ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 7-บทที่ 8

ชิงโม่เหยียนนั่งพิงบนตั่งนิ่มในห้องหนังสือพักผ่อน ในวงแขนข้างหนึ่งยังโอบเจ้าก้อนขนสีดำเอาไว้

นับจากวันนั้นที่เห็นมันกลายเป็นคนอีกครั้ง เขาก็ยิ่งเฝ้ารอความตื่นเต้นยินดีที่มันจะนำมาให้ในวันหน้า

สามารถเปลี่ยนร่างเป็นคนได้…มันเป็นปีศาจหรือเปล่านะ

เขาเอานิ้วจิ้มท้องที่ปกคลุมด้วยขนปุยของมันเล่น มีปีศาจตะกละเช่นนี้ด้วยหรือ และยังโง่งมมากอีกด้วย หากเขาไม่ได้ตั้งใจเอากัญชาแมวมาไว้ในห้อง เพียงให้ไปในสวนมันก็หลงทางได้แล้ว

ตัวเป็นชะมดเช็ด แต่ไม่ยอมกินของมีชีวิต ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเห็นของประเภทหนูเลย มีครั้งหนึ่งอยู่ในสวนเห็นหนูตัวเป็นๆ มันกลับตกใจจนหนีกระเจิง

มันเหมือนสัตว์เสียที่ไหน มันเป็นเด็กน้อยที่ช่างกินช่างนอนต่างหาก

พอคิดถึงตอนมันกลายเป็นเด็กผู้หญิง เขาก็ยื่นมือไปพลิกตัวมัน นิ้วมือลูบไปบนหน้าท้องของมัน

หรูเสี่ยวนันนอนสะลึมสะลือ จู่ๆ หน้าท้องก็รู้สึกจั๊กจี้ขึ้นมา จึงลืมตาขึ้นมองก็เห็นชิงโม่เหยียนโน้มตัวเข้ามาใกล้ มือใหญ่ลูบไปมาไม่หยุด

วิตถาร!

หรูเสี่ยวนันเบิกตาโตตื่นตกใจพลางตวัดอุ้งเท้าไปตามสัญชาตญาณ

ชิงโม่เหยียนจับอุ้งเท้าของนางเอาไว้ พูดเสียงเย็นชาว่า “เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมาตวัดอุ้งเท้าใส่ข้า”

หรูเสี่ยวนันถูกเสียงเย็นชาของเขาทำให้ตกใจ

“ข้าไม่ชอบสัตว์เลี้ยงที่ทรยศนาย” ชิงโม่เหยียนหรี่ตาลงพลางเอ่ยต่อ “ก่อนหน้านี้ข้าคิดว่าเจ้าจะเป็นเด็กดี คิดไม่ถึงว่ายิ่งโตจะยิ่งป่าเถื่อน เห็นทีควรไปตามท่านหมอฉางมา…”

หรูเสี่ยวนันสะดุ้ง ตามท่านหมอฉางมา? ใช่จะเอาข้าไปทำเป็นตัวยาเหนี่ยวนำนั่นหรือไม่!

“จี๊ดๆ” ดวงตาสีเขียวมองเขาอย่างเศร้าสลด สะบัดหูอย่างน่าสงสารอีกด้วย

เมื่อครู่ข้าไม่ได้ตั้งใจ…

ชิงโม่เหยียนแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจความคิดของมัน นิ้วมือยังคงลูบที่หน้าท้องมันไม่หยุด และยิ่งลูบยิ่งเลื่อนลงด้านล่าง

ไม่ได้นะ!

หรูเสี่ยวนันร้อนใจอย่างมาก แม้ยามนี้ร่างกายนางจะเป็นสัตว์ แต่วิญญาณของนางยังเป็นมนุษย์ สตรีผู้หนึ่งจะให้ใครแตะต้องส่งเดชได้อย่างไรกัน

“อย่าขยับ” ชิงโม่เหยียนเห็นมันบิดตัวไปมาก็นึกรำคาญ “ข้าขอดูว่าเจ้าเป็นตัวผู้หรือตัวเมีย”

หรูเสี่ยวนันนิ่งเป็นหินไปในพริบตา

‘เป็นตัวผู้หรือตัวเมีย’ คำพูดนี้ราวกับสายฟ้าฟาดลงบนตัวนางให้ร่างแตกเป็นเสี่ยงและกระจายเต็มพื้น

นิ้วมือของชิงโม่เหยียนลูบไปมาบนหน้าท้องของนาง สุดท้ายมองไปตรงบริเวณหางของนาง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงปนหัวเราะ “ที่แท้เป็นตัวเมีย”

เจ้าน่ะสิเป็นตัวเมีย! พวกเจ้าเป็นตัวเมียทั้งบ้านเลย!

หรูเสี่ยวนันสีหน้าผิดหวัง หากไม่ใช่เพราะขนของนางเป็นสีดำ ตอนนี้แก้มของนางคงจะแดงเหมือนกุ้งต้มสุกแน่นอน

ชิงโม่เหยียนมีสีหน้าภูมิใจ ตอนขยับมือออกยังแกล้งดึงหางมันเล่นอีกด้วย

ศักดิ์ศรีของหรูเสี่ยวนันราวกับตกแตกเกลื่อนพื้น ทำได้เพียงฉีกปากแยกเขี้ยวแต่ก็ไม่กล้ากัดเขาจริงๆ