ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 7-บทที่ 8

วันเกิดท่านโหว ในจวนคึกคักกันตั้งแต่เช้า

หรูเสี่ยวนันนั่งบนชายคาเรือน มองดูบ่าวไพร่เดินไปมาในลานเรือนพลางใช้จมูกดมกลิ่น

ลมพัดกลิ่นหอมของอาหารนับไม่ถ้วนมาเข้าจมูก น้ำลายถึงกับไหลย้อยลงมา

“ซื่อจื่อ ท่านโหวให้ท่านไปต้อนรับแขกที่เรือนหน้าขอรับ” บ่าวในจวนมาแจ้งที่หน้าประตู

“รู้แล้ว” เสียงของชิงโม่เหยียนดังออกมาจากห้อง

หรูเสี่ยวนันกระโดดลงมาจากชายคาบ้าน เดินผลุบเข้าประตูไป แนบขาชิงโม่เหยียนถูไถจนขนแทบจะหลุดอยู่แล้ว

ชิงโม่เหยียนยืนเปลี่ยนเสื้ออยู่ เขาเหลือบมองชะมดเช็ดที่อยู่ตรงเท้าพลางเอ่ยถาม “ไม่มีเรื่องราวกลับเอื้อเฟื้อเจือจาน ไม่ใช่คนคดโกงก็เป็นโจรชั่วช้า^*”

หรูเสี่ยวนันเบิกตาโต

ไม่ใช่คนคดโกงก็เป็นโจรชั่วช้าอะไรกัน ข้าอยากไปกับท่านต่างหาก

“เจ้าอยากไปด้วยหรือ” ชิงโม่เหยียนหรี่ตากล่าว

ทุกครั้งที่เห็นเจ้าตัวเล็กอยู่ไม่สุขเวลามาประจบเขา เขาก็อยากแกล้งมันเป็นพิเศษ

“วันนี้เรือนหน้าจะมีแขกมามากมาย ถ้าเจ้าวิ่งวุ่นไปมาอาจจะก่อเรื่องยุ่งอะไรขึ้นมาได้ อยู่นิ่งๆ ที่นี่ดีกว่า” ชิงโม่เหยียนแกล้งทำขึงขัง “ข้าจะจัดคนมาคอยติดตามเจ้า ขอเพียงเจ้าไม่วิ่งส่งเดชออกไปข้างนอกก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาที่นี่”

หรูเสี่ยวนันนิ่งอึ้งไปทันใด นางไม่อยากอยู่ที่นี่คนเดียว กว่าจะมีโอกาสไปเปิดหูเปิดตาได้ไม่ง่าย…และยังมีของให้กินมากมาย…ของว่าง…เนื้อ…

นางเลียปาก มองเขาด้วยสีหน้าเว้าวอน

ขอร้องท่านล่ะ พาข้าไปด้วยเถอะ

ดวงตาสีเขียวส่องประกายใสซื่อ พวกสาวใช้ในห้องไม่มีใครเห็นแววตามันแล้วไม่ใจอ่อน

มีเพียงชิงโม่เหยียนที่ไม่เป็นเช่นนั้น

“ไม่ได้ เรือนหน้าสำหรับเจ้าแล้วอันตรายมาก ข้าต้องไปต้อนรับแขก จะเอาเจ้าติดตัวไปตลอดเวลาไม่ได้”

“จี๊ดๆ” มันใช้เท้าเกี่ยวมุมเสื้อเขาเอาไว้

“ไม่ได้” ชิงโม่เหยียนปฏิเสธเด็ดขาด

ท่านไม่รับปาก ข้าก็ไม่ปล่อย

หรูเสี่ยวนันยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้อิ่มท้อง

ศักดิ์ศรีจะมีราคาเท่าใดกัน

อะไรนะ ยังมีคุณธรรมอีกหรือ ทิ้งมันไปเถิด!

หรูเสี่ยวนันเกาะอยู่บนขาของชิงโม่เหยียน แม้เขาจะเดินไปหลายก้าวก็สลัดไม่หลุด

“จี๊ดๆ” พาข้าไปด้วย

หรูเสี่ยวนันใช้ความน่ารักขี้อ้อนเป็นอาวุธพิฆาต แววตาอ้อนวอน ส่องประกายวิบวับราวกับดาวดวงน้อย