ทดลองอ่าน ธาราวสันต์ บุษบันจันทรา บทที่ 13-บทที่ 14

เสือตะครุบไม่ถูก

หลี่มู่ลุกขึ้นมาแล้ววิ่งห้อตะบึงไปข้างหน้า

ลู่เจี่ยนจือตามติดอยู่ข้างหลัง

เสือหมุนตัวตามมา คำรามด้วยความโกรธ ไล่ตามหลังคนทั้งสองมาติดๆ ระยะห่างลดน้อยลงทุกที ตอนที่ไล่ตามจวนใกล้จะถึง มันก็พลันพุ่งกระโจนเข้าใส่ลู่เจี่ยนจือที่อยู่ใกล้กว่า

ลู่เจี่ยนจือรีบย่อตัวลง หลบการกระโจนเข้าใส่ในครั้งนี้ไปได้

เสือพุ่งข้ามศีรษะของเขาไปแล้วก็มีเสียงดังตุ้บ เท้าทั้งสี่ลงถึงพื้นขวางทางไปของทั้งสองคนไว้อีกหน

ผนังถ้ำในช่วงนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นแคบลงแล้ว

เมื่อถูกร่างใหญ่โตของเสือขวางทางอยู่ก็ไม่เหลือพื้นที่พอให้ผ่านไปได้สักเท่าใด

หลี่มู่กับลู่เจี่ยนจือมองสบตากันคราหนึ่ง โดยไม่ต้องนัดหมาย คนหนึ่งอยู่ซ้ายคนหนึ่งอยู่ขวา ถือท่อนไม้พุ่งเข้าใส่เสือร้ายที่อยู่ด้านหน้าอย่างรวดเร็ว

“ผัวะๆ” มีเสียงหนักทึบดังขึ้นสองครั้ง กะโหลกศีรษะของเสือโดนท่อนไม้หวดใส่ซ้ายทีขวาที

การฟาดลงไปครั้งนี้ ทั้งสองคนต่างใช้กำลังทั้งสิบส่วน ทั้งหมดถูกส่งผ่านท่อนไม้ไปทั้งสิ้น

เสือแม้จะหนังแข็งเนื้อหนา แต่ชั่วขณะนี้ก็ถูกตีจนมึนงงตาลาย ส่งเสียงร้องออกมาคำหนึ่ง ร่างโงนเงน คล้ายเมาสุราไปเช่นนั้น

ชั่วพริบตานั้นทั้งสองคนต่างคว้าโอกาส กระโดดผ่านด้านข้างของเสือที่ยังอยู่ในความเจ็บปวดตั้งสติไม่ได้ วิ่งตะบึงไปข้างหน้าต่อ ไม่นานก็มาถึงทางเดินด้านในที่แคบที่สุดช่วงนั้น

และในเวลานี้เสียงคำรามของเสือร้ายที่อยู่ด้านหลังตัวนั้นก็ไล่ตามมาแล้ว อยู่ใกล้เพียงแค่ข้างหู

เสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นอันบ้าคลั่งของมันทำให้ผนังถ้ำสั่นสะเทือนไปหมด เศษหินและฝุ่นผงบนชั้นหินเหนือศีรษะร่วงกราวลงมาไม่หยุด

ลู่เจี่ยนจือกุมท่อนไม้ยาวในมือแน่น กัดฟันกล่าวขึ้น “หลี่มู่ จัดการกับเจ้าตัวนี้เสีย แล้วเจ้ากับข้ามาดวลกันสักครั้ง ผู้แพ้ต้องล่าถอยออกจากการแข่งขันในวันนี้ ไม่มีคุณสมบัติให้เป็นบุตรเขยสกุลเกาอีก!”

หลี่มู่สองตามองจ้องเสือร้ายที่พุ่งกระโจนเข้ามาอีกครั้ง ยิ้มแล้วบอก “ตรงกับที่ข้าคิดไว้อยู่พอดี!”

แววตาหลี่มู่พลันขรึมลง เขาถึงกับไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย พุ่งเข้าไปตวัดท่อนไม้ในมือเสียงดังผัวะ ฟาดลงไปที่กรงเล็บข้างหนึ่งของเสือที่ตะปบเข้ามาใส่ตน

มีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้น กรงเล็บเสือหักลง

ท่าพุ่งกระโจนของเสือพลันสลายไป ร่างร่วงจากกลางอากาศลงมาที่พื้น

ลู่เจี่ยนจือรีบตามมาติดๆ ร่วมกันกับหลี่มู่ ใช้ท่อนไม้สองท่อนกระหน่ำฟาดลงไปที่เสือดุจสายฝน

ตอนแรกเสือยังมีท่าทางคลุ้มคลั่ง แต่แล้วก็ค่อยๆ สิ้นฤทธิ์ โลหิตฉีดพุ่งออกจากปาก

ครั้งสุดท้ายหลี่มู่ออกแรงฟาดลงไปที่กลางศีรษะเสือหนักๆ กะโหลกศีรษะถูกฟาดจนแตก

ไม้ยาวท่อนนั้นก็ทานแรงไม่ไหว ถึงกับมีเสียงแตกจากข้างใน หักเป็นสองท่อนดังเป๊าะ

เสือส่งเสียงร้องโหยหวนยาวอย่างน่าเวทนาออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ฝืนลุกขึ้นจากพื้นมายืน ชักกระตุกอีกหลายครั้ง แล้วล้มตึงลงกับพื้นไม่กระดุกกระดิกอีก ขาดใจตายไปแล้ว

หลี่มู่เดินเข้าไปเก็บท่อนไม้ที่หักเป็นสองท่อนบนพื้นขึ้นมา เดินผ่านทางแคบเส้นนั้นไปยังทางออก

ลู่เจี่ยนจือเดินตามมา

แสงสว่างที่ด้านหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสว่างขึ้น พื้นที่ก็กว้างโล่งขึ้นแล้ว

ทั้งสองคนหนึ่งอยู่หน้าคนหนึ่งอยู่หลัง มาถึงทางออกใต้ช่องรับแสง ยืนประจันหน้ากัน

หลี่มู่กล่าว “คุณชายลู่ เชิญ”

การต่อสู้อย่างดุเดือดกับเสือเมื่อครู่ ทำให้ศีรษะ ใบหน้า และเสื้อผ้าของคนทั้งสองเปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตที่ฉีดพุ่งออกมาจากปากเสือและกระเซ็นมาถูกเป็นจุดๆ

ดวงตาทั้งสองของลู่เจี่ยนจือแดงซ่านเล็กน้อย ท่าทางเหมือนเป็นคนละคนกับช่วงก่อนหน้านี้

เขาจ้องมองหลี่มู่ ก่อนถือท่อนไม้กระโจนเข้าใส่

หลี่มู่ใช้ท่อนไม้สั้นที่ถืออยู่ในมือทั้งสองข้างรับมือกับท่อนไม้ยาวของลู่เจี่ยนจือ หลังประมือกันไปหลายเพลง แขนเขาก็ถูกปลายท่อนไม้ที่กวาดขวางมาฟาดถูก ร่างไหวเอนไปเล็กน้อย

ดวงตาทั้งสองของลู่เจี่ยนจือยิ่งแดงขึ้น เท้าไม่ได้หยุดนิ่งแม้ชั่วขณะ ท่อนไม้ยาวเหวี่ยงไปโจมตีเข้าใส่หลี่มู่อีกครั้ง

“ผัวะ” มีเสียงดังขึ้น หัวไหล่ซ้ายของหลี่มู่ถูกฟาดใส่อีกครั้ง

หลี่มู่หรี่ตาลง

ครั้งที่สามขณะที่ท่อนไม้ในมือลู่เจี่ยนจือท่อนนั้นฟาดเข้ามาที่ลำคอของตนอีกครั้ง หลี่มู่ไม่เพียงไม่หลบ กลับโยนท่อนไม้หักสองท่อนในมือทิ้งไป สะอึกร่างเข้าไปรับ สองมือคว้าจับไปที่ปลายท่อนไม้ด้วยความรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ

ทั้งสองฝ่ายออกแรงต่อสู้กัน

ใบหน้าของลู่เจี่ยนจือค่อยๆ แดงก่ำขึ้น หน้าผากเริ่มมีเหงื่อซึมออกมา ทั้งสองออกแรงยันกันอยู่พักหนึ่ง เขาถูกแรงจากฝั่งตรงข้ามผลักดันจนเริ่มถอยหลัง ถอยหลังไปทีละก้าวๆ กระทั่งแผ่นหลังถูกดันติดผนังถ้ำ

หลี่มู่ออกแรงอีกครั้ง ท่อนไม้ยาวเริ่มโค้งงอ รูปทรงเปลี่ยนเป็นสะพานโค้งไปอย่างฉับพลัน

“หัก!” เขาตวาดเสียงต่ำออกมาคำหนึ่ง

“เป๊าะ!”

มีเสียงดังมาจากท่อนไม้ หักเป็นสองท่อนแล้วจริงๆ