ทดลองอ่าน ทาสหญิงพลิกแผ่นดิน บทที่ 5 – บทที่ 6

ฉาฉาลังเลเล็กน้อย ก่อนเขียนว่า ‘พวกเขาปรึกษากันถึงตำแหน่งภายในค่าย ไม่ได้พูดถึงเรื่องเสบียง นอกจากนี้’ นางเงยหน้ามองเฉิงตั๋วคราหนึ่ง ก่อนเขียนต่อด้วยสีหน้าเกรงกลัว ‘พวกเขามีกันแค่สองพันคน มีแต่ต้องฆ่าท่านก่อนจึงจะประสบความสำเร็จ’

เฉิงตั๋วมองฉาฉา คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แววตากลับล้ำลึกยากคาดเดา “ดังนั้นเพราะกระโจมใหญ่ของข้าค่อนข้างอันตราย เจ้าจึงหนีไปซ่อนที่อื่น”

ฉาฉาพยักหน้า ยอมรับเงียบๆ อีกครั้ง

เฉิงตั๋วกลับไปถามเจ๋ออี้ “มีเรื่องเช่นนี้หรือไม่”

เจ๋ออี้ครุ่นคิดแล้วตอบอย่างลังเล “รองแม่ทัพทั้งสองนายนั้นเคยพูดคุยกันในมุมหนึ่ง ใช้ภาษาหูพูดว่า ‘ค่ายทหารของพวกเราการป้องกันแน่นหนา รอบคอบ’ พวกเขา…ได้พูดถึงตำแหน่งภายในค่ายทหารของเราอยู่บ้างจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ”

เฉิงตั๋วพยักหน้า “พออีกฝ่ายเอ่ยชื่นชม เจ้าก็หละหลวมเสียแล้ว”

เจ๋ออี้ยืนรวบมือด้วยความหวั่นเกรง

เฉิงตั๋วกลับไม่สนใจเขาอีก แต่หันไปทางฉาฉา “ผู้ใดเป็นคนสอนภาษาเราให้เจ้า”

‘ทาสที่ถูกจับมาจากทางใต้ผู้หนึ่ง’

“เป็นคนเช่นไร”

‘บัณฑิต’

“เหตุใดเจ้าจึงคิดอยากเรียนรู้”

‘ตัวอักษรชนิดนี้น่ามอง’ ฉาฉาเขียนประโยคเช่นนี้ออกมาโดยที่หน้าไม่เปลี่ยนสี

เฉิงตั๋วกล่าวเสียงเรียบ “ดูท่าซิวถูอ๋องคงจะไม่เท่าไร เจ้ายังถึงกับมีเวลาว่างมาเรียนเขียนอักษรเช่นนี้” คำพูดของเขาย่อมแฝงเจตนาต่ำช้าบางประการ เป็นเพราะเขาถามอยู่นาน ทว่าฉาฉาล้วนตอบด้วยเหตุผลได้หมด จึงหงุดหงิดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ฉาฉากลับไม่สนใจ ยังคงเขียนต่อไป ‘ทาสของเขามีเยอะมาก และก็ไม่ได้ชอบคนเช่นข้า’

“นอกจากหน้าตาแล้ว เจ้าก็ไม่มีอะไรดีอีกจริงๆ” เฉิงตั๋วเอ่ยประโยคนี้ออกไปอย่างอดไม่ได้ พูดจบเขาก็สบถด่าตัวเองในใจ สตรีนางนี้จงใจตอบเลี่ยงเปลี่ยนหัวข้อ แต่เขากลับเดินตามนางไปจริงๆ! เฉิงตั๋วนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะ ไม่พูดอะไรไปชั่วขณะ

ยามนั้นจู่ๆ ตงฟางก็ถามขึ้นมาจากด้านข้าง “ข้าเคยบอกแม่นางว่าแม่นางมีเคราะห์กรรมครั้งใหญ่รออยู่ที่นี่ แต่ข้าสามารถร้องขอให้ท่านอ๋องทรงปล่อยแม่นางไปได้ ทว่าแม่นางกลับไม่ยินยอม ในเมื่อแม่นางเต็มใจเป็นหญิงบำเรอ ดูท่าคงต้องมีแผนการบางอย่างใช่หรือไม่” น้ำเสียงเขาอบอุ่น เสมือนสนทนาสัพเพเหระกับสหาย ไม่ได้กำลังไต่สวนทาสหญิงผู้หนึ่ง

ฉาฉาก็ดูเหมือนไม่ได้หวาดกลัวเขาเท่าใด ยกมือเขียนตอบ ‘ข้าไม่มีที่ไป’

นางเสแสร้งได้สมบูรณ์ยิ่ง ตอบคำถามได้ชัดเจนถึงที่สุด ความสามารถสี่ตำลึงปาดพันชั่ง* ฝึกฝนมาได้อย่างชำนาญ ส่งผลให้เฉิงตั๋วอดแค่นเสียงเย็นออกมาไม่ได้

เมื่อวานนางค้นพบยาพิษแล้วเอาไปจัดการเงียบๆ ตอนดึกระหว่างการศึกชุลมุนก็วิ่งไปหลบที่อื่น เจตนานางชัดเจนอย่างมาก คือ ‘เฉิงตั๋ว หากเจ้ามีปัญญาชนะก็ชนะ หากไม่มีปัญญาชนะก็ตายไปเสีย’ นางสนแค่ขอให้ตนหนีพ้นเท่านั้น เห็นได้ชัดว่าไม่คาดหวังอะไรกับความสามารถในการรับมือของเขา

หากผู้อื่นกระทำเช่นนี้ เฉิงตั๋วยังพอลอบชื่นชมว่าเยือกเย็นฉลาดเฉลียว แต่สตรีผู้นี้เป็นทาสของเขา ในอดีตก็เคยเป็นทาสชั้นต่ำของชาวหู แต่นางถึงกับกล้าเล่นลูกไม้พรรค์นี้ใต้เปลือกตาเขา ปฏิเสธได้อย่างหมดจด ไม่รู้อะไรทั้งสิ้น กระทั่งพูดนางยังพูดไม่ได้ แล้วจะเอาอย่างไรเล่า จะระบายโทสะใส่นางหรือ

ทันทีที่เฉิงตั๋วนึกมาถึงตรงนี้ก็รู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก