ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 1

หน้าที่ของรองหัวหน้าก็คือ..เมื่อมหาวิทยาลัยจัดกิจกรรมทำความสะอาดครั้งใหญ่ตอนสุดสัปดาห์ ตัวแทนที่หัวหน้าชั้นคัดเลือกไว้แอบหนีงาน หัวหน้าชั้นก็จะเรียกตัวรองหัวหน้าไว้ และให้ไล่โทรศัพท์ติดต่อเพื่อนร่วมชั้นทีละคนให้มาทำงาน ต้องถูกคนด่าลับหลังจนจามไม่หยุดครึ่งชั่วโมง แถมต้องถือไม้ถูพื้นถูระเบียงทางเดินชั้นห้าทั้งชั้น ผลปรากฏว่าตอนเปิดประชุมใหญ่ในวันจันทร์ ห้องของเธอได้ที่หนึ่งจากการประเมินผลการทำความสะอาด อธิการบดีเรียกหัวหน้าชั้นออกไปตรงหน้าโต๊ะประธานพูดชมเชยต่อหน้านักศึกษาทั้งมหาวิทยาลัย

หน้าที่ของรองหัวหน้าก็คือ..เมื่อแก๊งสาว ‘ติงต๊อง’ สี่ห้าคนซึ่งเป็นลูกน้องที่คอยปกป้องผลประโยชน์ของหัวหน้าชั้นอย่างเหนียวแน่นพูดว่ารองหัวหน้าแต่งตัวน่าเกลียด รองหัวหน้ากินหมั่นโถวสองลูกตอนเที่ยงทุกวัน รองหัวหน้าใส่กางเกงสองตัวสลับกันทั้งเทอมอะไรประมาณนี้ รองหัวหน้าก็จำต้องข่มใจไว้ จะโมโหไม่ได้ โดยเฉพาะเวลาที่หัวหน้าชั้นยื่นซาลาเปาโก่วปู้หลี่ มาให้ ยิ่งต้องยิ้มรับไว้แล้วยังต้องไม่ลืมพูดขอบคุณด้วย!

อี๋อวี้เป็นคนโง่หรืออย่างไร เธอก็แค่ความจำไม่ค่อยดี คุณสมบัติด้อยไปนิด หน้าตาจืดไปหน่อย แต่อีคิวของเธอยังอยู่ในระดับปกติดีนะ

ถูกคนใช้ประโยชน์อย่างทนโท่ขนาดนี้แล้ว เธอจะไม่รู้อยู่แก่ใจเลยหรือ

แต่รู้แล้วจะทำอะไรได้ เลิกทำ? หากเป็นคนอื่นอาจจะล้มโต๊ะขว้างเก้าอี้ แหกปากดังลั่นว่า ‘ฉันไม่ทำแล้วโว้ย!’ จากนั้นต่อยหัวหน้าชั้นสักหมัดให้หงายหลังไปเลย

ทว่าอี๋อวี้ไม่ทำอย่างนั้น เฉินอิ๋งทั้งสวยทั้งอ่อนโยน เป็นที่รักของคนรอบตัวอย่างกับอะไรดี ถ้าเธอรังแกเฉินอิ๋ง คงต้องโดนเพื่อนร่วมชั้นรุมประณามยับแน่ เธอน่ะพอใจในสิ่งที่ตนเองเป็นอยู่จนชินเสียแล้ว คิดแค่ว่ามุ่งมั่นทำไปให้ถึงที่สุด เลยไม่เคยสร้างปัญหาให้หัวหน้าชั้นแม้แต่น้อย ตั้งหน้าตั้งตาเป็นรองหัวหน้าชั้นของเธอไปอย่างเจียมตัว เรียนหนังสือและทำงานด้วยความขยันหมั่นเพียร

ตราบจนวันหนึ่งยามที่อี๋อวี้จบการศึกษาแล้วเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนขวักไขว่ในสำนักงานจัดหางาน ถึงเริ่มนึกเสียใจทีหลัง หากรู้แต่แรกว่างานหายากกว่าที่คิดไว้สิบเท่า ตอนนั้นน่าจะอัดยายนั่นให้น่วมสักตั้ง แย่งโอกาสมีงานทำหลังเรียนจบของเธอไปไม่พอ ยังให้เธอเป็นทาสรับใช้ตั้งสามปี…

“เฮ้ย! มีคนตกตึก”

“ว้าย! เลือด…เลือด…”

“กรี๊ด! ตกลงไปตายแล้ว”

ขณะที่เจ็บปวดอย่างรุนแรงไปทั้งสรรพางค์กาย อี๋อวี้ยังรำพึงในใจว่า ชาติหน้าจะไม่ขอเป็นคนโง่อีกเด็ดขาด!

“เหล่าไป๋ เจ้ามือไม้ว่องไวหน่อยสิ”

“พูดพล่ามอยู่ได้ หรือเจ้าจะทำเอง”

“ก็ได้ๆๆๆ เจ้าอย่ามือสั่นสิ รีบๆ ยัดนางเข้าไปเร็วเข้า”

เจ็บจัง…

นั่นใครส่งเสียงพูดอยู่กันนะ

อี๋อวี้รู้สึกเหมือนตนเองกลายเป็นเส้นบะหมี่ที่ถูกกดออกมาจากเครื่องรีดแป้ง ใครกำลังรัดตัวเธอเอาไว้นะ

“เรียบร้อย งานสำเร็จลุล่วง พวกเราไปกันเถอะเสี่ยวเฮย”

“เอ๊ะ? ไม่บอกอะไรนางบ้างหรือ”

“จะบอกอะไรเล่า ไม่ใช่ความผิดของพวกเราสักหน่อย เบื้องบนทำพลาด ส่งทารกหญิงไม่มีวิญญาณลงมา พวกเราเสียเวลาตั้งนานกว่าจะเสาะหาวิญญาณจากที่อื่นที่มีดวงชะตาเข้ากันได้ ถือว่าได้ทำบุญทำกุศลครั้งหนึ่งแล้ว”

“ที่เจ้าพูดก็ชอบด้วยเหตุผลดี จริงสิ เจ้าให้นางกินของสิ่งนั้นแล้วใช่ไหม”

“อ๊ะ! ถ้าเจ้าไม่พูด ข้าคงลืมไป เอาล่ะ เสร็จแล้ว รีบไปกันเถอะ นางใกล้จะตื่นแล้ว เกิดมองเห็นพวกเราขึ้นมาจะยุ่ง”

อี๋อวี้ค่อยๆ ยกเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น เพียงทันชำเลืองเห็นเงาร่างพร่าเลือนสีดำกับสีขาวสองสายหายวับไปกับตา