ทดลองอ่าน ด้ายแดงของเซียนจิ้งจอก บทที่ 2.2

เยวี่ยซย่าหมั่งโบกมือเบาๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจชิงชังอย่างปิดไว้ไม่ปิด “เหตุใดเจ้าไม่ลองคิดดูเล่า ผู้บัญชาการใหญ่แห่งเยียนโจวอย่างกวนเช่อเป็นพ่อตาแสนดีที่จะขอความเมตตาให้บุตรเขยหรือ ไปๆๆ คิดกระจ่างแล้วค่อยมาหาข้า”

โจวกงปิ่งอยากจะพูดแต่ก็หยุดชะงักไป ที่นี่เป็นห้องหนังสือของเขา เพียงแค่ให้เยวี่ยซย่าหมั่งยืมใช้เป็นการชั่วคราวเท่านั้น บัดนี้อีกฝ่ายกลับได้คืบจะเอาศอก ยึดห้องหนังสือเขาไปเป็นของตนเอง…แต่คิดก็ส่วนคิด เขาไม่มีความกล้าจะพูดออกไป ดังนั้นจึงได้แต่เดินคอตกออกไป

เมื่อโจวกงปิ่งออกไปแล้ว โม่เทาซึ่งเฝ้าอยู่นอกประตูถึงค่อยเดินเข้ามาข้างใน

“เจ้านาย ท่านรู้ที่ซ่อนตัวของเกาหลินแล้ว เหตุใดถึงไม่บอกผู้บัญชาการโจวไปตรงๆ เล่าขอรับ” ทีแรกเขายังคิดว่าที่เจ้านายเรียกผู้บัญชาการโจวมาหาก็เพราะจะมอบหมายให้อีกฝ่ายจัดการเรื่องนี้ แต่กลับได้ยินผู้บัญชาการโจวบ่นกระปอดกระแปดไม่กี่คำก็จากไป

“เหตุใดข้าต้องบอกเขาด้วย”

โม่เทาตะลึงลานเล็กน้อย “ไม่อย่างนั้นเหตุใดวันนี้เจ้านายถึงตั้งใจเรียกเขามาเล่า”

“ข้ามีความสุข” เยวี่ยซย่าหมั่งเอ่ยอย่างจริงจังเป็นที่สุด

“ไม่ใช่กระมัง ดูแล้วไม่มีความสุขเป็นพิเศษมากกว่า” ถึงแม้ความคิดของเจ้านายจะคาดเดาไม่ง่าย แต่โม่เทาก็ยังพอมีสายตาแยกแยะอารมณ์ของเจ้านายอยู่

“ถ้าให้ข้าพูดจนกว่าเจ้าจะเข้าใจ คงต้องเหนื่อยแย่” เยวี่ยซย่าหมั่งแค่นเสียงดูถูก

โม่เทาเคยชินกับความปากร้ายของเจ้านายมากแล้ว จึงทำเป็นไม่ได้ยิน เอ่ยถามเอาเองว่า “ถ้าเจ้านายไม่อยากอยู่กินทรายที่นี่ต่อไป รีบจับตัวเกาหลินให้ได้โดยเร็วก็เรียบร้อยแล้วมิใช่หรือขอรับ”

ถึงแม้หลังจากเจ้านายมาถึงซุยโจวแล้วจะอารมณ์ไม่ดียิ่ง แต่วันที่เริ่มเลวร้ายอย่างแท้จริงดูเหมือนจะเริ่มตั้งแต่วันที่ได้เจอกับเกาหลิน

สิ่งที่เขาไม่เข้าใจก็คือตันเสิงสืบเจอตั้งแต่แรกแล้วว่าเกาหลินพักอยู่ที่ใด แต่เจ้านายกลับไปหาเจ้าเมืองเฉิน ต่อมาก็มาหาผู้บัญชาการโจว ไม่ยอมลงมือด้วยตนเองเสียที นี่มิใช่รูปแบบการทำงานของเจ้านายเลยจริงๆ

หรือว่าเจ้านายยังมีภารกิจอื่นอีก…

“ใครบอกเจ้าว่าข้าไม่อยากกินทราย”

“อยากกินจริงๆ หรือขอรับ” ให้เขาไปกอบมาสักกำมือเดี๋ยวนี้เลยหรือไม่

“เหนื่อยใจยิ่งนัก” เยวี่ยซย่าหมั่งไม่มองโม่เทาแม้แต่แวบเดียว เดินตรงออกไปข้างนอกอย่างไม่สนใจใคร

“เจ้านายจะไปที่ใดหรือขอรับ”

“เจ้าเป็นมารดาข้าหรือไร ไยถึงถามมากถึงเพียงนี้” เยวี่ยซย่าหมั่งเอ่ยจบก็คิดในใจว่าข้าไม่ควรให้ตันเสิงออกไปเลย พลาดแล้วจริงๆ

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 12 ก.ย. 68