ทดลองอ่าน คล้องหัวใจไว้ด้วย (ปั๊ก) รัก บทที่ 2

จังหวะที่ประตูปิดลง สมองของสวีเจ้าอิ่งมีเสียงวิ้งๆ ดังขึ้น เธอคาดว่าคราวนี้คงเป็นหวัดค่อนข้างรุนแรงหญิงสาวหันไปมองพีพี เวลานี้มันตัวไม่สั่นแล้ว และกำลังค่อยๆ เข้าสู่ห้วงนิทรา เธอห่มผ้าให้มันใหม่อีกครั้งก่อนจะลุกไปหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปห่อนั้นขึ้นมา แต่เพิ่งจะแกะซองไม่ทันไรก็มีเสียงกริ่งประตูดังขึ้นอีก

สวีเจ้าอิ่งมองลอดตาแมวออกไป ฉู่จิงหงอีกแล้ว! เธอเปิดประตูผาง ทำเอาฉู่จิงหงที่อยู่ข้างนอกสะดุ้งโหยง

“อะไรอีก?!”

แม้น้ำเสียงของสวีเจ้าอิ่งจะดูรำคาญใจ แต่ฉู่จิงหงกลับไม่ถือสา เขาชูถุงใบเล็กใบใหญ่ในมือให้เธอดู พูดพร้อมส่งยิ้มซื่อๆ ให้ “อย่ากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเลย ผมจะทำให้คุณกินเอง”

ไม่รอให้สวีเจ้าอิ่งตอบรับ ฉู่จิงหงก็พาตัวเข้าห้องมาก่อนแล้ว

“คนอย่างคุณนี่ตีซี้กับคนเก่งจังนะ ฉันขอให้คุณมาทำอาหารให้หรือไง”

ฉู่จิงหงไม่โกรธซ้ำยังหัวเราะ “หึๆ ที่จริงผมก็ยังไม่ได้กินข้าวเหมือนกัน ยังไงซะมีเพื่อนกินด้วยก็ยิ่งช่วยให้เจริญอาหารมากกว่า”

“ไม่จำเป็น”

ฉู่จิงหงเห็นสวีเจ้าอิ่งตั้งท่าจะไล่เลยรีบบอก “ผมเอาบะหมี่มาด้วย ขอเวลาอย่างมากแค่ยี่สิบนาที ทำเสร็จผมจะไปเลย”

สวีเจ้าอิ่งเป็นคนรู้จักกาลเทศะ และตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยหลุดทำกิริยาท่าทางที่ไม่ดีมาก่อน ดังนั้นต่อให้นึกชังฉู่จิงหงมากกว่านี้ แต่ตัวเขาแสดงท่าทีว่าอยากทำอาหารให้ เธอจึงเลิกแข็งข้อใส่แล้วปล่อยเขาไว้ในห้องครัว

หญิงสาวเดินย้อนกลับไปที่โต๊ะอาหาร เก็บหนังสือที่วางเกลื่อนโต๊ะพลางลอบมองฉู่จิงหง เสียงเคร้งคร้างภายในห้องครัว กับร่างบึกบึนของฉู่จิงหงที่สวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูของเธออยู่ ให้ความรู้สึกขัดแย้งแบบแปลกๆ

สิ่งที่ฉู่จิงหงนำมาคือเส้นหมี่ ดูจากท่าทางการทำอาหารของเขาก็สมแล้วที่เป็นเจ้าของร้านอาหาร หรือว่าไหล่กว้างกับกล้ามเป็นมัดของเขานั่นจะเกิดจากการทำเส้นหมี่กัน ผิวของฉู่จิงหงขาวจัด ถ้าเขาไม่มีเคราคงดูไม่ออกเลยว่าเป็นหนุ่มชาวมองโกเลียใน

ไม่นานภายในห้องครัวก็มีไอร้อนพลุ่ง ไอร้อนไปเกาะบนหน้าต่างเป็นฝ้าบางๆ ขวางกั้นโลกด้านนอกไว้

สวีเจ้าอิ่งกำลังเหม่อตอนบะหมี่ถูกยกมาตรงหน้า พอสติกลับมาก็เลื่อนสายตาไปที่ตะเกียบ

“ถ้าหาก ผอ. สวีไม่อยากเห็นผม ผม…ขอยกกลับหนึ่งชามแล้วกัน พรุ่งนี้ผมจะเอาชามมาคืน”

“นั่งกินที่นี่แหละ”

“หา!” ฉู่จิงหงร้องลั่นก่อนจะนิ่งค้างไปชั่วขณะ

สวีเจ้าอิ่งทวนซ้ำอีกครั้ง “คุณนั่งกินที่นี่แล้วค่อยไป จะได้ไม่ต้องเดินกลับไปกลับมา ไม่จบไม่สิ้น”

“อ๋อ” ฉู่จิงหงร้อง จากนั้นก็เม้มปากแล้วนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามกับสวีเจ้าอิ่ง

สวีเจ้าอิ่งมองบะหมี่ในชามที่มีมันฝรั่ง พริกหยวกเขียว กับเนื้อ ไอร้อนลอยขึ้นมาปะทะผิวแก้มของหญิงสาว ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปที่บ้านหลังน้อยในเมืองเล็กที่มีบะหมี่ร้อนๆ ในห้องมืดๆ ตอนหน้าหนาว เธอเอามือที่เย็นจนแข็งจับชาม ความร้อนที่ได้รับนั้นทำให้รู้สึกสบายเป็นที่สุด