ทดลองอ่าน ทาสหญิงพลิกแผ่นดิน บทที่ 3 – บทที่ 4

ถึงแม้ทหารม้าชาวหูจะใช้กำลังน้อยรับศึกศัตรูที่มากกว่า แต่ไม่มีผู้ใดหน้าถอดสี คมดาบพาดผ่านชุดเกราะ โลหิตพวยพุ่งดุจน้ำพุ สองทัพโรมรัน บรรยากาศดุดัน เมื่อเห็นสภาพทุ่มสุดชีวิตของทหารชาวหูนับพันนาย ในใจทหารเยี่ยนโจวทุกคนต่างหวาดกลัวเล็กน้อย ถึงกับปล่อยให้พวกเขาสังหารเปิดทาง พุ่งตรงไปปะทะกับทหารม้าของจ้าวสุ่นที่หน้าค่าย จ้าวสุ่นสบถด่า แกว่งดาบพุ่งเข้าหาหัวหน้าทหารชาวหู ทันทีที่ทหารม้าชาวหูรู้ฐานะเขาก็พุ่งกันเข้ามาสี่ห้านาย โอบล้อมหมายเข่นฆ่าจ้าวสุ่นทันที ทหารม้าใต้บังคับบัญชาของจ้าวสุ่นขึ้นหน้ามารับศึก ทั้งสองฝ่ายต่อสู้ติดพันชุลมุน

ห่างออกไปพลันมีเสียงผิวปากดังขึ้นหลายครั้ง ก่อนเสียงแตรของชาวหูอันทุ้มลึกจะดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ทันทีที่ทหารม้าชาวหูซึ่งถูกล้อมได้ยินเสียงนั้น ความฮึกเหิมที่เดิมทีกำลังสูญสลายก็ลุกโชนขึ้นใหม่ทันควัน ร่ายรำดาบบางดาบโค้งอย่างรวดเร็วฉับไว แล้วทยอยกันผิวปากขึ้นมาเช่นกัน ห่างออกไปมีเสียงตะโกนเข่นฆ่า เสียงอาวุธปะทะดังมา สถานการณ์พลิกกลับกะทันหัน ทัพของจ้าวสุ่นถึงกับถูกล้อมไว้ตรงกลาง

จ้าวสุ่นพุ่งนำออกไปโดยไม่เสียเวลาคิด ยิ่งสู้ยิ่งหาญกล้า ทันใดนั้นเขาพลันได้ยินเสียงสัญญาณดังขึ้นจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือ สั้นสามครั้งยาวหนึ่งครั้ง จดจำได้ว่านี่เป็นคำสั่งถอยทัพของเฉิงตั๋ว จ้าวสุ่นตวัดดาบเข่นฆ่าเปิดทางโลหิตสายหนึ่ง พากำลังคนและม้าฝ่าออกไปทางด้านข้าง ทหารม้าชาวหูก็ไม่คิดติดพันการศึก มุ่งหน้าสังหารไปทางทิศเหนือเพื่อไปรวมตัวกับทัพเสริมตามเสียงสัญญาณผิวปากนั้น

เฉิงตั๋วปักหลักอยู่ที่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เมื่อเห็นทหารม้าชาวหูจากไปแล้ว จึงสั่งให้หยางโหย่วหลินนำทหารม้าไล่ตามไปเพื่อสำรวจทิศทางการเคลื่อนไหว ส่วนตัวเองควบม้ากลับค่ายใหญ่ ตำแหน่งที่เกิดไฟไหม้ภายในค่ายล้วนถูกดับหมดแล้ว ควันดำลอยคลุ้ง เหล่าทหารค่ายตะวันตกและตะวันออกที่เหลือกำลังเดินเก็บกวาดโดยรอบ

ขอบฟ้าค่อยๆ สว่างเรื่อเรือง เฉิงตั๋วกุมบังเหียนม้าออกตรวจตราไปรอบด้าน ภายในหนึ่งคืนค่ายทหารกลับแทนที่ด้วยเศษซากความพินาศ ทุกหนแห่งเกลื่อนไปด้วยอาวุธที่ตกหล่น บริเวณมุมหนึ่งของค่ายมีเพิงผ้าสักหลาดเตี้ยๆ ซึ่งล้อมรั้วไว้ ภายในมีสตรีที่หวาดผวาเบียดเสียดกันอยู่จำนวนหนึ่ง เมื่อคืนค่ายถูกทหารม้าชาวหูเหยียบย่ำเข้ามา เดิมมีเป้าหมายอยู่ที่เฉิงตั๋ว ดังนั้นจึงไม่ได้มีการปล้นสะดมใดๆ

เฉิงตั๋วมองสำรวจไปรอบๆ เห็นที่ใต้ชายคามุมหนึ่งของเพิงผ้าสักหลาดมีเศษไม้วางระเกะระกะ กองทับพรมสีเทากลุ่มหนึ่งเอาไว้ เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะบังคับม้าให้เข้าไปใกล้ช้าๆ แล้วก้มตัวดึงพรมผืนนั้นออก ในพริบตาที่ก้มหน้าลงก็เห็นใบหน้าของคนผู้หนึ่งแล้ว เดิมทีพรมถูกคลุมอยู่บนขานาง นางนั่งพิงอยู่ข้างเสาไม้ ครึ่งร่างซ่อนอยู่ในเงาใต้ชายคา หากผู้อื่นมองมาจากที่ไกลๆ จะไม่เห็นผู้ใด แต่นางกลับสามารถเห็นสภาพภายนอกได้อย่างชัดเจน เฉิงตั๋วมองนาง นางเองก็มองตอบ แววตาของเฉิงตั๋วเย็นชา แววตาของนางยังคงเงียบสงบว่างเปล่า

เฉิงตั๋วคิดในใจ นางซ่อนตัวอยู่ที่นี่ นับได้ว่าฉลาด เขายืดตัวขึ้น ม้าสีขาวหิมะขยับเท้าย่ำอยู่ที่เดิม คล้ายไม่อยากอดทนยืนนิ่งอยู่นาน เฉิงตั๋วดึงสายบังเหียน บังคับม้าให้เดินวนรอบข้างในรั้วกั้นแห่งนั้นรอบหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกไปคว้าตัวนางดึงขึ้นหลังม้า ม้าขาววิ่งตะบึงมุ่งตรงไปที่ประตูค่าย ทหารที่เดินผ่านหยุดงานในมือแล้วหันมองตามไป เฉิงตั๋วทะยานออกจากค่ายดุจโบยบิน มุ่งไปทางทิศตะวันออกแล้ว