ทดลองอ่าน คล้องหัวใจไว้ด้วย (ปั๊ก) รัก บทที่ 1

ทว่าพยาบาลที่เคาน์เตอร์กลับบอกเธอว่ามีคนแซ่เฉิงมาคอยอยู่นานแล้ว

สวีเจ้าอิ่งตกใจ เธอเพิ่งได้รับสายจากเพื่อนตอนบ่ายๆ เวลานี้เขาก็มาแล้วงั้นหรือ?!

“คุณเฉิงอยู่ที่ไหน”

“โซนแอดมิตค่ะ”

“เขามานานแค่ไหนแล้ว”

“เกือบๆ สองชั่วโมงค่ะ”

สวีเจ้าอิ่งได้ยินแล้วอดตำหนิพยาบาลไม่ได้ “ทำไมถึงไม่รีบบอกฉันล่ะ”

“คุณเฉิงบอกว่าไม่รีบค่ะ เขาจะไปดูพีพีระหว่างรอคุณทำงานเสร็จ”

สวีเจ้าอิ่งถอนหายใจ เมิ่งเทียนเทียนเพิ่งบอกให้เธอต้อนรับเขาอย่างดี แต่เธอกลับปล่อยปละละเลย แบบนี้ถือเป็นเรื่องไม่สมควรจริงๆ หญิงสาวรีบเดินไปยังโซนแอดมิต เสียงจ้อกแจ้กจอแจในเวลากลางวันเงียบหายไปจนหมด บริเวณระเบียงทางเดินจึงมีแต่เสียงฝีเท้าของเธอ พอมาถึงนอกประตูกระจกของส่วนแอดมิตสวีเจ้าอิ่งก็ผ่อนฝีเท้าลง บนโซฟาตรงประตูมีชายหนุ่มแต่งตัวเนี้ยบดูมีรสนิยมกำลังอ่านนิตยสารการดูแลสัตว์เลี้ยงปักษ์ล่าสุดที่อยู่บนชั้นพลางจิบกาแฟ

สวีเจ้าอิ่งผลักประตูเปิดออกช้าๆ แล้วยื่นตัวเข้าไปพลางเอ่ยถาม “คุณเฉิงจยาโหย่วหรือเปล่าคะ”

เฉิงจยาโหย่วได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นคนตรงหน้าเขาก็รีบวางนิตยสารกับถ้วยกาแฟในมือลง แล้วยิ้มให้ก่อนลุกขึ้นเดินเข้ามาหา “สวีเจ้าอิ่ง คุณสวีใช่ไหมครับ”

ทั้งสองคนส่งยิ้มให้กันโดยไม่มีความรู้สึกประดักประเดิดแบบที่คนแปลกหน้าเจอกันครั้งแรก

“ต้องขออภัยจริงๆ นะคะที่ปล่อยให้คุณคอยนาน เมื่อกี้ฉันตำหนิพยาบาลที่เคาน์เตอร์ไปแล้วโทษฐานไม่รีบบอกฉัน”

“อย่าไปว่าเขาเลยครับ การจะเข้าพบผู้อำนวยการได้ปกติก็ต้องนัดล่วงหน้า แต่บังเอิญว่าวันนี้พอผมเลิกงานแล้วผ่านมาทางนี้พอดีก็เลยนึกอยากเข้ามาแบบปุบปับ”

เฉิงจยาโหย่วดูภูมิฐานมาก เวลาที่เขาพูดจาสีหน้าท่าทางต่างๆ ของชายหนุ่มล้วนดูจริงใจและอ่อนโยนจนสามารถทำให้คนเผลอรู้สึกไว้วางใจในตัวเขาได้

“คุณเห็น…พีพีหรือยังคะ”

เฉิงจยาโหย่วผงกศีรษะแล้วตอบรับ “ครับ ผมเล่นกับมันอยู่พักหนึ่งด้วย มันเป็นเด็กดีนะ ผมชอบมาก”

พีพีที่อยู่ในกรงกำลังกัดของเล่นทำจากยางสำหรับสุนัข แทบไม่ต้องเดาว่าเฉิงจยาโหย่วคงเป็นคนเอาให้มัน

“ชอบก็ดีค่ะ แสดงว่าความประทับใจแรกคงไม่เลว”

“คุณสวียังไม่ได้กินข้าวใช่ไหมครับ” เฉิงจยาโหย่วโพล่งถาม

“ค่ะ” สวีเจ้าอิ่งตอบรับด้วยน้ำเสียงกระดากอาย

“พอดีเลย ผมก็ยังไม่ได้กินข้าวเหมือนกัน งั้นเราไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อดีไหมครับ”

สวีเจ้าอิ่งรู้สึกว่ายากที่จะปฏิเสธจึงได้แต่ตอบรับแบบยิ้มๆ “ได้ค่ะ”