ทดลองอ่าน ขอชิมสักคำ… ได้ไหมคนดี ชุด ขอได้ไหม บทที่ 3

ชายหนุ่มนั่งมองเธอทำแผล ขณะเดียวกันก็คอยสังเกตลักษณะแผลเธอไปด้วย จนกระทั่งเธอหันมาแล้วได้สบตากันเขาเลยถาม

“เจ็บไหมครับ”

“นิดหน่อยค่ะ แต่สบายมาก”

“ดูจากแผลของคุณ…หวังว่ามันจะไม่เป็นรอยแผลเป็น” เขาพึมพำ พอเห็นเธอมองมาเหมือนแปลกใจเขาก็ขยายความ “ผมรู้สึกไม่ดีถ้าต้องเป็นต้นเหตุให้ผู้หญิงมีรอยแผลเป็นน่ะ”

“คงไม่เป็นหรอกค่ะ” ฟองจันทร์ยิ้มเป็นเชิงปลอบ…เขาคิดห่วงไปไกลมากกว่าเธอเสียอีก เธอไม่อยากมีแผลเป็นก็จริง แต่ถ้ามันจะกลายเป็นแผลเป็นจริงๆ ก็ช่วยไม่ได้ มันคือเรื่องเหนือการควบคุม คงได้แต่ทายาพยายามให้รอยจางไปตามเรื่อง “คุณไม่ต้องคิดมากนะคะ นี่ฉันโทษเบญจเพสมากกว่าโทษคุณอีก พักนี้ฉันเกิดเรื่องบ่อยอยู่แล้ว”

เบญจเพส? ปาลอึ้งไปนิดหนึ่ง เพราะมันเป็นเหตุผลที่เหนือความคาดหมายโดยสิ้นเชิง แต่ก็เหมือนเธอจะรู้ตัวเลยหัวเราะแหะๆ

“คือฉันแค่จะบอกว่าคุณไม่จำเป็นต้องคิดมากอ่ะค่ะ เพราะคุณไม่ได้ตั้งใจ จะว่าเราประมาทร่วมก็คงได้เพราะฉันเองก็ไม่ได้ระวังให้ดีเหมือนกัน ดังนั้นถึงมันเป็นรอยแผลเป็นฉันก็จะไม่โทษคุณ” เธออธิบายแล้วฉีกยิ้มกว้างส่งให้ชายหนุ่ม “ตกลงตามนี้นะคะ”

เจอแบบนี้ปาลก็ได้แต่พยักหน้ารับ ฟองจันทร์เลยหันกลับไปทำแผลต่อ และเขาก็ยังคงนั่งมองเธอต่อไป ทว่าภาพรอยยิ้มเมื่อครู่ของเธอยังติดตา

เป็นคนที่ยิ้มแล้วโลกสว่างไสวดีจริงๆ…

ฟองจันทร์ใช้เวลาทำแผลไม่นาน ระหว่างนั้นปาลก็ไถ่ถามเธอว่ากำลังจะขี่จักรยานไปที่ไหน ปรากฏว่าเธอแค่ขี่จักรยานออกกำลังกายยามว่างเฉยๆ พอทำแผลเสร็จเธอก็จะกลับบ้านเลย ทีแรกเขาเดินไปส่งเธอตรงทางเข้าออกรีสอร์ตซึ่งจอดจักรยานแอบเอาไว้ด้านในรั้ว แต่พอเธอจะขี่จักรยานกลับพบว่าอานที่นั่งไม่มั่นคงนัก ซึ่งเธอบอกว่าก่อนหน้านี้มันก็มีอาการนี้อยู่แล้ว แต่สามีของพี่สาวเพื่อนซ่อมเอาไว้ ไม่แน่ตอนล้มอาจจะทำให้มันกลับสู่สภาพเดิมอีก

พออานจักรยานไม่มั่นคงก็ขี่ลำบาก หญิงสาวเลยตัดสินใจจะเข็นจักรยานกลับ เขาจึงอาสาจะช่วยเข็นจักรยานไปส่งเธอถึงที่พักเพื่อเป็นการรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ตอนแรกเธอปฏิเสธเพราะเกรงใจ แต่พอเขายืนกรานหนักแน่นเธอเลยยอมตาม

“นี่แหละค่ะบ้านที่ฉันพักอยู่” ฟองจันทร์บอกหลังจากเล่าเรื่อยเจื้อยว่าแถวนี้มีสถานที่อะไรน่าสนใจบ้างให้เขาฟังมาตลอดทาง เนื่องจากเขาบอกว่าก่อนหน้านี้ทั้งทำธุระและไปเที่ยวอำเภอเมือง ยังไม่ได้สำรวจละแวกนี้อย่างจริงจัง