ทดลองอ่าน คล้องหัวใจไว้ด้วย (ปั๊ก) รัก บทที่ 1

สวีเจ้าอิ่งไม่พูดอะไร เธอทำเพียงหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมากดเบอร์ เสียงรอสายดังอยู่สองสามครั้งกว่าจะมีคนรับ แค่ได้ยินเสียง ‘ฮัลโหล’ ที่ดังมาตามสายเธอก็ขนลุกซู่ทั้งตัว แต่ครั้งนี้ถือได้ว่าเธอทำใจให้นิ่งขึ้นได้แล้ว

“คุณฉู่จิงหงใช่ไหมคะ”

“ผมเองครับ”

“โทรจากโรงพยาบาลสัตว์ป๋อจยาค่ะ”

ปลายสายนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงรำคาญ “พวกคุณไม่อยากได้เงินหรือไง วันๆ ถึงได้จะให้ผมไปรับหมากลับ สนุกนักเหรอ”

“มันเป็นครอบครัวของคุณ การปล่อยให้ทางโรงพยาบาลรับเลี้ยงไว้จะทำให้มันเหงามาก ฉันหวังว่าคุณจะรีบมารับเพื่อนตัวน้อยของคุณกลับไป”

ปลายสายหัวเราะ สวีเจ้าอิ่งได้ยินน้ำเสียงพูดจาหยอกเย้าดังมา “หรือคุณรังเกียจที่เงินน้อยเกินไปเลยอยากจะขอเพิ่มราคาอีกเท่าตัว”

น้ำเสียงที่ติดจะแดกดันนั้นทำให้สวีเจ้าอิ่งเริ่มไม่พอใจ “เราเป็นโรงพยาบาล ไม่ใช่สถานรับเลี้ยง การที่คุณปล่อยให้มันอยู่ที่โรงพยาบาลนานๆ แบบนี้เพราะตั้งใจจะทิ้งมันใช่ไหม?”

“คุณเดาถูก ผมไม่ได้อยากจะเลี้ยงมันเลย”

หึๆ หน้าไม่อายแบบไม่มีใครสู้ได้จริงๆ สวีเจ้าอิ่งเคยเจอเจ้าของที่ไม่อยากเลี้ยงสัตว์ต่อบ่อยๆ แต่ไม่มีใครพูดตรงขนาดนี้

“ถ้าไม่อยากเลี้ยง ก็ไม่ควรรับมันมาเลี้ยงแต่แรกสิ”

“ควรไม่ควรอะไร คนเรามีเรื่องให้นึกเสียใจภายหลังตั้งเยอะ การรู้จักแก้ไขต่างหากที่เป็นสิ่งสำคัญ”

สวีเจ้าอิ่งขยับริมฝีปากก่อนจะกลืนถ้อยคำรุนแรงกลับลงคอไปอีกครั้ง ฉู่จิงหงเป็นพวกห้าใหญ่สามหนาปากคอร้ายกาจ จิตใจโหดเหี้ยม ตอนแรกเธอคิดจะค่อยๆ ตะล่อมเขา แต่ตอนนี้ดูแล้วคงเป็นการเปลืองน้ำลาย และตัวเธอก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉู่จิงหง

“สรุปคือผมไม่อยากเลี้ยงมัน ต่อให้ผมไปรับมันกลับมาก็ไม่มีเวลาดูแล ยังไงซะมันก็ต้องกลายเป็นหมาจรจัด ค่าเลี้ยงดูที่ผมจ่ายให้ก็ไม่ใช่น้อยๆ ถึงพวกคุณจะบอกว่าเป็นโรงพยาบาล แต่ในเมื่อมีธุรกิจให้ทำ แล้วใครล่ะจะไม่อยากได้เงิน คุณลองเก็บที่ผมพูดไปคิดให้ดีๆ ตรองให้หนักๆ อย่าดื้อด้านเกินไปนัก คนที่มีธุรกิจให้ทำแล้วไม่ทำ แบบนั้นมันโง่ชัดๆ”

ฉู่จิงหงพูดพล่ามอีกสักพักก่อนจะวางสายไปดื้อๆ

สวีเจ้าอิ่งโยนโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะ คนที่มีธุรกิจให้ทำแล้วไม่ทำ แบบนั้นมันโง่ชัดๆ หรือ? เงินของคนแบบนั้นเธอไม่อยากได้มันเลยสักนิด จังหวะนี้เองเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นบนจอแสดงว่ามีสายเข้า เธอมองดูแล้วพบว่าเป็นเมิ่งเทียนเทียนเพื่อนสนิทของเธอ

“ตอนเย็นกินข้าวด้วยกันไหม”

“ไม่อยากกิน”

“งั้นทำสปา?”

“ขอผ่าน ฉันปวดหัวโคตรๆ”