ทดลองอ่าน ขอชิมสักคำ… ได้ไหมคนดี ชุด ขอได้ไหม บทที่ 5

“ใช่ แต่แม่ลืมแล้วเหรอว่าการที่คิดว่าผ่อนได้มันทำให้พ่อแม่ลำบากขนาดไหน มือถือจอร้าวก็ยังใช้ได้ไม่ใช่เหรอ ก็ให้วาดใช้ไปก่อนสิ เมื่อก่อนมือถือฟองจอร้าวก็ใช้ต่ออีกเป็นปีๆ กว่าจะได้เปลี่ยน ตอนนี้ฟองไม่มีเงินจริงๆ” ฟองจันทร์พยายามบังคับน้ำเสียงให้หนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้

“งั้นฟองคิดว่าจะซื้อมือถือให้น้องได้เมื่อไหร่ล่ะ”

“ไม่รู้เหมือนกัน ถ้าวาดรีบก็ให้ทำงานพิเศษเก็บเงินสิ วาดมีเงินสักครึ่ง ฟองออกให้สักครึ่ง อย่างนั้นเร็วกว่าแน่ๆ” เธอตอบกลับแบบแทบไม่เว้นพักหายใจ “แม่ ฟองต้องไปแล้วล่ะ ยังไงแม่ก็ลองไปคุยกับวาดดูแล้วกัน แล้วเดี๋ยวเราค่อยคุยกันใหม่อีกที แค่นี้นะ”

พอพูดจบฟองจันทร์ก็รีบดึงมือถือออกจากข้างแก้มมาตัดสาย จากนั้นก็พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ…เธอไม่เก่งเรื่องโต้เถียงขัดใจแม่เท่าไหร่ ดังนั้นก็ต้องใช้วิธีปฏิเสธแล้วตัดบทก่อนจะโดนเกลี้ยกล่อมหรือกระทั่งโดนด่า

หญิงสาวมองเครื่องมือสื่อสารในมือตัวเอง ก่อนที่เธอจะทรุดตัวลงนั่งตรงบันไดที่ทอดจากเฉลียงสู่หาด ท่อนแขนวางพาดไปหาเข่า ดวงหน้าเล็กก้มลงต่ำพร้อมกับระบายลมหายใจยาวยืด

เธอนึกว่าแม่เป็นห่วง แต่ความจริงแล้วก็ไม่ต่างจากที่เป็นมาก่อนหน้านี้เท่าไหร่ จะว่าชินก็คงใช่ ทว่าเธอก็ยังคาดหวัง…และผิดหวังอีกครั้ง

ปาลเดินออกจากครัวมายังห้องอาหารด้านหน้าและพบว่าฟองจันทร์ออกไปอยู่ที่เฉลียงด้านนอก ตอนแรกเขาจะตามออกไป แต่สังเกตเห็นเสียก่อนว่าเธอคุยโทรศัพท์อยู่ เขาเลยนิ่งเสียแล้วยืนมองเธอเงียบๆ จวบจนเธอวางสายและเขาสังเกตเห็นว่าคนตัวเล็กมีท่าทีผิดปกติ เธอดูเหนื่อยล้าและทดท้อ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจก้าวออกไป

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า”

หญิงสาวสะดุ้งน้อยๆ เธอหันไปมอง พอเห็นว่าเป็นเขาก็นิ่งไปนิดหนึ่งก่อนจะถาม

“คุยงานเสร็จแล้วเหรอคะ”

“งานในครัวก็ใกล้เสร็จแล้วด้วย” เขาพยักหน้ารับ “ขอนั่งด้วยได้ไหม”

“นี่ร้านอาหารของคุณเองนะ” ฟองจันทร์ตอบกลั้วหัวเราะ

“แล้วตกลงคุณเป็นอะไรหรือเปล่า” ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งข้างเธอตรงบันได

“อยู่ดีๆ ก็มีเรื่องปวดหัวลอยมาหาค่ะ” ใบหน้าที่ล้อมกรอบด้วยเรือนผมสีน้ำตาลคาราเมลหันออกไปมองทะเลอีกครั้ง “แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ มันไม่ใช่เรื่องใหม่เท่าไหร่ ฉันแค่เซ็งๆ นิดหน่อย”