ยามเสิ่นเฉียนออกจากวังคุนหนิงของเสิ่นไทเฮาก็เป็นเช้าตรู่ของวันถัดมาแล้ว ขันทีนำทางนางออกจากวังทางประตูซีหวาเช่นเดิม
ตอนกลับถึงจวนสกุลเสิ่น เจียงหมิงกับจูเฉินองครักษ์คนสนิทสองคนของนางก็กลับมาจากจุดพักม้าแล้ว เสิ่นเฉียนสั่งความคร่าวๆ เล็กน้อยก่อนไปคารวะท่านปู่ท่านย่าที่เรือนหลัก ถึงค่อยพาจูเฉินกลับเรือนจิ่งหวาของตน
จูเฉินเริ่มติดตามเสิ่นเฉียนตอนอายุสิบสาม ไม่ว่ากระทำการใดล้วนรอบคอบเชื่อถือได้ ทั้งสองเหมือนเป็นพี่สาวน้องสาว แทบจะเหมือนเงาตามตัวไม่ห่าง ทุกครั้งที่กลับเมืองหลวงนางก็จะพักอยู่ในเรือนของเสิ่นเฉียนด้วย
หลังเสิ่นเฉียนปลดเสื้อเกราะ อาบน้ำสระผมและเอนตัวนอนบนเตียงแล้ว นางกลับไม่รู้สึกง่วง
เร่งเดินทางติดต่อกันโดยไม่พักมาหลายวัน เมื่อคืนยังสนทนาในตำหนักบรรทมของอาหญิงเสิ่นไทเฮาตลอดคืน ร่างกายนางเหนื่อยล้ายิ่งยวด แต่จิตใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย แต่ความรู้สึกนี้ไม่ใช่ความเบิกบานยินดี หากแต่เป็นความเดือดดาล ไม่พอใจ รวมถึงลังเลและกังวลต่อเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น ในนั้นยังมีความลนลานรางๆ ปนอยู่ด้วย
แสงอาทิตย์วันนี้ร้อนแรงเป็นพิเศษ ประหนึ่งหมายแสดงอำนาจให้ฝนฤดูใบไม้ร่วงที่ตกติดต่อกันดูอย่างไรอย่างนั้น ตอนเช้าตรู่จึงสว่างจ้า ต่อให้มีม่านเตียงและม่านหน้าต่างหนากั้นขวางก็ยังส่องจนผู้คนตาลาย
เสิ่นเฉียนนวดจุดไท่หยาง ที่ปวดตุบเบาๆ แล้วพลิกตัวขึ้นนั่ง
ชีวิตในสนามรบที่รักษาชายแดนมานานปีทำให้นางคุ้นชินกับการจัดการทุกอย่างด้วยตนเองนานแล้ว ไม่ต้องการการปรนนิบัติจากสาวใช้ข้างกาย ดังนั้นข้ารับใช้ในเรือนจิ่งหวาจึงน้อยยิ่ง มีเพียงข้ารับใช้ชราสองคนกับสาวใช้เก็บกวาดไม่กี่คน ในเรือนตอนนี้เงียบสงบ ด้านจูเฉินเองก็ไม่มีการเคลื่อนไหว ได้ยินเพียงเสียงนกร้องเป็นพักๆ จากบนต้นอู๋ถง นอกห้อง
เสิ่นเฉียนเกล้าผมยาวเป็นมวยลวกๆ ก่อนสวมเสื้อคลุมแล้วไปเขียนจดหมายที่ห้องหนังสือ
ตัวหนังสือขนาดเท่าหัวแมลงวันเต็มพืดทั้งหน้า นางออกแรงเขียนทุกขีดทุกเส้น น้ำหมึกดำจากปลายพู่กันขนสัตว์นุ่มซึมผ่านหลังกระดาษ ทำเอาด้านล่างกระดาษเซวียนจื่อแบบสุก เปื้อนเป็นจุดๆ ดวงๆ
นางเขียนจดหมายเสร็จก็เหม่อลอยไปพักหนึ่งถึงค่อยเรียกจูเฉินเข้ามา สั่งความให้นางส่งคนนำจดหมายส่งไปที่เขตตะวันตกทันที ส่วนตนก็กลับไปห้องนอน หยิบชุดเกราะจรัสแสง ออกมาจากในหีบ
เกราะจรัสแสงสีขาวเงินที่แวววาวเหมือนเครื่องประดับชุดนี้ปีนั้นเป็นบิดาตีหลอมออกมาเพื่อนางกับมือ ดังนั้นจึงใช้หนังฟอกและโลหะผสมชั้นดี ปกป้องได้ดียิ่งแต่กลับมีน้ำหนักเบานัก
ภายใต้ความกลัดกลุ้มปั่นป่วน สองมือของนางคล้ายไม่ฟังคำสั่งอยู่บ้าง ที่ผ่านมาแค่ครึ่งเค่อก็สามารถสวมเสื้อเกราะได้แล้ว แต่ครั้งนี้กลับใช้เวลาไปเกือบเท่าตัว
ดีที่เมื่อสวมเกราะจรัสแสงเรียบร้อยแล้วจิตใจของนางก็สงบนิ่งลงเช่นกัน
