ทดลองอ่าน คู่นิรันดร์พันภพ บทที่ 1 – บทที่ 2

นางรู้สึกผ่อนคลายกว่าเดิม ระหว่างกึ่งหลับกึ่งตื่น ไม่รู้เพราะเหตุใดกลับมีเรี่ยวแรงที่จะลืมตาขึ้น

แสงจันทร์สาดส่องลงมาจากท้องฟ้า น้ำในแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวสะท้อนขุนเขาและดวงจันทร์ คลื่นน้ำทอประกายวิบวับแผ่วจาง

นางรู้ว่าเหตุใดเขาจึงไม่ปล่อยให้นางนอนราบ

เมื่อกินอาหารเหลวไม่ควรนอนราบ ป้องกันไม่ให้อาหารไหลย้อนขึ้นมาตามลำคอ ต้องรอครู่หนึ่งจึงจะให้คนป่วยพักผ่อนได้

เนิ่นนานมาแล้ว คำสอนที่แม่มดใหญ่พร่ำสอนนางพลันผุดขึ้นมา

คนเป็นหมอ จิตใจเมตตาประดุจบิดามารดา

ความเคียดแค้นและความเจ็บปวดพุ่งขึ้นในใจพร้อมกัน ฉายชัดในดวงตา

นางหลับตาลง ปัดและลบความทรงจำเหล่านั้นออกไป

กึงกังกึงกัง…

กึงกังกึงกัง…กึงกังกึงกัง…

หญิงสาวได้สติท่ามกลางการโยกคลอนไปมาอย่างมีจังหวะ

ภาพตรงหน้าเริ่มแรกมีเพียงความพร่าเลือน หลังจากนั้นจึงเริ่มชัดขึ้น

นางยังคงอยู่บนรถ นอนอยู่ในผ้าห่มบนพื้นรถ รถเทียมลาแล่นออกมาจากสถานที่ที่เคยจอดก่อนหน้านี้ตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้

ตู้ไม้อย่างดีที่ตั้งเรียงรายอยู่ด้านข้างและเป็นที่เก็บมีดหมอยังคงไม่ถูกลงกลอนสักใบ

ด้านหน้ามีแสงแดดส่องผ่านม่านเข้ามาเป็นระยะ ทำให้นางเห็นเงาร่างของชายผู้นั้น ทั้งที่นางเพิ่งจะใช้มีดข่มขู่เขา แต่เจ้านี่ยังกล้าหันหลังให้นางอีก?!

ไม่ต้องดึงลิ้นชักพวกนั้นออกมา นางก็รู้ว่ามีดพวกนั้นจะต้องยังอยู่ที่เดิมไม่หายไปแม้แต่เล่มเดียว

ชายผู้นี้ถ้าไม่ได้โง่ ก็ต้องคิดว่านางอ่อนแอเกินไป มิอาจสร้างอันตรายต่อเขาได้

บางทีการวิเคราะห์ของเขาอาจจะไม่ผิด

นางอ่อนแอมากจริงๆ หน้าอกและช่องท้องยังคงเจ็บ แขนที่ขาดไปก็ยังเจ็บปวดเหลือเกิน แต่หลังจากที่เขาป้อนน้ำแกงปลาให้นาง บาดแผลก็สมานตัวเร็วกว่าเดิม นางรู้ว่าเลือดหยุดไหลแล้ว ไม่ต้องก้มหน้าดูก็รู้ว่าสถานการณ์กำลังดีขึ้น ถ้านางกินอาหารต่อจะหายดีเร็วกว่านี้

ฉับพลันนั้นนางได้ยินเสียงพูดคุยไกลออกไปลอยเข้ามา เสียงนั้นไม่ใช่แค่คนเดียว หัวใจนางหดเกร็ง ประหม่าเล็กน้อย

ตอนที่เขาลดความเร็วลง หญิงสาวกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว โดยไม่ต้องคิด นางฝืนข่มความเจ็บปวดดึงลิ้นชักที่เก็บมีดออกมาและคว้ามีดเล่มหนึ่งมากำไว้ในมือ

ตอนนี้นางมิอาจรับมือกับคนได้มากนัก แต่นางไม่โง่ถึงขั้นปล่อยให้ผู้อื่นเชือดตามใจชอบ

เสียงผู้คนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ฟังดูแล้วเป็นตลาดเล็กๆ แห่งหนึ่ง

นางได้กลิ่นเนื้อกลิ่นผัก ได้ยินเสียงไก่ขันแพะร้อง ยังมีเสียงตะโกนขายของ

ชายหนุ่มหยุดรถแล้วลงจากรถไป

นางได้ยินเสียงเขาเดินจากไปไกล เหงื่อเย็นไหลท่วมตัว นางกำมีดแน่น มองผ่านรอยแยกของม่านที่มีแสงส่องเข้ามาออกไปก็เห็นแผ่นหลังของชายผู้นั้น เขากำลังเจรจากับพ่อค้าแผงลอยริมทาง

พ่อค้าผู้นั้นดูปกติมาก เหมือนมนุษย์ธรรมดาทั่วไปคนหนึ่ง แต่นางยังคงจ้องเขม็ง ชายผู้นั้นซื้อผักสองกำ จากนั้นก็เดินไปที่แผงขายไก่ซื้อไข่ไก่มาหนึ่งชั่ง