ทดลองอ่าน ทาสหญิงพลิกแผ่นดิน บทที่ 3 – บทที่ 4

เขาลุกขึ้นยืน ผิวปากเบาๆ หนหนึ่ง ม้าสีขาวหิมะก็วิ่งเหยาะๆ มาตรงหน้า สตรีผู้นั้นคล้ายเหม่อลอยไปเล็กน้อย กำมือช้าๆ บีบดอกไม้ดอกนั้นจนเละ นิ้วงามเปรอะไปด้วยของเหลวสีใส นางยิ้มบางๆ อย่างไม่อาจเข้าใจความหมาย เมื่อเงยหน้าขึ้น สีหน้าก็กลับไปกระจ่างใสเงียบเหงาดุจฟ้ากว้างตามเดิมแล้ว

เฉิงตั๋วมือจับอานม้า กระโดดขึ้นไปบนหลังม้าโดยไม่ต้องเหยียบที่วางเท้า เขาเพียงวางสองมือบนไหล่นางเบาๆ ตัวนางเองก็ขึ้นมานั่งบนหลังม้าแล้ว เฉิงตั๋วปล่อยสายบังเหียน กระทุ้งขาออกคำสั่งเบาๆ ปล่อยให้ม้าเดินกลับไปช้าๆ ย่ำไปบนเงาที่เกิดจากแสงแดดด้านหลังส่องมา มุ่งตรงไปทางค่ายใหญ่เยี่ยนโจว

ภายในกระโจมหมอยุ่งวุ่นวายเหมือนทุกครั้งหลังการสู้รบ ในตอนที่เฉิงตั๋วมาถึง ตงฟางกำลังเย็บแผลให้ทหารที่ถูกดาบฟันบาดเจ็บผู้หนึ่ง ครั้นเฉิงตั๋วเห็นเขาก็พูดขึ้นว่า “ตามหาเจ้าไปเสียทั่ว แต่เจ้ากลับมาซุกตัวอยู่ที่นี่”

ตงฟางไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น “กระหม่อมแค่มาเป็นผู้ช่วยเท่านั้น”

รอบด้านมีทหารบาดเจ็บนั่งอยู่ บรรดาหมอที่ยุ่งวุ่นวายเมื่อเห็นเฉิงตั๋วต่างพากันทยอยลุกขึ้นยืน เฉิงตั๋วยกมือบ่งบอกให้ไม่ต้องทำความเคารพ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนกล่าวกับตงฟาง “ข้าเพิ่งรู้ว่าเจ้ารักษาคนเป็นด้วย”

ตงฟางใช้ผ้าฝ้ายเช็ดรอยเลือดที่บาดแผลของทหารผู้นั้นแล้วลงเข็มต่อ ยังคงไม่เงยหน้า “เรื่องที่ท่านอ๋องไม่ทรงทราบเกี่ยวกับกระหม่อมยังมีอีกมาก” บาดแผลของทหารผู้นั้นมีเลือดไหลซึมออกมาอีกครั้งทันที

หมิงจีกำลังส่งผงยาให้ตงฟาง นางฟังบทสนทนาโต้ตอบของพวกเขาไปรอบหนึ่งก็พลันถามขึ้น “ข้าเห็นว่าผู้คนส่วนใหญ่ล้วนบาดเจ็บที่ต้นแขน หน้าอก และท้อง ผู้ที่บาดเจ็บที่ขากลับน้อยนัก หรือว่าชาวหูไม่โจมตีช่วงล่างของคน”

เฉิงตั๋วนึกถึงตอนที่นางสู้กับทหารหน้าหลุมบ่อผู้นั้น ก็ใช้ปลายร่มสกัดจุดที่ข้อพับ เข้าใจว่านางชำนาญเรื่องสกัดจุด วันนี้ได้เห็นสภาพแผลเช่นนี้คงนึกประหลาดใจ หมิงจีถามต่อ “เดิมการยืนเป็นรากฐาน เหตุใดจึงไม่โจมตีฐาน แต่กลับโจมตีปลายเล่า”

ตงฟางกำลังจะเอ่ยปาก แต่เฉิงตั๋วกล่าวขึ้นมาก่อนแล้ว “ทหารม้าอยู่บนม้า เดิมทีก็สูงมากอยู่แล้ว อีกทั้งการต่อสู้กันในสนามรบคือศึกตัดสินเป็นตาย คิดแต่ทำร้ายอีกฝ่ายโดยโจมตีให้ถึงตายในคราวเดียวเท่านั้น การมุ่งทำร้ายขาคนดูเหมือนจะ…” เขากลับหยุดกะทันหัน ความคิดหมุนวน เขาทำสงครามมานาน คุ้นชินกับบาดแผลประเภทนี้ ส่วนหมิงจีไม่เคยพบ ดังนั้นถึงได้มองเห็นรายละเอียดเล็กๆ ที่เขาไม่เห็น เดิมการยืนเป็นรากฐาน…เฉิงตั๋วนึกถึงเรื่องที่นางใช้ร่มสกัดจุดอีกครั้ง อาวุธทหารยาวหนึ่งชุ่น ขอบเขตการโจมตีจึงกว้างหนึ่งฉื่อ เช่นนั้นถ้าใช้อาวุธยาวโจมตีขาก็ไม่จำเป็นต้องก้มตัวอีก…

แค่ในชั่วพริบตาสั้นๆ ในหัวเฉิงตั๋วก็มีความคิดนับไม่ถ้วนวาบผ่าน หมิงจีกลับไม่รับรู้ด้วย เมื่อเห็นเขามองมาที่ตนไม่พูดจาจึงถามว่า “ทรงเป็นอะไรไปหรือเพคะ”