ทดลองอ่าน ทาสหญิงพลิกแผ่นดิน บทที่ 9

ลวี่เชี่ยวพูดต่อ “ไม่รู้ว่าเคยนอนกับบุรุษมาแล้วกี่คน จะยังตั้งครรภ์ได้อีกหรือ ต่อให้ท่านอ๋องทรงเต็มใจมอบโอกาสให้นาง นางก็เสนอหน้าขึ้นมาไม่ได้ มิฉะนั้นหลายเดือนมานี้ นางตัวติดกับท่านอ๋องถึงเพียงนั้น แต่เหตุใดในท้องจึงไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้นเล่าเจ้าคะ”

ลวี่เชี่ยวกล่าวได้ถูกใจ สวีซื่อจึงหัวเราะจนตัวงอ หยิกแก้มนาง พูดว่า “เจ้าปากคอเราะรายขึ้นทุกวันแล้ว ไม่ว่าอะไรก็ล้วนพูดออกมาได้”

หลี่หมัวมัวหันกลับมาสังเกตฉาฉา เห็นฉาฉายืนยกถาดนิ่งเฉย บนใบหน้าไม่แสดงอาการใดๆ ทั้งสิ้น หลี่หมัวมัวกระแอมไอเบาๆ เสียงหัวเราะข้างในหยุดลงทันควัน ได้ยินสวีซื่อเอ่ยถามว่า “ผู้ใดอยู่ข้างนอก”

หลี่หมัวมัวขานรับ “บ่าวเองเจ้าค่ะ บ่าวนำยามาให้ฮูหยิน” พูดจบก็เลิกม่านเดินเข้าไป ฉาฉาก็ตามเข้าไปในห้องโถงข้างแห่งนั้นด้วย

แม้ยามนี้จะเข้าสู่ช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิแล้ว แต่บนพื้นห้องโถงข้างยังคงตั้งกระถางซึ่งเผาถ่านหอมเอาไว้ บนตั่งนุ่มมีสตรีสวมชุดลำลองผู้หนึ่งนั่งอยู่ อายุประมาณยี่สิบห้ายี่สิบหกปี พูดถึงรูปโฉม นับได้ว่าอยู่ในระดับกลางค่อนไปทางบน ด้วยเพราะแต่งกายได้เหมาะสม มองไปแล้วจึงให้ความรู้สึกชื่นตาชื่นใจ ข้างกายนางมีสาวใช้ผู้หนึ่งยืนอยู่ มือกำผ้าเช็ดหน้า คอยทุบบ่าให้สวีซื่ออยู่เนืองๆ

ทันทีที่หลี่หมัวมัวเดินเข้ามา สวีซื่อก็ชิงยิ้ม รีบพูดว่า “เรื่องเช่นนี้จะกล้ารบกวนหลี่หมัวมัวได้อย่างไรกัน” พอพูดจบก็มองเห็นฉาฉาพอดี นางพลันนิ่งงันไปทันใด

หลี่หมัวมัวบอกให้ฉาฉาคุกเข่าลง ฉาฉาก็คุกเข่าลง มือยกถาดขึ้น สัมผัสได้เพียงว่าสายตาของสวีซื่อกับลวี่เชี่ยวทิ่มแทงมาที่นางประหนึ่งคมมีด ฉาฉาค่อยๆ เงยหน้ามองไปที่สวีซื่อ

หลี่หมัวมัวเดินเข้ามาประคองถ้วยยา ยื่นส่งให้สวีซื่ออย่างนอบน้อม สวีซื่อก้มตัวลงรับ แต่กลับถูกฉาฉามองจนรู้สึกแปลกๆ จึงวางถ้วยลงเบาๆ

ลวี่เชี่ยวตวาด “บ่าวสามหาว กล้าจ้องเจ้านายเช่นนี้ได้อย่างไร!”

ฉาฉากลับไม่เกรงกลัวเสียงตวาดของนาง แต่หันไปมองแทน แววตาลวี่เชี่ยวเต็มไปด้วยโทสะ แต่ดวงตาของฉาฉากลับยังนิ่งสงบดุจน้ำในทะเลสาบ หลังมองลวี่เชี่ยวอยู่สักพักก็เก็บสายตากลับมานิ่งๆ เอาแต่มองขอบถาดสีแดงชาดใบนั้น

สวีซื่อกับลวี่เชี่ยวรู้สึกว่าถูกเหยียดหยามขึ้นมาทันใด ทว่ากลับพูดไม่ออกว่าฉาฉาเหยียดหยามพวกนางอย่างไรกันแน่ ในดวงตาของฉาฉาไม่มีแววดูแคลน แต่กลับแฝงเจตนาอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าในสายตาของฉาฉาแล้ว สตรีสองคนนี้ไม่ต่างอะไรจากถาดสีแดงชาดในมือ เหมือนเก้าอี้เถาวัลย์ที่นอกทางเดิน เป็นเพียงแค่สิ่งของอย่างหนึ่ง

หลี่หมัวมัวเอ่ยขึ้นว่า “ฮูหยิน ฉาฉาผู้นี้เป็นใบ้ พูดไม่ได้ ขออภัยที่นางไม่อาจเอ่ยคารวะได้ด้วยเจ้าค่ะ”

“ไม่ว่าจะชื่อว่าอะไรก็ช่างเถอะ แต่ชื่อชาวหูชั้นต่ำเช่นนี้จะนำมาใช้ในจวนได้อย่างไร”

หลี่หมัวมัวตอบกลับอย่างไม่นอบน้อมทว่าก็ไม่เย่อหยิ่ง “ชื่อนี้ท่านอ๋องทรงตั้งให้ด้วยพระองค์เองเจ้าค่ะ”

สวีซื่อพูดไม่ออกไปชั่วขณะ นางยกถ้วยยาขึ้นแก้เก้อ “นางเป็นชนต่างเผ่า ไม่เคยเรียนรู้เรื่องมารยาท เจ้าต้องอบรมสั่งสอนให้ดีจึงจะถูก”

หลี่หมัวมัวขานรับ คารวะอีกครั้งก็พาตัวฉาฉาออกมา ฉาฉาไม่ได้มองสองคนนั้นอีก เพียงเดินตามออกมาเงียบๆ สวีซื่อมองนางเดินออกไป ก่อนจะก้มหน้าลง ไม่รู้ว่าคิดอะไร ลวี่เชี่ยวกลับถุยน้ำลาย พูดว่า “ดวงตาทรงเสน่ห์ที่กระชากวิญญาณคนได้ แค่มองก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ของดีอะไร”