ทดลองอ่าน คล้องหัวใจไว้ด้วย (ปั๊ก) รัก บทที่ 2

ทันทีที่ก้าวผ่านประตูใหญ่ของโรงพยาบาลสัตว์ พีพีทำจมูกฟุดฟิด ตาเป็นประกาย ดิ้นออกจากอ้อมแขนของสวีเจ้าอิ่งวิ่งหกล้มหกลุกเข้าไปหาฉู่จิงหงที่นอนแผ่สองสลึงอยู่บนโซฟาทันที พีพียกขาหน้าขึ้นเพื่อใช้ลิ้นเลียมือของฉู่จิงหงพร้อมส่งเสียงงี้ดๆ ไม่หยุด

ฉู่จิงหงที่กำลังหลับฝันดีถูกเลียจนตื่น เขาตกใจจนดีดตัวลุกขึ้นไปซุกตัวหลบอยู่ตรงมุมโซฟาพร้อมพูดเสียงตะกุกตะกัก “อย่า…อย่าเข้ามานะ”

ชายหนุ่มที่เป็นคนห้าใหญ่สามหนาดูท่าจะกลัวหมาจริงๆ และจากท่าทางของเขาแล้วนี่คงจะไม่ใช่ความกลัวแบบธรรมดาด้วย

สวีเจ้าอิ่งดึงสายจูงที่อยู่บนพื้นเพื่อรั้งตัวพีพีเอาไว้พร้อมเอ่ยเยาะคนตรงหน้า “คุณฉู่คะ ฉันว่าพอเถอะ อย่าว่าแต่สองวันเลย แค่นาทีเดียวคุณก็อยู่กับเจ้าหมาน้อยตัวนี้ไม่รอดหรอก”

ฉู่จิงหงลูบขนที่ลุกชันอยู่บนแขนก่อนจะก้าวลงจากโซฟาอย่างระมัดระวัง เสียงที่เอ่ยตอบกลับมาติดจะสั่นๆ “ผมทำได้”

คำว่า ‘ผมทำได้’ ในประโยคนี้ฟังดูไร้ความมั่นใจอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากก่อนจะตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว “ขอสายจูงให้ผม”

สวีเจ้าอิ่งส่งสายจูงให้ฉู่จิงหงอย่างอ่อนใจ วันนี้พีพีดูตื่นเต้นมากเป็นพิเศษ มันกระดิกหางเป็นวงกลมและใช้ขาหน้าตะกายขากางเกงของฉู่จิงหงไม่หยุด เขาหลับตาปี๋พร้อมกลั้นหายใจจนหน้าแดง ตัวแข็งเหมือนหิน

“ตอนกลางดึกพีพีจะร้องหนึ่งครั้ง คุณให้มันกินน้ำนิดหน่อยแล้วมันจะไม่ร้องอีก ตอนเช้ามันชอบกินนม พอกินเสร็จให้คุณพามันออกไปเดินเล่นข้างนอกสักห้าหรือหกนาทีมันจะเข้าห้องน้ำ ถ้ามีเวลาให้คุณพามันไปเล่นสไลด์เดอร์ด้วยเพราะมันชอบมาก แล้วก็มันไม่ชอบกินไข่ไก่ และไม่กิน…”

“โอเคๆ ผมรู้แล้ว มันเคยเป็นหมาของผมนะ” ฉู่จิงหงมีสีหน้ารำคาญใจ

พอเห็นท่าทางของฉู่จิงหงเป็นแบบนี้ เฉิงจยาโหย่วก็เลยหุบปาก เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกก่อนจะยื่นกระป๋องเนื้อไก่ที่ยังไม่เปิดไปให้ฉู่จิงหง “ถึงจะแค่สองวัน แต่ผมก็หวังว่าคุณจะดูแลมันให้ดีๆ มันถูกคุณทิ้งมาครั้งหนึ่งแล้ว อย่าทำให้มันต้องเจ็บเป็นครั้งที่สอง”

ฉู่จิงหงรับกระป๋องไปแบบไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ แต่ก็ไม่พูดย้อนกลับสักประโยค

เฉิงจยาโหย่วดูนาฬิกาข้อมือแล้วหันไปบอกสวีเจ้าอิ่ง “ผมคงต้องกลับแล้วจริงๆ ไม่งั้นสายแน่”

หญิงสาวจึงเดินไปส่งเฉิงจยาโหย่ว “คุณไปทำงานเถอะค่ะ เดี๋ยวทางนี้ฉันจะดูแลพีพีให้เอง”

เฉิงจยาโหย่วผงกศีรษะก่อนจะก้าวขึ้นรถแล้วสตาร์ตเครื่อง แต่แล้วจู่ๆ เขาก็กลับเลื่อนกระจกลงมา “เสาร์หน้าว่างไหมครับ”

สวีเจ้าอิ่งนึกถึงตารางงานในช่วงนี้ของตัวเอง “มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ที่ธนาคารมีคลับสำหรับลูกค้าวีไอพีอยู่ที่หนึ่งครับ เสาร์หน้าเขาจะจัดงานสัตว์เลี้ยงแสนรักกัน ผมเลยอยากรู้ว่าคุณว่างพอจะมาเป็นแขกให้ผมไหมครับ เพราะถ้าคุณมาได้งานมีตติ้งของเราคงจะดูน่าเชื่อถือมากขึ้นกว่าเดิม อีกอย่างในงานก็มีนักธุรกิจรายใหญ่ระดับสิบล้านของธนาคารอยู่ด้วย ผมจะได้แนะนำลูกค้าระดับไฮเอ็นด์ให้คุณ ไม่ทราบว่าคุณพอจะให้เกียรติมาร่วมได้หรือเปล่าครับ”

“ถ้าวันนั้นไม่มีอะไร ฉันจะไปแน่นอนค่ะ”

เฉิงจยาโหย่วโบกมือลาสวีเจ้าอิ่งพร้อมย้ำอีกครั้ง “ต้องหาเวลาว่างให้ได้นะครับ!”