ทดลองอ่าน ดวงใจกลางสายลม

สองฝ่ายรบรากัน การหยุดชะงักเพียงครู่ก็พลิกสถานการณ์ได้

คนของจางเถี่ยรีบฉวยโอกาสกระชากมือธนูหลายคนลงมา ท่ามกลางความโกลาหล เริ่มมีคนของอีกฝ่ายตะโกนว่าล่าถอย

“เฮ้! ไหนบอกว่าหลังจากเสียงขลุ่ยดัง อย่างมากสองครั้งพวกเขาก็จะล่าถอยแล้วไง ตอนนี้ดูแล้วเสียงขลุ่ยคงไม่ได้ผล!”

เสียงกังวานเสียงหนึ่งดังขึ้น ทุกคนต่างหยุดชะงักแล้วหันมองไปทางเสียง เห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งคนหนึ่งคุมตัวชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเนิบนาบออกมาจากดงป่า

นายน้อย! จางเถี่ยคิ้วกระตุก

“ยังไม่ถอยอีก? หรือว่าอยากให้สหายหัวกับตัวขาดจากกัน” หลิ่วมู่ชิงสีหน้าเย็นเยียบ สายตาแผดเผากลุ่มคน กระบี่ยาวในมือกดแน่นบนลำคอของชายวัยกลางคน เห็นได้ชัดว่าบาดเป็นรอยแผลเส้นหนึ่งแล้ว

ที่แท้หลิ่วมู่ชิงเห็นว่าผืนป่าแห่งนี้หนาทึบมาก รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ จึงออกไปสำรวจภูมิศาสตร์ตามลำพัง จากนั้นก็พบม้าหลายตัวผูกอยู่ห่างๆ มีคนคนหนึ่งรออยู่ข้างๆ คล้ายเฝ้าอะไรอยู่ เขายังไม่ทันจะได้สำรวจให้ละเอียดก็พลันได้ยินเสียงต่อสู้ดังมาจากที่ไกลๆ กำลังคิดจะกลับไปช่วยก็ถูกลิ่วเอ๋อร์ที่ตามมาทันห้ามไว้ ทั้งสองจึงหันไปจับตัวคนที่นั่งรอคนนั้นแล้วบังคับให้เป่าสัญญาณออกคำสั่งล่าถอย

“เฮ้ ฟังให้ดีนะ!” หลิ่วมู่ชิงตะเบ็งเสียงดังขึ้น “ม้าของพวกเจ้าถูกข้าปล่อยไปหมดแล้ว ถึงจะปล้นสินค้าชุดนี้ได้ก็ไปได้ไม่ไกล…”

“แล้วยังไงล่ะ“ คนที่ถูกจางเถี่ยกดคอหอยอยู่พูดตัดบทหลิ่วมู่ชิง “ป่าภูเขาแถบนี้พวกข้าหลับตาเดินก็ยังหนีออกไปได้ ฆ่าพวกเจ้าทั้งหมดฝังไว้ที่นี่ซะ แล้วค่อยไปหาม้าพวกนั้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย”

“ดี ใจกล้าดี” หลิ่วมู่ชิงมองอีกฝ่ายแล้วพูดต่อว่า “เมื่อเป็นเช่นนี้ คิดว่าพวกเจ้าก็คงเตรียมใจที่จะสูญเสียทุกอย่างมาแล้วสินะ ถึงได้ไม่กลัวที่จะเป็นศัตรูกับสำนักหลิ่วเยวี่ยในภายหลัง เจ้าไม่กลัว ลูกน้องเจ้าก็คงไม่กลัว เจ้า เจ้า แล้วก็เจ้าต่างไม่กลัว ใช่หรือไม่” เขาจงใจจี้ถามเป็นรายคน ซึ่งคนที่ถูกจี้ถามก็ชะงักอย่างเห็นได้ชัด

“ทุกคนอย่าหลงกล โจรถ่อยคนนี้จงใจขู่เรา เรามีคนมากกว่า หนึ่งดาบหนึ่งคนแทงพวกมันตายหมดซะ ใครจะรู้ว่าเราเป็นคนทำ!”

หลิ่วมู่ชิงโตมาจนป่านนี้เพิ่งจะเคยถูกคนเรียกว่าโจรถ่อยเป็นครั้งแรก ทั้งโมโหทั้งรู้สึกขันในเวลาเดียวกัน แต่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดไม่ผิด ตอนนี้ยังมิกล้าประมาทศัตรู เขาปั้นหน้าเคร่ง พูดกับหัวหน้าคนนั้นว่า “สมองของเจ้าไม่ฉลาดเอาเสียเลย คนของข้าไปนำกำลังเสริมมาแล้ว ถึงยามคับขันพวกข้าจะถูกฆ่าตายหมด แต่พวกเจ้าไม่มีม้า ย่อมไปได้ไม่ไกล แล้วจะหนีกำลังเสริมของข้าไปได้อย่างไร”

อีกฝ่ายฟังจบก็เห็นลูกน้องหลายคนของตนต่างเผยสีหน้าลังเล เพลิงโทสะพลันปะทุ พูดอย่างไม่ยอมแพ้ “ห้ามใครคิดจะไปทั้งนั้น! ถ้าต้องตายทุกคนก็ตายด้วยกัน!”

(ติดตามต่อในเล่ม)