ทดลองอ่าน ทาสหญิงพลิกแผ่นดิน บทที่ 5 – บทที่ 6

ครานี้หมิงจียิ่งได้ใจ กล่าวอย่างมีความสุข “ศาสตร์คำนวณพยากรณ์เช่นนี้ ไม่ว่าจะจริงหรือเท็จ ต้องมีคนเชื่อจึงจะศักดิ์สิทธิ์”

ขณะที่พูด จ้าวสุ่นก็กลับมาพอดี “ท่านอ๋อง หาพบแล้วพ่ะย่ะค่ะ ในบ่ออุจจาระมีขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวอยู่ขวดหนึ่ง กระหม่อมกำลังให้พวกเขา…” เขามองหมิงจีคราหนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างคลุมเครือ “กำลังให้พวกเขาแก้พิษอยู่”

คำว่า ‘แก้พิษ’ ของจ้าวสุ่นหมายถึงหาอ่างใบใหญ่มาใบหนึ่ง ให้เหล่าทหารทยอยกันปล่อยเบาลงไป จากนั้นก็งมขวดยาใบนั้นขึ้นมาแล้วนำลงไปแช่ในอ่าง เพียงแต่การพูดเรื่องพรรค์นี้ต่อหน้าเด็กสาวคงไม่ค่อยเหมาะเท่าใดนัก

ตงฟางพูดว่า “น่าจะเป็นขวดกระเบื้องเคลือบนั้นแล้ว พิษชนิดนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะมีได้ และก็ไม่ควรมาปรากฏอยู่ในค่ายทหารแห่งนี้ การวางไว้ในห้องสุขาก็ไร้ประโยชน์ ผู้ที่วางยานับได้ว่าเข้าใจยากจริงๆ”

“น้องหรานจือ” เฉิงตั๋วเรียกขึ้นมากะทันหัน “หากเจ้ามียาพิษชนิดนี้และเป็นศัตรูกับทัพข้า เจ้าจะใช้งานอย่างไร”

ตงฟางตอบเขา “เอามาใช้กับท่านอ๋องจะเหมาะสมที่สุด หากเป็นกระหม่อม กระหม่อมจะวางไว้ในกระโจมใหญ่ของท่านอ๋อง พระองค์จะทรงสูดพิษเข้าไปโดยไม่รู้ตัว รอกระทั่งตอนเย็นที่มีการลอบโจมตีค่าย ท่านอ๋องก็ทรงกำลังพิษกำเริบตายพอดี เมื่อสามเหล่าทัพขาดผู้บัญชาการ ยามนั้นจะต้องสับสนวุ่นวายเป็นแน่ จากนั้นก็ให้ทหารสามหมื่นนายที่อยู่ห่างออกไปยี่สิบหลี่ของกู่หลีอ๋องบุกเข้ามาในค่าย เช่นนั้นทัพของท่านอ๋องจะต้องแตกพ่ายอย่างแน่นอน”

เมื่อตงฟางพูดจบ สีหน้าของทุกคนต่างก็เคร่งเครียด

เฉิงตั๋วถามต่อ “ในเมื่อยาพิษชนิดนี้ไร้สีไร้กลิ่น จะจำแนกได้อย่างไร”

“เพราะไร้สีไร้กลิ่นจึงไม่อาจจำแนกได้แต่แรก มีแค่หลังจากคนถูกพิษแล้วจึงจะสามารถตรวจพบได้ผ่านชีพจร ดังนั้นถึงได้เรียกว่า ‘เร้นราตรี’ ”

เฉิงตั๋วยิ้มเย็น “แต่ในกระโจมข้ากลับมีคนจำแนกพิษชนิดนี้ได้เสียแล้ว”

ตงฟางไม่พูดอะไร

จ้าวสุ่นกลับถามขึ้นมา “ผู้ใดหรือพ่ะย่ะค่ะ หรือว่าขวดกระเบื้องเคลือบขวดนี้จะเคยอยู่ในกระโจมของท่านอ๋องมาก่อนจริงๆ”

“ไต่สวนดูก็รู้แล้ว” เฉิงตั๋วเอ่ยประโยคนี้ออกมา

หลังผ่านไปครู่หนึ่ง ฉาฉาก็คุกเข่าอยู่กลางกระโจมใหญ่ของเฉิงตั๋ว นางลอบสัมผัสได้ว่าบรรยากาศไม่ถูกต้อง เฉิงตั๋ว ตงฟาง จ้าวสุ่น เจ๋อเหริน และเจ๋ออี้ต่างเบียดเสียดกันอยู่ในกระโจม ราวกับสามกรมร่วมไต่สวน นางเงยหน้ามองเฉิงตั๋ว แต่น่าเสียดายที่ในช่วงเวลาสำคัญมักจะมองอะไรไม่ออกจากสีหน้าของคนผู้นี้

เฉิงตั๋วโบกมือ เจ๋อเหรินก็ยกกระดาษขาว พู่กัน และน้ำหมึกไปวางตรงหน้าฉาฉา