ทดลองอ่านหวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนนาน เล่ม 8 บทที่ 595-บทที่ 596

บทที่ 595

เจียงซือหร่านเบิกตากว้าง “พี่สือซาน ท่านปกป้องนางอีกแล้วนะ”

เจียงหย่วนเฉาเจียนจะรักษารอยยิ้มตรงมุมปากไว้ไม่อยู่แล้วพลางกล่าวทอดถอนใจ “หร่านราน วางแส้ลง พวกเรากลับกันเถอะ”

เขาไม่เข้าใจโดยสิ้นเชิงว่าเด็กสาวคิดอะไรอยู่ นางมองจากตรงที่ใดว่านี่เป็นการปกป้องกันแน่

ต่อหน้าคนมากมายเฉกนี้ เขาจะปกป้องนางได้อย่างไร

สำหรับนางแล้วเกรงว่านั่นจะมิใช่ความโชคดี แต่เป็นการกวนใจกระมัง

แววอ่อนใจในดวงตาเขากลับทิ่มแทงความรู้สึกที่เฉียบไวของเจียงซือหร่าน “เพราะอะไรพบกับหลีซานแล้วข้าต้องกลับไป ข้าต่ำต้อยกว่านางหรือ”

สุ้มเสียงเฉยเมยของเฉียวเจาดังขึ้น “ท่านทั้งสองอย่าทะเลาะกันตรงหน้าประตูห้องส่วนตัวที่พวกข้าจับจองไว้ได้หรือไม่”

เจียงซือหร่านแค่นหัวเราะทันที นางยกสองมือกอดอกมองหน้าเฉียวเจา “เจ้าจับจองห้องที่หนึ่งอักษรฟ้าไว้แล้ววิเศษนักหรือ ข้าว่านะหลีซาน เจ้าชมชอบแย่งชิงของของผู้อื่นใช่หรือไม่ ทั้งบิดาข้า ทั้งพี่สือซาน แม้กระทั่งกวนจวินโหวก็ด้วย!”

สุ้มเสียงปึ่งชาของชายหนุ่มดังลอยมาจากด้านหลัง “เอ๊ะ ไฉนข้าไม่รู้ว่าคู่หมั้นของข้าแย่งชิงของอะไรจากคุณหนูเจียง”

เจียงซือหร่านหมุนกายขวับ

เซ่าหมิงยวนสาวเท้าก้าวใหญ่เดินเข้ามายื่นมือกุมมือเฉียวเจาไว้ เขามองไปทางเจียงหย่วนเฉา “หากข้าจำได้ไม่ผิด ตอนนี้น่าจะยังเป็นเวลาปฏิบัติราชการอยู่กระมัง ใต้เท้าเจียงก็นึกครึ้มใจพาคู่หมั้นมาหอสุราด้วยหรือ”

เจียงหย่วนเฉายิ้มบางๆ “คงไม่ผ่อนคลายสบายใจเท่าท่านโหว”

เซ่าหมิงยวนมองเขานิ่งๆ พูดด้วยน้ำเสียงแฝงรอยตักเตือน “หากใต้เท้าเจียงควบคุมคู่หมั้นของตนเองไม่ได้ คราวหน้าข้าจะไปพูดคุยกับท่านผู้บัญชาการเจียงเอง”

เจียงหย่วนเฉาเพียงยิ้มไม่พูดอะไรอีก

เซ่าหมิงยวนเพิ่งหันไปมองเจียงซือหร่านตอนนี้ ในดวงตาเขาไร้รอยกระเพื่อมไหวใดๆ “ข้าอยากขอคำชี้แนะจากคุณหนูเจียงสักหน่อย ไม่ทราบว่าคู่หมั้นของข้าแย่งชิงสิ่งใดจากท่าน หากแย่งมาจริงๆ ข้าจะได้คืนให้แทนนาง”

เจียงซือหร่านกัดริมฝีปากไม่เอื้อนเอ่ยคำใด

ในสถานการณ์เช่นนี้จะให้นางพูดว่าหลีซานแย่งความสนใจของพี่สือซาน แย่งความห่วงใยของท่านพ่อ และแย่งพระสวามีของเจินเจินไปอย่างนั้นหรือ

พอเห็นนางไม่กล่าววาจา เซ่าหมิงยวนหัวเราะเบาๆ “ถ้าคู่หมั้นของข้ามิได้แย่งชิงสิ่งของของคุณหนูเจียง เช่นนั้นข้าหวังว่าท่านจะขอขมานางด้วย”

“ท่านจะให้ข้าขอขมาหลีซาน?” เจียงซือหร่านมองเจียงหย่วนเฉาแวบหนึ่งโดยพลัน

เจียงหย่วนเฉาอาจไม่สบอารมณ์เป็นอันมากที่คนบางคนเรียก ‘คู่หมั้นของข้า’ ไม่หยุดปาก แต่เขาก็นิ่งเงียบเป็นเชิงเห็นพ้องกับเรื่องที่เจียงซือหร่านสมควรขอขมา

ไม่ว่าอย่างไรน้องสาวบุญธรรมสมควรแก้นิสัยเย่อหยิ่งเอาแต่ใจตนได้แล้ว

“พี่สือซาน ท่านเห็นว่าข้าควรจะขอขมานางเหมือนกันหรือ” ถ้อยคำของเซ่าหมิงยวนไม่มีอำนาจใดๆ ต่อเจียงซือหร่าน แต่ท่าทางนิ่งเงียบยอมรับของเจียงหย่วนเฉากลับทำให้นางเจ็บหัวใจแปลบปลาบ

“หร่านราน วันนี้เจ้าวู่วามไปบ้าง คำบางคำไม่พึงพูดจาส่งเดช”

“ข้าไม่ได้พูดจาส่งเดช” เจียงซือหร่านถอยหลังครึ่งก้าว นางกัดริมฝีปากสุดแรง “เหตุใดคนอื่นถึงปกป้องคู่หมั้นของตนเองอย่างหมดจิตหมดใจ แต่พี่สือซานกลับไปเข้าข้างคนที่ข้าเกลียดชัง”

“หร่านราน นี่มิใช่ปัญหาว่าปกป้องหรือไม่…”

นางถอยกรูดๆ แววโกรธแค้นระคนเจ็บช้ำฉายชัดในดวงตา “ข้าไม่อยากได้ยินคำอธิบายพวกนี้ พี่สือซาน ข้าไม่สนใจท่านอีกต่อไปแล้ว”

เด็กสาวพูดจบแล้วถลึงตาใส่เฉียวเจาอย่างดุดันก่อนจะหันหลังวิ่งผลุนผลันออกไป