ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 1

เมื่อหลูซื่อสงบอกสงบใจลงได้บ้างในที่สุด นางวางตัวอี๋อวี้ในอ้อมแขนลงนั่งกลับไปบนเตียง และไต่ถามบุตรชายข้างกายด้วยน้ำเสียงฉงนใจ “นี่มันเกิดอะไรขึ้น เจ้าพานางออกไปข้างนอกคราเดียวกลับมาก็หายเป็นปกติดีแล้ว”

หลูจวิ้นเกาหัวอย่างงุนงงพลางพูดตอบ “ข้าก็ไม่รู้ขอรับ บอกแล้วท่านแม่อย่าตีข้าอีกนะ เจ้าอ้วนหลิวที่ทางตะวันออกของหมู่บ้านชวนข้าไปเล่นที่คันนา ข้าเลยพาเสี่ยวอวี้ไปด้วยกัน ตอนหลังเขาด่าน้องเล็กว่าปัญญาอ่อน ข้าโมโหขึ้นมาเลยชกต่อยกับเขาจนไม่ได้จับตาดูไว้ นางก็หายตัวไป ตอนนั้นข้าร้อนใจแทบตาย ตามหาอยู่นานสองนานถึงหานางพบในที่นาของบ้านเรา ท่านแม่รู้หรือไม่ พอข้าพานางกลับมาจากที่นั่น นางเป็นเด็กดีกว่าที่ผ่านมามาก ไม่มีน้ำลายไหลยืดเลอะเทอะแล้วยังเดินเองด้วยขอรับ”

หลูซื่อฟังเขาพูดแล้วตอนแรกอยากจะบันดาลโทสะ ต่อมากลับข่มอารมณ์ชั่วแล่นไว้ ขมวดคิ้วตรึกตรองเป็นนาน ก่อนหันไปพูดเสียงอ่อนโยนกับอี๋อวี้ช้าๆ ทีละคำอย่างไม่แน่ใจ “อวี้เอ๋อร์ เจ้าฟังที่แม่พูดเข้าใจหรือไม่”

อี๋อวี้นิ่งคิดแล้วเห็นว่าในเมื่อตอนนี้ไม่ต้องแกล้งปัญญาอ่อน ก็ทำตัวเป็นเด็กปกติคนหนึ่งไปเลยแล้วกัน ถึงอย่างไรเวลานี้นางมีอายุสี่ขวบเป็นวัยที่พูดคุยโต้ตอบกับคนอื่นได้แล้ว ด้วยเหตุนี้นางพยักหน้ากับหลูซื่อเป็นเชิงบอกว่าตนเองเข้าใจคำพูดของอีกฝ่าย

หลูซื่อเห็นปฏิกิริยาตอบกลับนี้แล้วผลิยิ้มอีกครา

“แล้วอวี้เอ๋อร์จำเรื่องเมื่อก่อนได้หรือไม่” หลูซื่อซักถามต่อ ดูท่านางกลัวว่าบุตรสาวหายดีแล้วจะลืมเรื่องราวตอนที่ปัญญาอ่อนไป ตามหลักแล้วเด็กในวัยนี้มักจดจำอะไรไม่ได้มากนัก แต่ยุคนี้ยังไม่มีความรู้ทางวิทยาศาสตร์อะไร ดังนั้นอี๋อวี้พยักหน้าให้นางอีก

หลูซื่อตื่นเต้นอีกระลอกหนึ่ง ตั้งท่าจะถามอะไรบางอย่างต่อ แววตากลับหม่นลงฉับพลัน นางแลมองดวงหน้าเล็กๆ ของบุตรสาวแล้วเริ่มใจลอยทีละน้อย แม้อี๋อวี้ถูกนางมองจนชักใจคอไม่ดี แต่สงบใจลงได้แล้วอย่างรวดเร็วและสบตานาง พยายามทำสายตาใสซื่อไม่รู้ประสีประสาสุดกำลัง ถึงจะรู้สึกอึดอัดใจที่ต้องทำเป็นไร้เดียงสาอยู่บ้าง ทว่าก็รู้ว่าตนเองจำเป็นต้องทำอย่างนี้ ไม่ว่าเพื่อจะได้มีญาติพี่น้องหรือว่ามีชีวิตอยู่ต่อไป

หลูจวิ้นเห็นมารดาเหม่อมองน้องสาวตาลอย ก็ยื่นมือไปกระตุกเสื้อของนางอย่างอดใจไม่อยู่ ทำให้นางดึงความคิดคืนมาแล้วหันไปสั่งกำชับบุตรชาย “เจ้ารีบไปตามพี่ใหญ่มา บอกข่าวดีนี้กับเขา และเรียกให้เขากลับมาก่อน ส่วนเจ้าค่อยๆ ขี่วัวกลับมา”

“ขอรับ!” หลูจวิ้นขานรับเสียงหนึ่งแล้ววิ่งออกไปอย่างเริงร่าสดใส ในห้องหลูซื่อกอดอี๋อวี้ไว้แนบอกอย่างรักใคร่หวงแหนเนิ่นนาน