ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 7-บทที่ 8

แม้แต่เสวียนอวี้ก็ทนดูต่อไปไม่ได้ “ซื่อจื่อ หรือจะพามันไปด้วย…”

“ไม่ได้” ชิงโม่เหยียนเอ่ยตอบพลางโน้มตัวไปจับชะมดเช็ดน้อยเอาไว้ ยกมันขึ้นด้วยสองมือ “วันนี้พาเจ้าไปด้วยไม่ได้ เจ้าอยากกินอะไรตอนเที่ยงข้าจะให้คนส่งมา”

เขาหมุนตัวไปสั่งสาวใช้สองคน “พวกเจ้าดูมันไว้ให้ดี ไม่ว่ามันจะไปที่ใดพวกเจ้าต้องจับตามองมันเอาไว้”

สาวใช้พยักหน้าหงึกๆ ชะมดเช็ดน้อยน่ารักเช่นนี้พวกนางเพิ่งได้พบเห็นเป็นครั้งแรก หากไม่ใช่เพราะชิงโม่เหยียนอยู่ พวกนางคงจะพุ่งเข้าไปอุ้มมันแล้ว

จากนั้นชิงโม่เหยียนก็เดินนำเสวียนอวี้ออกจากห้องไป

หรูเสี่ยวนันย่อตัวนั่งเศร้าคอตกอยู่ตรงนั้นด้วยอารมณ์หงอยเหงาอย่างยิ่ง

พวกสาวใช้พากันเข้ามามองดูมันด้วยความสนอกสนใจ

“เจ้าตัวน้อยน่ารัก รีบมาให้ข้าอุ้มเร็ว”

“ไม่ดีกระมัง ซื่อจื่อจะโกรธเอาได้นะ…”

“อย่างนั้นก็ขอลูบสักหน่อย อย่างไรเสียซื่อจื่อก็คงไม่รู้”

ในที่สุดหรูเสี่ยวนันก็รับรู้ความรู้สึกของการถูกไล่ตามของดาราดังยุคปัจจุบันแล้ว

แม้ว่าพวกสาวใช้จะมีความชอบในตัวนาง แต่ความชอบแบบนี้ทำให้นางหายใจไม่ออก หากไม่ใช่เพราะหนีได้เร็ว เกรงว่าตัวคงจะถูกลูบจนหนังถลอกแล้ว

สวรรค์! น่ากลัวเหลือเกิน

หรูเสี่ยวนันวิ่งผลุบเข้าไปกลางพุ่มดอกไม้ในสวน

เสียงร้องตกใจของพวกสาวใช้ดังขึ้นข้างหลังไม่หยุด “มันหายไปแล้ว!”

“รีบหาสิ! ถ้าซื่อจื่อรู้เข้าคงจะเอาชีวิตพวกเราแน่นอน…”

หรูเสี่ยวนันมุดหนีไปกลางพุ่มดอกไม้

ทันใดนั้นก็มีเงาดำกระโดดออกมาจากหลังต้นไม้ข้างหน้า กระโจนถูกนางล้มลง แล้วกดทับอยู่บนตัว

หรูเสี่ยวนันถูกเงาดำหลังต้นไม้กระโจนล้มลงบนพื้น ลิ้นใหญ่เปียกชื้นตามติดมาเลียนางเป็นการใหญ่

“ปล่อยข้านะ!” หรูเสี่ยวนันพยายามขัดขืน

“โฮ่งๆ!” เงาดำนั่นส่ายหางอย่างเป็นมิตร ลิ้นเลียจนตัวหรูเสี่ยวนันเต็มไปด้วยน้ำลาย ราวกับถูกตักขึ้นมาจากน้ำอย่างไรอย่างนั้น

“เจ้าออกไปนะ!” กว่าหรูเสี่ยวนันจะหายใจออกได้ไม่ง่ายนัก

“โฮ่งๆ!”

เจ้าของลิ้นถอยออกไปแล้ว หรูเสี่ยวนันจึงมองเห็นชัดเจน ที่ยืนอยู่ตรงหน้านางคือหมาใหญ่สีดำ มันกำลังใช้แววตาอบอุ่นเป็นมิตรมองดูนาง

เป็นหมาตัวนี้…

ที่แท้ก็คือหมาที่แม่นางเหลียนผู้นั้นเอามาขู่นาง ภายหลังได้นางช่วยขอร้อง ชิงโม่เหยียนจึงไว้ชีวิตมัน

“ชู่ว! อย่าร้อง” หรูเสี่ยวนันใช้เท้าปิดปาก

เจ้าหมากลายเป็นสหายผู้ซื่อสัตย์ในทันที มันหายใจหอบแรงอยากเข้ามาใกล้ชิดนาง

“เอาปากของเจ้าออกไป” หรูเสี่ยวนันขนลุก ทั้งตัวนางเต็มไปด้วยน้ำลายที่เหม็นมาก