ทดลองอ่าน ทาสหญิงพลิกแผ่นดิน บทที่ 3 – บทที่ 4

ท้องฟ้าสว่างขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ขอบฟ้าปรากฏแสงสีแดงเรื่อขึ้นมา เฉิงตั๋วควบม้าไปทางแสงสว่าง ค่อยๆ เห็นดวงอาทิตย์โผล่พ้นขึ้นมาจากขอบฟ้าช้าๆ สายลมจากรอบทิศพัดหวีดหวิว ฝีเท้าม้าขาวดุจโบยบิน สตรีที่เขาคว้าตัวมาซุกหน้าอยู่ในอ้อมอกเขา หนาวจนตัวสั่นเทา เรือนผมยาวพลิ้วตามลมปัดผ่านใบหน้าเขา เฉิงตั๋วมือหนึ่งโอบนาง อีกมือกุมบังเหียน ควบม้าไปถึงเนินเขาสูงแห่งหนึ่งจึงรั้งบังเหียนหยุด ม้าเชิดหน้าส่งเสียงร้อง สะบัดแผงคอเล็กน้อยก่อนจะหยุดนิ่ง พ่นลมหายใจสีขาวออกมา

เฉิงตั๋วโอบเอวนางกระโดดลงจากหลังม้า วางนางลงบนพื้น ก่อนเดินไปที่เนินด้านหน้าแล้วนั่งลง ยามนี้เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้ว แต่อากาศยังคงหนาวเย็น กระนั้นทุ่งหญ้าสีเหลืองเหี่ยวแห้งผืนนี้ก็เริ่มปรากฏจุดสีเขียวอ่อนขึ้นมาแล้ว ถึงกับมีดอกจี้* งอกงามขึ้นมาเหนือกอหญ้า กิ่งที่ยาวประมาณครึ่งท่อนแขนโบกไสวไปตามลม เฉิงตั๋วมองดวงอาทิตย์ซึ่งลอยขึ้นมาช้าๆ ที่สุดปลายทุ่งหญ้า ราวกับแค่ถ้ามันกระโดดเบาๆ ก็จะสามารถหลุดออกมาจากพื้น เฉิงตั๋วหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนเงยหน้ากู่ร้องเสียงดังออกมา บนท้องฟ้ามีเหยี่ยวซึ่งออกหากินตอนเช้าบินวนอยู่ตัวหนึ่ง

เขาหันกลับไปเห็นสตรีผู้นั้นนั่งอยู่บนพื้น มือเด็ดดอกจี้ก้านหนึ่งขึ้นมาเล่น นางกำลังเงยหน้ามองเหยี่ยวที่บินวนอยู่บนท้องฟ้า นิ้วเรียวยาวปัดผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงอยู่บนใบหน้า เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของเฉิงตั๋วก็มองมาทางเขา

เฉิงตั๋วเรียก “มานี่”

นางลุกขึ้นยืน เดินไปข้างๆ เขา ปลายกระโปรงขยับไหวเบาๆ เฉิงตั๋วพยักหน้าบ่งบอกให้นางนั่งลง นางก็คุกเข่านั่งลงข้างหลังเขา เฉิงตั๋วอาศัยแสงอาทิตย์แรกของวันมองนาง แต่ก่อนเขาไม่ทันสังเกต ทั้งเวลาที่เห็นนางส่วนมากล้วนเป็นภายใต้แสงคบเพลิงภายในกระโจม มายามนี้ถึงได้รู้ว่าดวงตาของนางเป็นสีน้ำเงินครามจางๆ เมื่อถูกแสงแดดส่องก็ราวกับเป็นท้องฟ้า งดงามผิดสามัญ ส่วนมากดวงตาของชาวหูจะเป็นสีน้ำตาล นัยน์ตาสีเช่นนางมีเพียงในดินแดนตะวันตกที่อยู่ห่างไปหลายพันหลี่เท่านั้น

เฉิงตั๋วถาม “เจ้าฟังที่ข้าพูดเข้าใจหรือไม่” สายลมยามรุ่งอรุณพัดพา ทำให้น้ำเสียงเขาอ่อนโยนลง

นางพยักหน้า

เฉิงตั๋วถามต่อ “ชอบดอกไม้เหล่านี้หรือไม่”

นางก้มหน้ามองดอกจี้สีม่วงครามก้านยาวในมือ ก่อนเงยหน้ามองเขา แล้วพยักหน้าอีกครั้ง

เฉิงตั๋วพูดช้าๆ “ดอกไม้เช่นนี้มีอยู่ทั่วบนทุ่งหญ้า ในตอนที่ดวงอาทิตย์ขึ้นสูงหน่อย พวกมันจะหุบกลีบลง แต่ทุกวันยามรุ่งสางพวกมันก็จะเบ่งบานขึ้นมาใหม่ ตลอดทั้งสี่ฤดูไม่เคยหยุดพัก ข้าเคยเห็นพวกมันบานอยู่ในหิมะก็ประหลาดใจนัก นึกไม่ถึงว่าในหิมะจะมีดอกไม้บานได้” เขาชะงัก มองไปที่นาง “ภาษาหูเรียกมันว่าดอกฉาฉา วันหน้าข้าเรียกเจ้าว่าฉาฉาดีหรือไม่”

นางพยักหน้าเบาๆ อีกครั้ง เฉิงตั๋วยิ้มน้อยๆ “เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้”