ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 3-บทที่ 4

หรูเสี่ยวนันยื่นหัวออกมาจากข้างหลังของชิงโม่เหยียน เห็นเพียงหญิงสาวแต่งตัวงดงามคนหนึ่งเดินเข้ามาจากนอกประตู ดูแล้วคงมีอายุยี่สิบกว่าปี รูปร่างอวบอิ่ม เสื้อตรงหน้าอกถูกดันจนเหมือนจะระเบิด

สุดยอด…หรูเสี่ยวนันก้มหน้าลงมองไปที่หน้าอกของตัวเองทันที ซึ่งยามนี้นับได้ว่าเป็น ‘ที่ราบกว้างใหญ่’

ให้ตายเถอะ นางลืมไปได้อย่างไร ตอนนี้นางเป็นแค่ชะมดเช็ดตัวหนึ่ง จะมีหน้าอกมาจากที่ใดได้เล่า

ชิงโม่เหยียนไม่ได้สังเกตเห็นความผิดหวังของเจ้าตัวน้อยที่อยู่ข้างหลังเขา แต่หญิงตรงหน้ากลับเห็นฉากน่าสนุกนี้

“ช่างเป็นเจ้าตัวเล็กที่น่ารักจริงๆ” รุ่นเอ๋อร์เจี่ยเดินเข้ามายื่นมือคิดจะลูบหัวของหรูเสี่ยวนัน

หรูเสี่ยวนันทำเสียงฮึดฮัด หลบเลี่ยงมือของนางที่ยื่นมาจับ

“เอ๋? ตัวเล็กอย่างนี้ก็จำหน้าคนได้แล้วหรือ” รุ่นเอ๋อร์เจี่ยพูดอย่างประหลาดใจ “เจ้าตัวเล็กน่ารักเช่นนี้ รองตุลาการยกให้ข้าได้หรือไม่”

ชิงโม่เหยียนยื่นมือไปจับหรูเสี่ยวนันออกมาจากข้างหลังตนเอง แล้ววางลงบนตักอย่างเบามือ

“อย่างอื่นได้ทุกอย่าง แต่สิ่งนี้ไม่ได้ เรื่องของจี๋ฟู่ท่านเสนอราคามาเถอะ”

รุ่นเอ๋อร์เจี่ยหัวเราะ “ข้าไม่ขาดเงิน แค่รู้สึกว่าเสี่ยวไกวของข้าเหงา ดังนั้นจึงอยากหาเพื่อนให้มันสักตัว”

นางเพิ่งพูดจบ งูขาวบนโต๊ะตัวนั้นก็เลื้อยไปหานาง สุดท้ายไปพันบนแขนของนางอย่างช้าๆ

ชื่อของงูตัวนี้คือเสี่ยวไกวหรือ

หรูเสี่ยวนันขนลุก อยากเก็บนางไว้เป็นเพื่อนเจ้างูตัวนี้หรือ…ล้อเล่นน่า มันจะไม่กินนางในคำเดียวหรือไร

“ข้าจำได้ว่าเดือนที่แล้วใกล้กับถนนหงเจียนี้เกิดคดีถึงชีวิตหลายคดี ล้วนกองสุมอยู่ในที่ว่าการ เดือนนี้อาจต้องสะสางคดีเสียแล้ว” ชิงโม่เหยียนพูดอย่างช้าๆ

หรูเสี่ยวนันรู้สึกว่าในคำพูดนี้แฝงการข่มขู่ไว้อย่างเต็มเปี่ยม

รุ่นเอ๋อร์เจี่ยแววตากลิ้งกลอก บนใบหน้าฉายรอยยิ้มสดใส “รองตุลาการอยากจะสอบถามเรื่องอะไร บอกมาได้เลย”

ตกลงกันได้เร็วแบบนี้เชียวหรือ หรูเสี่ยวนันแอบตกใจ คนที่ข้องแวะกับเส้นทางดำมืดและผู้มีอิทธิพลช่างน่ากลัวนัก

“จี๋ฟู่เจ้าหน้าที่ฝ่ายทะเบียนสารของศาลต้าหลี่สี่วันก่อนมาที่หอของท่าน ตอนนั้นข้างกายของเขามีใครบ้าง จากไปเมื่อใด”

ชิงโม่เหยียนถามติดกันเป็นชุด รุ่นเอ๋อร์เจี่ยไม่รีบไม่ร้อน เรียกหญิงสาวของหอเชียนเล่อคนหนึ่งเข้ามาตอบ

หรูเสี่ยวนันไม่มีแก่ใจฟังพวกเขาคุยกัน ความสนใจทั้งหมดของนางอยู่ที่ของกินที่อยู่บนโต๊ะเหล่านั้น

มีขนมวุ้นดอกกุ้ย นางอยากลองกินมาก แต่งูขาวตัวนั้นยังอยู่ใกล้ๆ นางไม่กล้าแอบไปกินเอง

ในตอนที่นางขบฟันด้วยความว้าวุ่นใจ นอกหน้าต่างก็มีเงาดำแวบผ่านไป

พอยื่นหน้ามองไปก็ต้องตกใจที่เห็นนอกหน้าต่างที่แง้มไว้มีหน้าคนโผล่ออกมา หน้าเขียวซีดไม่มีสีเลือด…