ทดลองอ่าน คือ… เธอ บทที่ 2-บทที่ 3

“คุณเข้ามาทำความรู้จักกับฉัน สนิทสนมกับฉัน ก็เพราะไอ้เรื่องใต้สะดือพรรค์นี้เองน่ะเหรอ” หญิงสาวถามเสียงเย็นโดยที่ยังไม่ละสายตาจากภาพวาดบนกำแพง

“ตอบคำถามผมก่อนไทร่า”

“ไม่เห็นจำเป็นต้องตอบ ฉันทำทุกอย่างตามความพอใจของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณ”

“ใช่สิ ความพอใจของคุณ กับลูกชายพ่อเลี้ยงเปรมปรีดิ์ไปถึงไหนแล้วล่ะ”

อรกานต์ผงะ น้ำตาซึ่งคลออยู่ในเบ้าไหลลงอาบสองแก้ม เม้มริมฝีปากแน่นสกัดกั้นมิให้มีเสียงสะอื้นลอดออกมา เบือนหน้าหนี หันหลังให้กฤตินโดยสิ้นเชิง และหลังจากปาดน้ำตาแล้ว หล่อนก็หันกลับมาด้วยดวงตาวาวโรจน์ เปลี่ยนความเสียใจและความน้อยใจให้กลายเป็นความโกรธถึงขีดสุด

“ทุเรศที่สุด สมองของคุณหล่นลงไปอยู่หว่างขาหรือไง ถึงได้มีปัญญาคิดอยู่แค่นี้ คุณสนใจแต่สิ่งที่คนอื่นได้แต่คุณไม่ได้ คุณเคยสนใจสิ่งที่คุณได้ แล้วพวกนั้นไม่ได้บ้างมั้ย”

กฤตินโกรธจนหน้าแดงเมื่อได้ยินคำกล่าวถึงตำแหน่งสมองของเขา พยายามข่มอารมณ์ถามกลับเสียงลอดไรฟัน “อะไรล่ะที่ผมได้ แล้วพวกนั้นไม่ได้ มีใครตามคุณถึงสามเดือน มีใครพาคุณไปเลี้ยงข้าว เลี้ยงหนัง ซื้อเสื้อผ้า ซื้อหนังสือได้นานขนาดนี้”

“แล้วใครใช้ให้ตาม ใครใช้ให้คุณซื้อ”

กฤตินถลึงตาใส่คนยอกย้อน ขบฟันจนกรามขึ้นเป็นสัน

“จะบอกให้นะ ฉันไม่เคยโทรศัพท์หาผู้ชายคนไหน แต่ฉันโทรหาคุณสัปดาห์ละครั้งเป็นอย่างน้อย บางครั้งไม่มีเรื่องคุยด้วยซ้ำ แค่บอกกู๊ดไนต์เฉยๆ ก็ยังโทร ฉันไม่เคยสนใจหรือใส่ใจใครหน้าไหนทั้งสิ้น แต่ก็ดันจำได้ว่าคุณดื่มกาแฟแบบไหน ต้องใส่กาแฟเท่าไหร่ ใส่นมใส่น้ำตาลเท่าไหร่ ส่วนชา ต้องเป็นชาอะไร เกรดไหน ไวน์อีก ไวน์อะไร จากประเทศอะไร ปีอะไร จำได้กระทั่งว่าคุณชอบสีอะไร ชอบฟังเพลงแนวไหน ดูหนังแบบไหน อ่านหนังสือประเภทไหน ฉันไม่เคยรอโทรศัพท์ใครแต่ฉันคอยโทรศัพท์คุณ ฉันไม่เคยรอใครแต่ฉันเต็มใจนั่งอยู่ในห้องนี้ คอยคุณมารับ” อรกานต์หยุดหอบหายใจ ก่อนจะพูดรัวต่อด้วยความโมโห

“นี่คือสิ่งที่คุณได้ แต่พวกบ้านั่นไม่ได้! แต่มันไม่มีความหมายอะไรกับคุณเลย! เพราะฉะนั้นนะ ต่อไปนี้คุณไม่ต้องมาอดทนทำดี ตีสนิท หรือมาคอยห่วงใยเอาใจใส่ฉันให้เมื่อยอีกแล้ว รับรู้ไว้เลยคำเดียวง่ายๆ ฉันปฏิเสธ ในเมื่อคุณไม่พอใจในสิ่งที่ฉันให้ก็ไม่ต้องมาคบมารู้จักกันอีกแล้ว จบกันตรงนี้เลย ยังไงๆ ฉันก็ให้ในสิ่งที่คุณต้องการไม่ได้!”

“ให้ไม่ได้ หรือคุณไม่ให้”

“ทั้งสองอย่าง คุณคิดว่าฉันไปสวิสฯ ทำไม ฉันตั้งใจเรียนให้จบ ตั้งใจศึกษางานอย่างดีทำไม คุณรู้มั้ยว่า ตั้งแต่วินาทีที่ฉันก้าวเท้าขึ้นเครื่องบิน ฉันก็ตัดสินใจทิ้งชีวิตเก่าๆ ไว้เบื้องหลัง ทิ้งชีวิตเหลวไหลไร้สาระ ทิ้งเพื่อนๆ ประเภทปลิงดูดเลือดทั้งหลาย และฉันก็คิดว่าฉันทำได้ ฉันเรียนจบกลับมาและหวังจะเริ่มชีวิตใหม่”

คนพูดมองอีกฝ่ายด้วยแววตาที่แฝงแววตัดพ้อ “แต่คุณ…คุณก็ยังมองฉันเป็นผู้หญิงงี่เง่าคนเดิม คุณยังคิดว่าฉันพร้อมจะกระโจนขึ้นเตียงกับคุณหลังจากกาแฟแก้วเดียว คุณมองว่าฉันง่ายขนาดนั้น…กรุณานะคะ กรุณาช่วยพิจารณาตัดสินฉันจากตัวตนที่คุณรู้จัก ไม่ใช่ที่เพื่อนคุณรู้จัก ฉันไม่รู้หรอกว่าคุณได้ยินอะไรมาจากปากของเพื่อนคุณกี่คน แต่บอกได้คำเดียวว่า ฉัน…คนที่คุณรู้จักกับคนที่เพื่อนของคุณรู้จักนั้นเป็นคนละคนกัน กรุณาช่วยจำเอาไว้ด้วย”

จากนั้นหล่อนก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาโต้แย้งใดๆ ยื่นนิ้วเรียวขาวกดเครื่องอินเตอร์คอมแล้วกรอกเสียงดังฟังชัดลงไป “คุณนกคะ รบกวนช่วยมารับบัตรจอดรถของคุณกริชไปแสตมป์ให้หน่อยค่ะ”

เจอไล่ซึ่งๆ หน้าอย่างนี้ กฤตินขบฟันแน่น หมุนตัวขวับ ก้าวเท้ายาวๆ ออกไปทันที