ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 9-บทที่ 10

เสวียนอวี้ได้ยินดังนั้นก็รีบตะโกนบอกจุดอ่อนของหุ่นไม้ให้ทุกคนรับรู้ แล้วเข้าไปประคองชิงโม่เหยียนให้ถอยหลังไป

หรูเสี่ยวนันเข้าไปมองชิงโม่เหยียนใกล้ๆ อย่างเป็นห่วง

เหล่าเจ้าหน้าที่ได้ยินคำพูดของเสวียนอวี้ก็เริ่มตั้งหลักได้ แม้จะไม่สามารถเอาชนะได้อย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่ตระหนกจนลนลานเหมือนเมื่อครู่

เสวียนอวี้ประคองชิงโม่เหยียนเข้าไปในห้องว่างข้างๆ

สีหน้าของชิงโม่เหยียนเริ่มไม่สู้ดีนัก

“ซื่อจื่อ ท่านเป็นอย่างไรบ้างขอรับ” เสวียนอวี้ร้อนใจอย่างมาก

ชิงโม่เหยียนเม้มริมฝีปากแน่น แล้วเค้นประโยคหนึ่งออกมาอย่างยากลำบาก “เจ้าออกไป…เฝ้าไว้”

การต่อสู้ข้างนอกยังไม่จบ เสวียนอวี้ทำได้เพียงรับคำสั่งแล้วออกไปทันที

หรูเสี่ยวนันเห็นชิงโม่เหยียนเดินโอนเอน ทรงตัวไม่อยู่และจะล้มลงบนพื้น

ฮึบๆ…หรูเสี่ยวนันรีบเข้าไปอยากจะไปช่วย แต่นางตอนนี้เป็นแค่ชะมดเช็ดตัวเล็กๆ ไม่มีแรงไปประคองเขาเลย

ชิงโม่เหยียนล้มลงบนพื้น ทรวงอกกระเพื่อมโดยแรง ดวงตาที่ตาดำขาวแยกกันชัดเจนค่อยๆ มีม่านเลือดสีแดงปกคลุม

นี่พิษกู่กำเริบหรือ!

หรูเสี่ยวนันตกใจมาก นับดูแล้วยังไม่ถึงสิบวันเลยนี่นา และตอนนี้ยังเป็นช่วงกลางวัน…

นี่มันเกิดอะไรขึ้น!

นางรีบกระโจนเข้าไปในอ้อมอกของชิงโม่เหยียน

ชิงโม่เหยียนมองนางไม่วางตา ดวงตาสีเลือดแฝงประกายน่ากลัว การกำเริบของพิษกู่ยังคงไม่มีทีท่าจะหยุดลง

หรูเสี่ยวนันในใจเกิดความหวั่นเกรง ไหนบอกว่านางสามารถระงับการกำเริบของพิษกู่ในตัวเขาได้ไม่ใช่หรือ เหตุใดตอนนี้จู่ๆ ก็ไม่ได้ผลแล้วล่ะ…

หรูเสี่ยวนันข่วนเสื้อผ้าของชิงโม่เหยียนอย่างแรง

เกิดอะไรขึ้น เหตุใดพิษกู่ของชิงโม่เหยียนจึงไม่อาจระงับได้แล้ว เกิดความผิดพลาดที่ใดหรือ

ชิงโม่เหยียนล้มพับอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีเลือดค่อยๆ คลายลง สติของเขายังคงแจ่มชัดอยู่

“ไม่เกี่ยวกับเจ้า…เพราะข้าใช้กำลังภายใน” ชิงโม่เหยียนพูดอย่างยากเย็น มองเจ้าก้อนขนข่วนเสื้อผ้าของเขาอย่างตื่นตระหนก ส่วนหนึ่งในใจของเขาก็อ่อนยวบลง

ดวงตากลมโตสีเขียวเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เหมือนกับใกล้จะถูกคนทอดทิ้งจนทำอะไรไม่ถูก

ใช้กำลังภายในแล้วก็จะกลายเป็นแบบนี้หรือ

หรูเสี่ยวนันขยับเข้าไปในอ้อมอกของเขา แต่การเข้าใกล้ของนางในครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเขาเลย

ชิงโม่เหยียนหลับตาลงช้าๆ

“จี๊ดๆ!” หรูเสี่ยวนันหมุนตัวอย่างร้อนใจ

นี่เป็นท่าทีของคนที่ใกล้ตายไม่ใช่หรือ ไม่…ไม่ใช่กระมัง

หากเขาตายแล้วนางจะทำอย่างไร วันหน้าใครจะมาดูแลเรื่องการกินดื่มของนาง ก่อเรื่องแล้วใครจะคอยหนุนหลังนาง…แม้ว่าเขาเอาแต่บอกว่าจะเอานางไปทำตัวยาเหนี่ยวนำ แต่โชคดีที่เขาแค่พูดด้วยปากเท่านั้น อยู่ด้วยกันนานเข้า นางก็รู้สึกได้ว่าเขาเป็นคนที่ไม่เลวทีเดียว

ยิ่งชิงโม่เหยียนหลับตาไม่ขยับเขยื้อน หรูเสี่ยวนันก็ยิ่งร้อนใจ นางกระโดดไปบนตัวเขาข่วนกระชากเสื้อของเขาอย่างแรง

การต่อสู้ข้างนอกยังไม่จบ นางไม่มั่นใจว่าพวกของเสวียนอวี้จะจัดการกับหุ่นไม้เหล่านั้นได้หรือไม่ หากพวกมันบุกเข้ามาจริง…ถึงตอนนั้นชิงโม่เหยียนก็มีแต่ตายสถานเดียว

ชิงโม่เหยียน ท่านฟื้นขึ้นมาสิ จะยอมแพ้แบบนี้ไม่ได้นะ! หรูเสี่ยวนันใช้อุ้งเท้าตบหน้าของเขา แล้วส่งเสียงร้องจี๊ดๆ