ทดลองอ่าน ตื่นเสียทีจะไม่มีทายาทแล้ว! บทที่ 7

บริเวณนอกปากทางเข้าพิภพสวรรค์ ชิงหลีล่วงหน้าผู้อื่นมายืนอยู่ที่นั่นเพียงลำพัง เขาสันทัดด้านการสืบหาเบาะแสเป็นที่สุด เพียงอาศัยปราณวิเศษที่ย้ำตีระฆังฟ้าก็ค้นพบก่อนใครว่าจ่งเสินอยู่ที่แดนฮุ่นตุ้นนี้ เขาจึงลอบมาที่นี่ในทันที

ทว่าเบื้องหลังของเขาในยามนี้กลับมีฉีอวิ๋นเพิ่มมาอีกคนแล้ว

“เจ้าตามมาตั้งแต่เมื่อไร” ชิงหลีมองอีกฝ่ายด้วยหางตา

ฉีอวิ๋นถูมือพลางยิ้มละไม “ข้ารู้จักฝีมือเจ้าดี จู่ๆ เจ้าก็จากไปเงียบๆ ต้องเป็นเพราะพบร่องรอยของจ่งเสินแล้วเป็นแน่ นี่เจ้า…คิดจะครอบครองจ่งเสินแต่เพียงผู้เดียวหรือ”

ชิงหลีเหลือกตาขึ้น “ก่อนหน้านี้แม้เจ้ากับข้าจะร่วมมือกันก็จริง ทว่าตอนนี้จ่งเสินปรากฏตัวขึ้นเอง ก็ย่อมถึงเวลาที่จะต้องอาศัยฝีมือของแต่ละบุคคลแล้วกระมัง”

ฉีอวิ๋นบุ้ยปากไปทางด้านหลัง “วาจานี้เจ้าไปพูดกับพวกเขาเองแล้วกัน”

ชิงหลีมองตามไป ถึงค่อยพบว่าเทพเซียนกลุ่มใหญ่เดินทางมาที่นี่กันหมดแล้ว เขาหน้าเปลี่ยนสีทันตาเห็น กระชากสาบเสื้อฉีอวิ๋นมาต่อว่าเสียงเบา “เจ้าหักหลังข้า? พาพวกเขามากันหมดเลยรึ!”

ฉีอวิ๋นแบสองมือออก “จ่งเสินปรากฏตัว ทุกคนล้วนยินดียิ่ง พวกเรามาต้อนรับนางกันพร้อมหน้ามีอะไรไม่ถูกต้องหรือ ในเมื่อก็เป็นไปตามที่เจ้าว่า ‘ต้องอาศัยฝีมือของแต่ละบุคคล’ อยู่แล้วนี่”

ชิงหลีผลักฉีอวิ๋นออกไปอย่างเคืองแค้นก่อนจะหันไปมองด้านหลังอีกครา ดวงตาของเทพเซียนทั้งหลายต่างเอ่อท้นด้วยความมุ่งหวัง ท่าทางคล้ายกำลังรอให้เขานำทางให้ ชิงหลีกลอกดวงตาไปมา ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน “กลิ่นอายของจ่งเสินอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของแดนฮุ่นตุ้น ทุกท่านรีบไปเสาะหากันเถอะ หากมีข่าวคราวก็ส่งข่าวให้กันด้วย”

เหล่าเทพเซียนต่างกลัวจะรั้งท้ายจึงรีบกรูไปที่ทางเข้าจนแทบจะเบียดอัดกันเป็นก้อน ทว่าฉีอวิ๋นกลับไม่รีบร้อนเลยสักนิด ยังคงกอดอกรอคอยอยู่ที่เดิม

รอจนเทพเซียนทั้งหลายจากไปไม่เหลือแล้ว ชิงหลีถึงค่อยขยับเท้าพลางเอ่ยเสียงเย็น “จะพาเจ้าไปด้วยก็ได้ แต่หากเจ้ายังชักนำคู่แข่งมากมายมาอีก ก็จงอย่าโทษว่าข้าไม่เกรงใจ”

“หากเจ้าทำเช่นนี้ตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่องแล้ว” ฉีอวิ๋นเดินหน้าระรื่นตามชิงหลีเข้าสู่แดนฮุ่นตุ้น ทว่าเส้นทางที่พวกเขามุ่งหน้าไปคือทางตะวันตกเฉียงเหนือต่างหาก