ทดลองอ่านหวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนนาน เล่ม 8 บทที่ 585-บทที่ 586

บทที่ 586

“คุณหนูสามระวัง” เฉินกวงกระโจนกายขึ้นไปยันโคมไฟที่ล้มตะแคงลงมาเอาไว้

ฝูงชนส่งเสียงอุทานลั่นดังระงมเป็นทอดๆ

ยามเฉินกวงเหยียบสองเท้าลงบนพื้น หันศีรษะไปอีกทีก็ไม่เห็นวี่แววของเฉียวเจาแล้ว

“คุณหนูสาม!” เขาหน้าถอดสีไปถนัดตา รีบผลักคนที่ขวางทางอยู่ข้างหน้าออกมองหาเด็กสาว

เฉียวเจาถูกคนปิดปากจากทางด้านหลังแล้วพาเดินไปเรื่อยๆ นางอยากดิ้นให้หลุดจากพันธนาการ กลับพบว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งนิ่งสนิทดุจหินผา

โคมไฟล้มลงมามิใช่อุบัติเหตุ แต่จงใจเบี่ยงเบนความสนใจของเฉินกวงไป!

พอความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวนางก็หยุดดิ้นขัดขืน

ไม่รู้ว่ามีคนเดินสวนผ่านไปมากเพียงใด คนผู้นั้นหยุดฝีเท้าแล้วผละมือออกเงียบๆ ในที่สุด

เฉียวเจาหมุนกายขวับกลับไป

บุรุษด้านหลังมีเรือนกายสูงชะลูด เขายกมือถอดหมวกสานติดผ้าโปร่งสีดำออกเผยให้เห็นดวงหน้าคุ้นตา

“ใต้เท้าเจียง” เฉียวเจาเลิกคิ้วสูงอย่างคาดไม่ถึง

ดวงตาเคร่งขรึมของเจียงหย่วนเฉามองดูเด็กสาวท่าทางเยือกเย็นเบื้องหน้า สีหน้าแววตาของนางคล้ายปรากฏขึ้นในห้วงฝันนับพันครั้ง พาให้ตรงกลางอกร้อนรุ่มอย่างไร้สาเหตุ เขากล่าวโพล่งขึ้น “อย่าเรียกข้าว่าใต้เท้าเจียง”

เฉียวเจาเม้มปากแล้วเอ่ยถามเรียบๆ “แล้วข้าสมควรเรียกขานอย่างไร”

เจียงหย่วนเฉามองนางด้วยสายตาแฝงนัยลึกล้ำ เขาพูดเสียงพร่า “เรียกข้าว่าสือซาน”

นางใจหายวาบ นี่เจียงหย่วนเฉาหมายความว่าอะไร

“ไฉนไม่เรียก” เจียงหย่วนเฉาสืบเท้าขึ้นหน้าก้าวหนึ่ง

เฉียวเจาถอยหลังครึ่งก้าว กล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “ท่านเป็นรองผู้บัญชาการกององครักษ์จินหลินผู้ทรงเกียรติ ข้าไม่กล้าเรียกขานเช่นนี้”

“ไม่กล้า?” เขาขยับเท้าอีกหนึ่งก้าวให้ทั้งคู่อยู่ใกล้กันมากขึ้น ลึกเข้าไปในดวงตาเขาประหนึ่งกำลังตั้งเค้าพายุอารมณ์ที่น่าพรั่นพรึง “ต้องวางตัวห่างเหินกับข้าถึงเพียงนี้ให้ได้ใช่หรือไม่”

“ใต้เท้าเจียง…”

เจียงหย่วนเฉาพลันจับแขนของนางไว้แล้วยื่นหน้าไปหัวเราะเบาๆ ที่ริมหูนาง “คุณหนูเฉียว ก่อนหน้านี้ท่านเรียกข้าว่าสือซานไม่หยุดปากเลยนะ”

ดวงตาของเฉียวเจานิ่งขึงไปกะทันหัน นางมองไปทางชายหนุ่ม เขาถึงกับมั่นใจว่านางคือเฉียวเจาถึงเพียงนี้?

ใช่ ตอนอยู่แดนใต้นางจงใจเรียกเขาว่า ‘สือซาน’ ทั้งยังจงใจแย้มพรายเรื่องในอดีตของคนทั้งสองที่มีแต่เฉียวเจาเท่านั้นที่ล่วงรู้เพื่อรักษาชีวิตเอาไว้ แต่ในความคิดของนาง อย่างมากก็คงทำให้จิตใจของเขาสับสนว้าวุ่นไปชั่วครู่ชั่วยาม และสามารถหยุดยั้งเขาไม่ให้ลงมือสังหารนางได้ นั่นก็เป็นเรื่องไม่ง่ายดายแล้ว ใครจะคาดคิดว่าเขาจะจดจำสิ่งนี้อยู่ตลอด

“คุณหนูเฉียว ไฉนไม่พูดไม่จาแล้วเล่า” เจียงหย่วนเฉามองเด็กสาวตรงหน้าโดยไม่กะพริบตา เขาอมยิ้มเอ่ยถามขึ้น

เฉียวเจาคลี่ยิ้มช้าๆ “กระทั่งชื่อเสียงเรียงนามของข้าใต้เท้าเจียงยังเรียกผิด ข้ายังจะพูดอะไรได้”

“เรียกผิด?” เจียงหย่วนเฉายกยิ้มมุมปาก เขาโคลงศีรษะเบาๆ “ข้าจะเรียกผิดได้อย่างไรกันเล่า”

เขายื่นมือไปคว้ามือนางไว้หมับ

ดวงตาของเฉียวเจามองมือที่จับกันอยู่ของทั้งคู่ ในนั้นทอแววกรุ่นโกรธเต็มที่

กระนั้นนางรู้ว่าในสถานที่ที่มีเขากับนางเพียงสองคนแห่งนี้ การดิ้นขัดขืนอย่างเปล่าประโยชน์รังแต่จะทำให้นางอับอายมากขึ้น

ท่าทางเฉยเมยของเฉียวเจาทำให้หัวใจเขาเจ็บแปลบปลาบ

เหตุใดนางยังสงบนิ่งเช่นนี้อยู่ได้ แม้แต่เขารู้แล้วว่านางเป็นใครก็มิได้ก่อแรงกระเพื่อมไหวใดๆ ต่อจิตใจของนางแม้สักกระผีกใช่หรือไม่

นี่เป็นการบ่งบอกว่าสำหรับนางแล้วเขามิใช่คนที่มีความสลักสำคัญเลยใช่หรือไม่

จริงสินะ คนที่นางห่วงใยคือเฉียวโม่ผู้เป็นพี่ชาย เรื่องที่นางพะวงถึงคือเหตุไฟไหม้เรือนสกุลเฉียว และคนที่นางใส่ใจคือกวนจวินโหว ส่วนเขาเป็นใครเล่า

เจียงหย่วนเฉาออกแรงจับมือเฉียวเจาไว้แน่นๆ แล้วนำมาวางทาบตรงกลางอกตนเองพร้อมกับพูดเน้นเสียงหนักทีละคำ “ต่อให้ข้าเรียกผิด แต่ตรงนี้ไม่มีทางจำผิด”

เฉียวเจาทนไม่ไหวอีกต่อไป นางพยายามกระตุกมือกลับ

เจียงหย่วนเฉากุมมือนางไว้ไม่ปล่อย เขาพูดกลั้วเสียงหัวเราะเบาๆ “ท่านว่าข้าจำผิดหรือไม่”

เหตุใดถึงมีสตรีใจร้ายเพียงนี้นะ ทำให้เขาคิดถึงคะนึงหาตั้งแต่เป็นเด็กหนุ่มจนบัดนี้ ทั้งยังจงใจแย้มพรายฐานะให้เขารู้ แต่พอมาถึงขั้นนี้แล้วกลับปากแข็งไม่ยอมรับ

นางเปรียบดั่งแดนต้องห้ามที่แตะต้องไม่ได้ในหัวใจเขา แต่เขากลับไม่มีความสลักสำคัญอันใดในชีวิตนาง

นี่จะให้เขาทำใจยอมรับได้เยี่ยงไร!

“ใต้เท้าเจียง ท่านเสียมารยาทแล้ว” เฉียวเจาเม้มมุมปากแน่น ถ้าไม่ใช่เพราะเรี่ยวแรงต่างกันไกลลิบจริงๆ นางอยากเงื้อมือตบหน้าบุรุษผู้นี้สักฉาดใจจะขาด

เขาเห็นนางเป็นอะไรถึงจับมือถือแขนนางตามใจชอบเช่นนี้