ทดลองอ่าน ดวงใจกลางสายลม

บทที่ 3

บนภูผาละอองหิมะปะทะวสันต์ วสันต์ไปสารทมาคือสิ้นสุด

ทั้งผืนดินเริ่มต้นเปลี่ยนสีใหม่อีกครา เพียงพริบตาก็ผ่านไปสองปี

ภายในป่า บนพื้นหญ้าอ่อนชื้นที่เพิ่งผ่านพิรุณพรมมาหมาดๆ ปูด้วยใบไม้กลาดเกลื่อน พื้นดินที่เป็นโคลนเลนผสมกับซากใบไม้ส่งกลิ่นเย็นสดชื่นกลางสายลม

สัญญาณของฤดูใบไม้ร่วงปรากฏแล้ว

“ศิษย์น้อง รีบมาเร็ว” เสียงเด็กหนุ่มสองคนดังขึ้นพร้อมกัน

“ศิษย์พี่แปดศิษย์พี่เก้าไม่ต้องสนใจข้า รีบไปจับนกตัวนั้นก่อนเลย!” เสียงเล็กแหลมดังแทรกกับเสียงหัวเราะใส เด็กสาวคนหนึ่งพูดพลางวิ่งตามสองคนข้างหน้า

เงาร่างของทั้งสามวิ่งลัดเลาะท่ามกลางสุมทุมพุ่มไม้ ทันใดนั้นเด็กหนุ่มคนที่วิ่งอยู่หน้าสุดก็ตีลังกาขึ้นกลางอากาศหลายตลบ เมื่อขึ้นไปถึงจุดสูงสุดก็ออกแรงขว้างก้อนหินก้อนเล็กออกไป โดนนกตัวหนึ่งที่หลบอยู่ในพุ่มไม้เข้าพอดี จากนั้นก็ฉวยจังหวะที่นกกำลังร่วงลงมาโฉบเข้าไปคว้าไว้ได้ทันควัน

ฝีไม้ลายมือของเด็กสาวยังไม่เทียบชั้นศิษย์พี่ชาย จู่ๆ ปลายเท้าก็ลื่นไถล ถลาล้มไปข้างหน้าทั้งตัว

“ศิษย์น้องระวัง!” เด็กหนุ่มทั้งสองร้องพร้อมกัน รีบเข้าไปดึงแขนของเด็กสาวทั้งซ้ายทั้งขวา หยุดยั้งจังหวะลื่นไถลไปข้างหน้าของนาง ขจัดภัยที่จะล้มลงพื้นโคลน

“เยี่ยมไปเลย จับได้แล้ว!” เด็กหญิงคนนั้นมิได้นำพาเลยว่าจะหกล้มหรือไม่ นางยิ้มแป้นรับนกตัวนั้นมา แล้วถอนขนสีฟ้าอมเขียวบนตัวมันออกอย่างว่องไว ก่อนจะยื่นมือปล่อยให้นกบินจากไปกลางอากาศ

“แค่นี้เองหรือ เหตุใดไม่ถอนขนให้หมดเลยล่ะ”

“จริงด้วย กว่าจะจับได้แทบแย่”

เด็กหนุ่มทั้งสองต่างแสดงความเห็น

เด็กสาวที่ถอนขนนกก็คือเฟิ่งเป๋าเป่านั่นเอง นางได้ยินดังนั้นก็กลอกตาว่องไว ถลึงตาใส่คนตรงหน้าทีละคนแล้วพูดเสียงขุ่น “ไม่มีขนก็ไม่มีชีวิตน่ะสิ เราจับมาหลายตัวหน่อยก็แล้วกัน เก็บทีละน้อยก็ได้มากเองล่ะ” นางชูถุงตาข่ายในมือขึ้นมา ข้างในมีขนสีฟ้าอมเขียวสีสันแพรวพราวอยู่ไม่น้อย

“ข้าช่วยเจ้าเอง!”

“ให้ข้าทำเอง!”

สองเด็กหนุ่มพูดจบก็หันขวับมามองกันและกันด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป คนหนึ่งยกมือกอดอก อีกคนหยักเหยียดมุมปาก คล้ายกับดูแคลนอีกฝ่าย

“ถ้าวันนี้พวกท่านสองคนทะเลาะกันอีกล่ะก็ ต่อไปข้าจะไม่เรียกหาพวกท่านอีกแล้ว” เฟิ่งเป๋าเป่าหันตัวเดินไปในดงป่า เด็กหนุ่มทั้งสองเห็นดังนั้นก็รีบตามหลังไปติดๆ

“ศิษย์น้อง!” เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่คิ้วเข้มตาโตตะโกนเรียกอย่างร้อนรน

“เสิ่นอาหลิน” เฟิ่งเป๋าเป่าหันกลับมามองศิษย์พี่แปด “ท่านตะโกนเสียงดังเพียงนี้ อย่าว่าแต่นกเลย แม้แต่งูก็ยังตกใจหนีไปหมด!”

ศิษย์พี่แปดชื่อว่าเสิ่นหลิน แต่เฟิ่งเป๋าเป่ากลับชอบเพิ่มคำว่า ‘อา’ ใส่ลงไปตรงกลาง เขาได้ยินคำเรียกที่คุ้นเคยนี้ก็ยิ้มแก้มปริ พูดยิ้มๆ ว่า “ไม่เป็นไรหรอกน่ะ ข้าแค่จะเตือนเจ้าว่าระวังลื่นล้ม”

“ข้าจะระวัง แต่ท่านอย่าส่งเสียงดังอีกล่ะ” เฟิ่งเป๋าเป่าเห็นพวกเขาสงบศึกเลิกต่อปากต่อคำกันแล้วก็ระบายยิ้มหวาน เดินตรงไปข้างหน้าโดยไม่บอกกล่าว