงเอาจัง แต่เฉียวเจารู้สึกว่าเขากำลังสัพยอกตนอยู่อย่างไรชอบกล นางทำหน้าตึงกล่าวว่า “ตกลงพี่ใหญ่อยากรู้เรื่องในภูเขาหรือไม่เจ้าคะ”

“อยากรู้สิ น้องเจาอย่าโมโหเลยนะ”

“ข้าไม่ได้โมโห”

“ได้ๆ ไม่โมโห เจาเจารีบเล่าเถอะ”

เฉียวเจาเล่าโดยเลือกส่วนที่เล่าได้ให้เฉียวโม่ฟัง

ครั้นเห็นว่าใกล้เที่ยงวันรอมร่อ เซ่าหมิงยวนยังไม่กลับมา นางจึงเอ่ยสั่งปิงลวี่ “เจ้ากลับไปที่จวนก่อน บอกให้อาจูนำยาลบรอยแผลไปส่งให้ที่จวนสกุลเจียงที”

ฝ่ายเจียงซือหร่านตั้งตารอคอยอยู่ตลอดนับแต่เฉียวเจากลับไป นางรอแล้วรอเล่าก็ยังไม่ได้รับของเสียที ครั้นถือแส้ตั้งท่าจะไปคิดบัญชีกับเฉียวเจา ทางจวนสกุลหลีก็ส่งของมาให้ในที่สุด

นางเอายาลบรอยแผลเข้าไปที่วังหลวง

องค์หญิงเจินเจินได้ยินว่าเจียงซือหร่านมาหา รีบเชิญนางเข้ามาอย่างอดใจรอไม่ไหว

“ซือหร่าน ได้ข่าวของหมอเทวดาหลี่แล้วใช่หรือไม่”

เจียงซือหร่านกระอักกระอ่วนใจอยู่สักหน่อย “ยังไม่มีข่าวของหมอเทวดาหลี่ แต่ข้านำของสิ่งนี้มาให้เจ้า”

องค์หญิงเจินเจินพิศดูกล่องหยกใบเล็กกะทัดรัดที่อีกฝ่ายยื่นมาให้ “นี่คืออะไรหรือ”

“ยาของหมอเทวดาหลี่ ลบรอยแผลได้”

ในดวงตาขององค์หญิงเจินเจินมีแววผิดหวังผุดขึ้นลึกๆ นางลูบใบหน้าเบาๆ กล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น “บนหน้าข้านี้มิใช่บาดแผลนะ”

นางไม่สมควรตั้งความหวัง แต่ไรมาเจียงซือหร่านถูกประคบประหงมเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ ยามพบปัญหายังต้องให้คนอื่นสะสางให้ ไหนเลยจะช่วยนางได้จริงๆ

“ซือหร่าน ความหวังดีของเจ้าข้าขอรับไว้ด้วยใจ ทว่ายานี้ข้าคงไม่ได้ใช้…”

“อย่างไรก็ต้องลองดูสิ นี่น่ะเป็นยาของหมอเทวดาหลี่เชียวนะ ไม่แน่ว่าอาจรักษาอาการเนื้อเน่าบนหน้าเจ้าได้ผล”

ได้ยินอีกฝ่ายคะยั้นคะยอเช่นนี้ องค์หญิงเจินเจินชักสองจิตสองใจ

เจียงซือหร่านยอมลดศักดิ์ศรีขอยากล่องนี้มาจากเฉียวเจา ย่อมหวังว่ามันจะใช้ประโยชน์ได้แน่นอน ด้วยเหตุนี้นางพูดกล่อมต่อ “เจินเจิน เจ้าคิดดู ยาของหมอเทวดามีเงินพันชั่งก็ยังหาไม่ได้ ถึงอย่างไรหน้าเจ้ากลายเป็นเช่นนี้แล้ว ถึงใช้แล้วไม่ได้ผล คงไม่หนักหนาไปกว่านี้กระมัง”

สองเค่อผ่านไป เจียงซือหร่านเห็นองค์หญิงเจินเจินที่ทายาแล้วตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง

แย่แล้ว อาการหนักขึ้นจริงๆ!