ทดลองอ่าน ชายาแม่ทัพหยามไม่ได้ บทที่ 9-บทที่ 10

เนี่ยชิงหลวนถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

โดยมากเมื่อบรรยายว่าเสียงของคนผู้หนึ่งไพเราะน่าฟัง ก็มักจะเปรียบกับเสียงกระทบของทองและหยก แต่เสียงเมื่อครู่นี้ดูคล้ายจะเป็นแท่งน้ำแข็งกระทบกันมากกว่า

ที่จริงน้ำเสียงก็ฟังไพเราะไม่เลว ทว่าเย็นชาเสียดลึกถึงกระดูก เยือกเย็นจนชวนให้ตัวสั่นเทิ้ม

ขณะที่นางกำลังตกตะลึง ด้านหน้าก็มีเสียงดังขึ้น

เป็นเสียงของเจ้าหน้าที่ผู้ประกอบพิธีวันนี้นั่นเอง

เมื่อครู่นี้คงตกใจเพราะถูกท่านแม่ทัพตะคอกใส่ เจ้าหน้าที่ผู้ประกอบพิธีจึงเสียงสั่น

ทว่าต่อให้สั่นกลัว ก็ยังต้องกลั้นใจทำพิธีไปจนกว่าจะเสร็จสิ้น

แม้พิธีการที่ว่านี้จะรวดเร็วกว่าปกติหลายเท่าก็ตาม

กระทั่งเจ้าหน้าที่ผู้ประกอบพิธีบอกกล่าวตามพิธีเสร็จสิ้นแล้ว เสื้อเกราะเงินที่เนี่ยชิงหลวนเหลือบเห็นด้านล่างก็ไม่รอช้าแม้เพียงชั่วเสี้ยวอึดใจ หันหลังให้ทันทีแล้วรีบเดินออกไป

เนี่ยชิงหลวนถึงกับอึ้ง

ตั้งแต่ลงจากรถม้าถึงตอนนี้ ครึ่งเค่อก็ยังไม่ถึง เขาไม่ได้ชายตามองนางเลยสักนิด

พอจั่วหลิงไปแล้ว จ้าวเสี่ยวเป่ยในฐานะองครักษ์คนสนิทย่อมต้องรีบตามไป จึงเหลือเพียงเนี่ยชิงหลวนกับผีผายืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่ เผชิญหน้ากับคนกลุ่มหนึ่งซึ่งล้วนไม่คุ้นหน้าและไม่เคยพบเห็นกันมาก่อน

เนี่ยชิงหลวนยังดี มีผ้าสีแดงคลุมศีรษะไว้ จึงไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น แต่ผีผาที่ได้เห็นคนเหล่านี้มาอยู่ตรงหน้าจะรู้สึกหวาดหวั่นใจมากเพียงใด

นางหันไปมองรอบๆ กลืนน้ำลายดังเอื๊อก จากนั้นเอ่ยถามเนี่ยชิงหลวน “คุณหนู ทำอย่างไรต่อไปดีเจ้าคะ”

ทำอย่างไรต่อไปดี? ว่ากันตามปกติแล้ว ต่อไปก็ต้องเป็นการส่งตัวเข้าห้องหอ

แต่เจ้าบ่าวหนีหายไปทำราชการเสียแล้ว เหลือเพียงนาง เจ้าสาวที่ไม่เคยมาที่นี่มาก่อน มารดามันเถอะ นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าห้องหออยู่ที่ใด

เนี่ยชิงหลวนถอนหายใจแรงๆ ทีหนึ่ง

พิธีสมรสเป็นอันเสร็จสิ้น นางอยากกล่าวคำทักทายไปถึงบรรพกษัตริย์ทั้งสิบแปดรุ่นของหลงอันตี้เสียเหลือเกิน

ว่างนักหรืออย่างไร ถึงได้เที่ยวจับคู่ให้ผู้อื่นส่งเดชเช่นนี้