ทดลองอ่าน คดีร้อนซ่อนปมรักแห่งศาลต้าหลี่ บทที่ 4

ดูเหมือนว่าซูโม่อี้จะเพิ่งได้สติ จึงมองตามสายตาของเจ้าเมืองหลี่ไปที่หลินหวั่นชิงซึ่งอยู่หน้าบัลลังก์ โดยแทบจะไม่มีความลังเลใดๆ เขาปล่อยมือที่ถูกันไปมาแล้ววางลงบนหัวเข่าช้าๆ “เขาเป็นคนของที่ว่าการเมืองหลวง จะลงโทษอย่างไร คงเวียนไม่ถึงศาลต้าหลี่ของข้าในการทำหน้าที่ตัดสินใจ ท่านเจ้าเมืองหลี่ตัดสินใจเองแล้วกัน”

ใบหน้าที่ยิ้มประจบประแจงของเจ้าเมืองหลี่เย็นชาขึ้นทันที ผ่านไปครู่ใหญ่จึงได้สติ ใต้เท้าซูที่อยู่ข้างๆ เป็นคนเงียบสงบและเย็นชาจนเป็นที่รู้กันดี อย่าว่าแต่เจ้าหน้าที่จดบันทึกที่ไม่มีชื่อเสียงผู้นี้เลย แม้จะเป็นเชื้อพระวงศ์แท้ๆ ของเมืองเซิ่งจิง แต่หากทำผิดกฎหมายอีกฝ่ายก็ให้ความเสมอภาคโดยทั่วกัน ไม่มีวันปกป้องคนผิดอย่างเด็ดขาด ที่เมื่อครู่ถามเช่นนั้นก็เพื่อเป็นการดูท่าทีของเขา ซึ่งนั่นเป็นการขัดต่อกฎหมายเพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ส่วนตัว

ทำเช่นนั้นเสียเวลาโดยใช่เหตุ เจ้าเมืองหลี่รู้สึกขุ่นเคืองจริงๆ แต่บนใบหน้าที่มันเยิ้มกลับรีบยิ้มน้อยๆ ขึ้นมาทันที หลังจากเยินยอซูโม่อี้แล้วจึงออกคำสั่งกับคนหน้าบัลลังก์ว่า “มัวแต่ตกตะลึงอะไรกันอยู่ ลากออกไปเดี๋ยวนี้ โบยเสีย!”

หลินหวั่นชิงได้ยินดังนั้นก็ตะลึงงัน ดวงตาที่จ้องไปที่เจ้าเมืองหลี่สั่นไหว และในดวงตาก็แสดงออกให้เห็นถึงความกังวลโดยไม่ตั้งใจ

เพียงอึดใจเดียวสีหน้าเช่นนี้กลับถูกซูโม่อี้จับได้อย่างรวดเร็ว

เขา…ดูเหมือนกำลังหวาดกลัว? หึๆ เจ้าหน้าที่หลินที่สามารถโกรธแค้นฟ้าดินได้ในชั่วอึดใจก็มีช่วงเวลาที่หวาดกลัวด้วยหรือ

ซูโม่อี้พยายามกดมุมปากที่ยกขึ้น ความประหลาดใจภายในใจถูกความเบิกบานใจเล็กน้อยเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว รู้จักหวาดกลัวก็ดี รู้จักหวาดกลัวก็สามารถถูกควบคุมได้ เมื่อสามารถควบคุมได้ก็จะถูกข้าใช้งานได้

ในขณะที่ความคิดกำลังฟุ้งซ่านเจ้าหน้าที่ข้างๆ สองคนก็เข้าไปหิ้วตัวหลินหวั่นชิง ท่าทางกำลังจะลากออกไป

ทว่าน้ำเสียงเย็นชาของซูโม่อี้ก็ดังขัดจังหวะการกระทำของคนทั้งสอง “ข้าลองคิดดูแล้วการลงโทษโบยด้วยไม้สามสิบครั้ง มันหนักเกินไปหรือไม่”

“หา?” เจ้าเมืองหลี่ตกตะลึง มองซูโม่อี้ด้วยความไม่เข้าใจ

บางทีอาจเป็นการปกปิดพฤติกรรมของตนเองที่ดูเหมือนการปฏิบัติหน้าที่มิชอบเพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ส่วนตัว ใต้เท้าซูผู้ซึ่งปฏิบัติตามกฎหมายมาโดยตลอดใช้หมัดป้องริมฝีปากอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ไอเบา ๆ แล้วพูดว่า “เจ้าหน้าที่หลินดูหมิ่นศาลเป็นเรื่องจริง แต่การไปสำรวจหวังหู่กลางดึกก็นับว่าเป็นส่วนหนึ่งของงาน ยิ่งไปกว่านั้นคดีของหวังหู่ก็แปลกประหลาดจริงๆ” สุดท้ายเขาก็เหลือบตามองเจ้าเมืองหลี่แล้วพูดเสริมอีกว่า “และเขาก็มีความตั้งใจมากกว่าใต้เท้าหลี่ และฉลาดหลักแหลมกว่าใต้เท้าหลี่”

การเปิดโปงความคิดดีกว่าฆ่าคน ถึงจะเป็นการกลับดำเป็นขาว แต่ซูโม่อี้ก็เป็นคนมีเหตุมีผลมาโดยตลอด คำพูดเพียงประโยคเดียวนี้ก็ทำให้คำพูดของเจ้าเมืองหลี่จุกอยู่ที่คอ ขาทั้งสองสั่นเทา

“ขอรับๆๆ…” เจ้าเมืองหลี่ปาดเหงื่อพร้อมกับพูดคล้อยตามว่า “ใต้เท้าซูพูดถูก พูดถูกขอรับ ถ้าเช่นนั้น…”

“โบยด้วยไม้เพียงสิบครั้งเพื่อเป็นการลงโทษตักเตือนก็แล้วกัน” เมื่อใต้เท้าซูออกคำสั่งแล้วทุกคนในที่นั้นย่อมไม่กล้าคัดค้าน ต่างพากันพยักหน้าอย่างว่าง่าย แม้แต่แรงดึงคนก็ยังเบาลงมาก

ทว่าหลินหวั่นชิงยังคงมีสีหน้าเป็นกังวลและลังเลใจอยู่เป็นเวลานาน จึงมองซูโม่อี้และพูดอย่างอ่อนแรงว่า “ไม่…ไม่ตีด้วยไม้ได้หรือไม่”

“อะไรนะ” ซูโม่อี้เกือบถามด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ แววตาที่มองหลินหวั่นชิงมีความดูแคลนเล็กน้อย ยากที่จะเจอคนที่มีสติปัญญาโดดเด่นเช่นนี้ แม้จะขัดเกลายาก แต่จะหาคนเช่นหลินหวั่นชิงนั้นยากยิ่งกว่า เขาไม่ถือสาที่จะลดเกียรติขอความเมตตาแทนหลินหวั่นชิงก่อนเพื่อทำให้อีกฝ่ายไว้ใจ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าคนผู้นี้กลับได้คืบจะเอาศอก ดูท่าทางจะเป็นเพียงคนขี้ขลาดตาขาวเท่านั้น