ทดลองอ่าน ทาสหญิงพลิกแผ่นดิน บทที่ 5 – บทที่ 6

เฉิงตั๋วกล่าวเสียงอ่อนโยน “เจ้าเป็นคนฉลาด ไม่ต้องให้ข้าใช้เสียงข่มขู่ ดังนั้นไม่ว่าข้าจะถามอะไรก็ให้เจ้าตอบมาตามตรง ดีหรือไม่”

ฉาฉาพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

เฉิงตั๋วกวักมือ เจ๋ออี้ยกขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวเข้ามา เฉิงตั๋วถามว่า “เจ้าเคยเห็นสิ่งนี้หรือไม่”

ฉาฉาพยักหน้า ก้มตัวลงเขียน ‘วันนั้นที่ข้ากลับกระโจมไป เห็นมันวางอยู่ที่มุมกระโจมข้างเบาะพรมด้านหลังแม่ทัพจ้าว’ นางเขียนเสร็จก็ชี้ไปยังตำแหน่งที่จ้าวสุ่นยืนอยู่ ส่วนเจ๋อเหรินอ่านที่นางเขียนออกมา

“จากนั้นเล่า”

ฉาฉาเขียนต่อ ‘ข้าจึงนำออกไป’

“เมื่อวานที่รีบเร่งออกไป ก็คือนำสิ่งนี้ออกไปอย่างนั้นหรือ”

ฉาฉาพยักหน้ายอมรับเงียบๆ

เฉิงตั๋ววางมือลงบนโต๊ะ โน้มกายมาด้านหน้าน้อยๆ ถามนาง “สิ่งนี้คืออะไร”

‘ไม่รู้’

“เช่นนั้นเจ้านำออกไปทำไม”

ฉาฉามองเขาด้วยท่าทีขลาดกลัว ยกพู่กันขึ้นเขียนต่อ ‘ขวดใบนี้ทำขึ้นอย่างประณีต ไม่ใช่ของภายในกระโจม ข้าเกรงว่าจะถูกคนเห็นและหาว่าข้าขโมย’

เฉิงตั๋วไล่ต้อนต่อ “เช่นนั้นเหตุใดถึงได้นำไปไว้ในห้องสุขา”

ฉาฉาขยับข้อมือเขียน ‘นอกจากกระโจมใหญ่ของท่าน ข้าก็ไปได้แค่ที่นั่น’

เฉิงตั๋วเอนพิงพนักเก้าอี้ “ตอนเย็นเจ้าไปอยู่ที่ใด”

‘ยุ้งฉางเก็บเสบียง’

“เหตุใดจึงไปอยู่ที่นั่น”

‘พวกเขาจะลอบโจมตีค่าย’

คำตอบนี้นับได้ว่าเหนือความคาดหมายของทุกคนไปมาก

เฉิงตั๋วยิ้มน้อยๆ “เจ้าไม่กลัวว่าพวกเขาจะเผาเสบียง ทำให้เจ้าถูกเผาตายอยู่ข้างในหรือ”

‘พวกเขาจะต้องไปฆ่าท่านที่กระโจมใหญ่ก่อน’

“อ้อ เจ้ารู้ได้อย่างไร”

‘ข้าเห็นพวกเขาปรึกษากัน รองแม่ทัพสองนาย ในงานเลี้ยงสุราเมื่อคืน’

เฉิงตั๋วเงียบไปชั่วขณะ ก่อนถามว่า “เจ้าอ่านปากเป็น?”

ฉาฉาพยักหน้า ปกติแล้วคนหูหนวกถึงจะอ่านปากเป็น แต่ฉาฉาแม้จะเป็นใบ้ ทว่าหูไม่ได้หนวก เขาจึงนึกไม่ถึงว่านางจะอ่านปากเป็น

“พวกเขาคงไม่ถึงขั้นปรึกษาเรื่องนี้ในค่ายทหารของข้า จริงหรือไม่”