ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 3-บทที่ 4

เมื่อชิงโม่เหยียนพาหรูเสี่ยวนันกลับไปถึงศาลต้าหลี่ เขาก็เรียกตัวเสมียนศาลทังเซียนเซิงและเจ้าหน้าที่จดบันทึกกู้เซียนเซิงมาพบในทันที แล้วเอาหุ่นไม้ตัวนั้นให้พวกเขาดู

“นี่คือสิ่งที่จี๋ฟู่ทิ้งไว้ที่หอเชียนเล่อหรือ” กู้เซียนเซิงเอ่ยถามอย่างตกใจ

“ใช่ พวกท่านเคยเห็นของสิ่งนี้มาก่อนหรือไม่” ชิงโม่เหยียนถามกลับ

หุ่นไม้ตัวนั้นนอนอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าหยกขาวแกะสลักฉายแสงสีเขียวอ่อนๆ ออกมาเลือนราง

กู้เซียนเซิงส่ายหน้า “จี๋ฟู่เป็นคนซื่อ นับจากมาประจำการที่ศาลต้าหลี่ไม่เคยก่อเรื่องอะไรเลย และไม่เคยได้ยินว่าเขามีนิสัยแปลกๆ อะไรมาก่อน”

ทังเซียนเซิงดูหุ่นไม้ตัวนั้นอย่างละเอียดแล้วขมวดคิ้ว “คนที่หอเชียนเล่อใช่จำอะไรผิดไปหรือไม่”

“ไม่มีทาง” ชิงโม่เหยียนพูดอย่างเด็ดขาด

ทุกคนพูดคุยกันอยู่ในห้อง หรูเสี่ยวนันจึงถือโอกาสกระโดดออกไปทางหน้าต่าง

สำหรับนางแล้ว ในห้องอึดอัดเกินไป และมีหุ่นไม้ประหลาดตัวนั้นอยู่ด้วย นางรู้สึกไม่สบายใจ

ตอนพวกกู้เซียนเซิงจากไป ท้องฟ้าข้างนอกมืดลงแล้ว

ชิงโม่เหยียนจัดการงานในมือเสร็จแล้วจึงพบว่าชะมดเช็ดน้อยหายไป

“เจ้าตัวเล็กล่ะ” ชิงโม่เหยียนถามเสวียนอวี้ที่ยืนอยู่ตรงประตู น้ำเสียงแฝงด้วยความกังวล

“อยู่ในลานด้านนอกขอรับ” เสวียนอวี้ตอบตามตรง

หลายวันมานี้เขารู้สึกว่าชะมดเช็ดน้อยตัวนี้มีความสำคัญในใจซื่อจื่อเพิ่มมากขึ้นทุกที ดังนั้นตอนที่หรูเสี่ยวนันกระโดดออกจากหน้าต่าง เขาก็จับตามองไว้ตลอด กลัวว่ามันจะหายไปและทำให้ซื่อจื่อโมโหอีก

ชิงโม่เหยียนลุกขึ้นออกจากห้อง ในตอนนี้ท้องฟ้ามืดแล้ว ตามหลักพวกเขาควรจะกลับจวนโหวไปแล้ว แต่เขาไม่อยากกลับไป

สำหรับเขา กลางคืนนอนที่ใดก็ไม่ต่างกัน

ทางจวนโหวกลับไปแล้วก็ต้องไปพบท่านพ่อของเขาอีก หลายปีมานี้ท่านพ่อเข้มงวดกับเขามากขึ้น ถึงขั้นที่ระหว่างพวกเขาตอนนี้ไม่มีอะไรให้พูดกันแล้ว

เสวียนอวี้ยกนิ้วชี้ไปทางชายคา ชิงโม่เหยียนจึงพบว่าบนชายคามีก้อนขนสีดำก้อนหนึ่งขดตัวอยู่ ดวงตาสีเขียวใสกำลังจ้องมองท้องฟ้าตาไม่กะพริบ ดูท่าทางของมันแล้ว ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดปัญหาอะไรที่ทำให้มันกลุ้มใจ

ในสมองชะมดเช็ดตัวหนึ่งจะบรรจุปัญหาได้เท่าใดกัน แต่ในตอนนี้ ไม่ว่าใครเห็นฉากนี้ก็คงเกิดความสงสัย เพราะชะมดเช็ดบนชายคาตัวนั้น แววตาที่ปรากฏในดวงตาของมันดูเจ็บปวดเหลือเกิน

หรูเสี่ยวนันมองท้องฟ้าที่ค่อยๆ มืดลง แอบทอดถอนใจว่าวันเวลาแบบนี้นางยังต้องผ่านมันอีกนานเท่าใด