ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 7-บทที่ 8

หรูเสี่ยวนันอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา พอมองดูเงาสะท้อนในสระน้ำ นางจึงมองหน้าตาของตนเองได้ชัดเจน

ใบหน้าขาวๆ อวบๆ อ้วนแบบทารก ดูรูปร่างแล้วเป็นอายุเพียงสี่ห้าขวบเท่านั้น

กว่าจะรอให้ตนเองกลับมาเป็นคนอีกครั้งไม่ง่ายนัก คิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็นเด็กตัวเล็กนิดเดียว แบบนี้จะให้นางมีชีวิตอย่างไรต่อไปเล่า

แม้ว่านางจะพูดได้ เดินเองเป็น แต่นางเป็นแบบนี้จะมีชีวิตอยู่ในสมัยโบราณนี้อย่างไร วิ่งออกไปต้องถูกโจรหลอกไปขายแน่นอน

หลังพุ่มไม้ ชิงโม่เหยียนหลบอยู่ตรงนั้น มองดูคนตัวเล็กอวบอ้วนในสระน้ำ เห็นนางสีหน้าเศร้าโศกมองผิวน้ำปากขมุบขมิบไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรอยู่

องครักษ์ศาลต้าหลี่หลายคนเดินตามมาข้างหลัง “รองตุลาการ?”

ชิงโม่เหยียนพูดเสียงเข้ม “ถอยออกไป ใครก็ห้ามเข้ามาใกล้”

เหล่าองครักษ์งุนงง แต่ยังคงถอยออกไปตามคำสั่ง

ชิงโม่เหยียนยืนอยู่ตรงนั้นตามลำพัง เห็นคนตัวเล็กในน้ำว่ายทุลักทุเลมาถึงริมสระ อยากจะว่ายขึ้นฝั่งแต่พยายามอยู่นานก็ยังปีนขึ้นมาไม่ได้ สองมือเล็กเปื้อนดินโคลนเต็มไปหมด

มุมปากของชิงโม่เหยียนยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

เดิมทีเขายังกังวลว่าของชั่วร้ายนั่นจะสร้างผลร้ายให้กับเจ้าตัวเล็ก คิดไม่ถึงว่าพอวิ่งตามมาจะพบฉากน่าสนุกเช่นนี้

หรูเสี่ยวนันในตอนนี้ใกล้จะร้องไห้แล้ว นางคิดไม่ถึงว่าสระน้ำนี่จะสูงจากฝั่งมากอย่างนี้ ตอนนางเป็นชะมดเช็ดสามารถปีนขึ้นมาได้อย่างคล่องแคล่ว แต่พอกลายเป็นเด็กเล็กกลับไม่มีความคล่องตัวแบบนั้น อีกทั้งมือเล็กยังไม่มีแรงพอ

ตูม!

บุ๋งๆ…

นางตกลงไปในสระอีกครั้ง

นางอยากจะยืนขึ้น แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด สองขาจึงแตะไม่ถึงก้นสระ

เกิดอะไรขึ้นกันแน่!

พอนางลืมตาใต้น้ำก็เห็นสองมือของนางเปลี่ยนกลับไปเป็นอุ้งเท้าดังเดิมเสียแล้ว

เปลี่ยนกลับไปอีกแล้วหรือ!

นางพยายามใช้เท้ากระทุ้งน้ำพยายามจะลอยตัวขึ้นมา

แล้วในตอนนี้เองก็มีคนจับนางเอาไว้ ก่อนจะดึงตัวนางขึ้นจากน้ำ

“ยังโง่อยู่เหมือนเดิม” เสียงชายหนุ่มที่คุ้นหูดังขึ้นข้างหูของนาง

เป็นชิงโม่เหยียน

หรูเสี่ยวนันที่ตัวเปียกโชกขดตัวอยู่ในฝ่ามือของเขา ไม่รู้ว่าเพราะอะไรนางจึงรู้สึกง่วงอย่างนี้ อาจเป็นเพราะเมื่อครู่จู่ๆ นางก็เปลี่ยนเป็นคนกระมัง

สติรับรู้สุดท้ายของนางเห็นเพียงชิงโม่เหยียนก้มลงมามองนาง ดวงตาที่ตาดำขาวแยกกันชัดเจนแฝงรอยยิ้มรางๆ

นางยังไม่ทันได้คิดอะไรอย่างละเอียดก็เข้าสู่ความฝันอันแสนหวานเสียแล้ว