ทดลองอ่านหวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนนาน เล่ม 8 บทที่ 595-บทที่ 596

บทที่ 596

เจียงซือหร่านตายแล้ว

ตายในตรอกเล็กเปลี่ยวร้างซึ่งแม้จะห่างจากถนนที่คึกคักเฟื่องฟูไปไม่ไกล แต่กลับมีคนผ่านเข้าออกน้อยนักสายหนึ่ง

เด็กสาวในสภาพตายตาไม่หลับนั่งพิงหมิ่นๆ อยู่ตรงเชิงกำแพงมีหิมะกลบทับร่างกายบางส่วนไว้ ใบหน้าที่โผล่ออกมาขาวซีดปราศจากสีเลือด นัยน์ตาเบิกค้างอย่างตกใจกลัวแกมคาดไม่ถึง

ห่างไปไม่ไกลมีศพของชายหนุ่มสองคนนอนอยู่บนพื้น เป็นองครักษ์จินหลินที่อารักขานางในที่ลับ

“ท่านพ่อบุญธรรม…” เจียงหย่วนเฉาปริปากอย่างยากลำบาก เขายื่นมือไปประคองเจียงถัง

เจียงถังผลักเขาออก “ไสหัวไป!”

เจียงหย่วนเฉาถูกผลักไปด้านข้าง

เจียงถังเดินไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง รองเท้าทรงสูงสีดำเหยียบลงบนหิมะจนบังเกิดเสียงดังสวบๆ

เขาพลันเร่งฝีเท้าถลันเข้าไปข้างๆ เจียงซือหร่าน

“หร่านรานๆ ไฉนเจ้าไม่เชื่อฟังเช่นนี้ อยู่ตรงนี้ก็นอนหลับแล้วหรือ” เจียงถังราวกับเป็นคนชราไม้ใกล้ฝั่ง ยื่นมือที่สั่นระริกไปประคองแก้มที่แข็งทื่อไปนานแล้วของบุตรสาว พูดคะยั้นคะยอเสียงพึมพำ “ลุกขึ้นเร็วเข้า ตรงนี้หนาว พ่อพาเจ้ากลับเรือน…”

เจียงถังพูดไม่ทันจบ เขาก็เบือนหน้าไปอีกทางแล้วกระอักเลือดออกมาคำใหญ่

“ท่านผู้บัญชาการใหญ่” องครักษ์จินหลินพากันรุดมาที่นี่มากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาเปล่งเสียงพร้อมกันด้วยความตกตะลึง

เจียงถังเพ่งมองเลือดสีแดงฉานบนหิมะโดยไม่ขยับกาย

องครักษ์จินหลินกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ด้านข้าง ไม่มีใครกล้าอ้าปากพูดคำใดอีก

ท่านผู้บัญชาการใหญ่ของพวกเขามีบุตรสาวคนนี้เพียงคนเดียว เลี้ยงดูนางเสมือนไข่มุกในอุ้งมือมาโดยตลอด แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นคนผมขาวส่งดวงวิญญาณคนผมดำ

ที่สำคัญคือกององครักษ์จินหลินอันทรงเกียรติของพวกเขาไม่อาจคุ้มครองแม้กระทั่งบุตรสาวของท่านผู้บัญชาการใหญ่ให้ปลอดภัยได้ เมื่อข่าวแพร่ออกไป พวกเขาทุกคนคงสู้หน้าใครมิได้แล้ว!

ในดวงตาขององครักษ์จินหลินแต่ละคนแฝงไว้ด้วยไฟโทสะ พวกเขากำมือเป็นหมัดบังเกิดเสียงดังกร๊อบๆ

“ท่านพ่อบุญธรรม…” เจียงอู่ซึ่งรุดมาถึงส่งเสียงเรียกคำหนึ่ง

ส่วนเจียงสืออียืนอยู่ด้านข้างเงียบๆ

เจียงถังไม่แยแส เขาก้มตัวลงอุ้มศพของเจียงซือหร่านขึ้น

“ท่านผู้บัญชาการใหญ่…” เหล่าองครักษ์จินหลินล้อมวงเข้าไป

เจียงถังไม่กล่าวคำใด อุ้มศพบุตรสาวออกเดินไปก้าวหนึ่ง แต่ก้าวที่สองกลับซวนเซจะล้มลง

ฝ่ามือหลายคู่ยื่นมาหาพร้อมกัน แต่ถูกเจียงถังปัดออกไปหมด “อย่าแตะต้องหร่านรานของข้า!”

เขาเดินไปข้างหน้าทีละก้าวด้วยฝีเท้าหนักอึ้ง ทิ้งรอยเท้าจมลึกอยู่บนพื้นหิมะ น้ำตาไหลลงมาเป็นทางจากดวงตาที่แดงก่ำดุจสายเลือด

เจียงหย่วนเฉาสั่งการผู้ใต้บังคับบัญชาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เอาศพของพวกเขาไป”

ท้องฟ้ามืดมิดแล้ว หิมะที่ทับถมอยู่ตามกระเบื้องชายคาและพื้นถนนสะท้อนแสงไฟเป็นประกายสีขาวโพลน ท้องถนนเงียบเชียบวังเวง มีคนผ่านไปผ่านมาบางตาเป็นครั้งคราว พอเห็นองครักษ์จินหลินเต็มพรืดเป็นโขยงก็ตกใจแทบขวัญกระเจิง พากันหลบไปไกลๆ ทันที

เหล่าองครักษ์จินหลินที่เดินตามหลังเจียงถังเงียบๆ เริ่มรู้สึกผิดปกติมากขึ้นเรื่อยๆ

ทิศทางที่ท่านผู้บัญชาการใหญ่มุ่งหน้าไปมิใช่จวนสกุลเจียง แล้วก็ไม่ใช่ที่ว่าการกององครักษ์จินหลิน แต่เป็น…

องครักษ์จินหลินทั้งหลายแอบสบตากันไปมาอย่างฉงนใจแล้วพากันมองไปทางเจียงหย่วนเฉา

ตั้งแต่เจียงหย่วนเฉากับเจียงซือหร่านหมั้นหมายกัน ท่านสิบสามก็เป็นผู้ทรงอำนาจสูงสุดรองจากท่านผู้บัญชาการใหญ่คนเดียวในกององครักษ์จินหลิน

เจียงหย่วนเฉาคิดอ่านได้เฉียบไว เห็นทิศทางที่เจียงถังเดินไปประกอบกับสีหน้าในขณะนี้ของเขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าเขาจะไปที่ใด

“ท่านพ่อบุญธรรม ท่านจะไปที่สำนักแพทย์หลวงหรือขอรับ”

ถ้อยคำนี้ดังขึ้นเหล่าองครักษ์จินหลินหน้าเปลี่ยนสีไปทันใด