ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 10

“ฮึ เธอจะไปรู้อะไร ที่เฉินอิ๋งกล้าทำแบบนี้เพราะเหล่าโหวทำไม่รู้ไม่ชี้น่ะสิ เฮ้อ…จะเล่าเรื่องหนึ่งให้พวกเธอฟัง พวกเธอต้องเก็บเป็นความลับนะ ตอนเปิดเทอมเลือกตั้งหัวหน้าชั้นคนใหม่ พวกเราสามคนลงคะแนนให้อี๋อวี้ไม่ใช่หรือ ตอนหลังฉันยังถามเหวินเหวินที่นั่งติดกัน ยังมีเพื่อนๆ ผู้ชายอย่างพวกเสี่ยวหลี่จื่อ ก็ลงคะแนนให้อี๋อวี้ทั้งนั้น รวมๆ กันแล้วต้องมีสิบเจ็ดสิบแปดเสียง ห้องของพวกเรามีกันอยู่ทั้งหมดสามสิบห้าคน ต่อให้คนอื่นๆ ที่ฉันไม่สนิทลงคะแนนให้เฉินอิ๋งหมด ตอนเหล่าโหวประกาศผล อี๋อวี้ก็ไม่น่าจะได้แค่หกเสียง พวกเธอว่าจริงไหม”

อี๋อวี้ใจกระตุกวูบหนึ่งอย่างแรง สำหรับเธอแล้วเรื่องนี้นับได้ว่าเป็นการถูกตีแสกหน้าเข้าอย่างจัง ในมหาวิทยาลัยมีกฎตายตัวอยู่ว่าตอนปีหนึ่งให้นักศึกษาเสนอตนเอง เพื่อว่าทุกคนจะได้ใช้เวลาช่วงปีหนึ่งทำความรู้จักและแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันเพื่อเลือกตัวแทนของสามปีหลังได้อย่างมั่นใจ พอขึ้นปีสองถึงใช้วิธีลงคะแนนเสียงเลือกตัวแทนคนใหม่

ตำแหน่งหัวหน้าชั้นตอนปีหนึ่งไม่มีส่วนช่วยเหลือใดๆ ในการหางานทำหลังเรียนจบ ขณะที่หัวหน้าชั้นที่ได้รับเลือกตั้งใหม่ในปีสอง ทางมหาวิทยาลัยจะช่วยจัดหางานที่มั่นคงให้ อี๋อวี้จำได้แม่นว่าในการเลือกตั้งหัวหน้าชั้นที่มีแค่เธอกับเฉินอิ๋งสองคน ตนเองพ่ายแพ้ให้อีกฝ่ายอย่างยับเยินด้วยคะแนนหกต่อยี่สิบเก้าเสียง ตอนนั้นนอกจากตื่นตะลึงแล้ว เธอยังรู้สึกงุนงงและน้อยใจ นึกว่าพวกเพื่อนๆ ไม่พอใจการทำงานและผลการเรียนของเธอ คิดไม่ถึงเลยว่ามันยังมีลับลมคมในซ่อนอยู่อย่างนี้

หญิงสาวสามคนที่พูดคุยกันอยู่เป็นเพื่อนร่วมหอของอี๋อวี้ เมื่อครั้งที่อี๋อวี้เป็นหัวหน้าชั้นตอนปีหนึ่ง ทุกคนยังสนิทสนมกันดี แต่หลังจากแพ้การเลือกตั้งใหม่ตอนปีสอง เธอก็หลบหน้าพวกเพื่อนร่วมห้องโดยไม่รู้ตัว ส่งผลให้ค่อยๆ ห่างกันไป ตอนนี้มาคิดดูแล้ว แรกๆ คนรอบข้างมากมายยังเป็นมิตรกับเธอดี ทว่าตอนนั้นเธอถูกภาพลวงบังตา เอาแต่นึกว่าทุกคนไม่พอใจเธอเลยปลีกตัวอยู่คนเดียวมากขึ้น นอกจากรุ่นพี่สองคนที่รู้จักในวิชาพละศึกษาแล้ว เธอไม่มีเพื่อนเลยสักคน

“ไม่จริงมั้ง เหล่าโหวจะใจกล้าเกินไปแล้ว เรื่องแบบนี้ยังกล้าทำ!”

“ชู่ว์…เบาๆ หน่อยสิ คนอื่นได้ยินเข้าจะทำอย่างไร”

“นี่เธอก็ทำเกินไปแล้วนะ เรื่องใหญ่ขนาดนี้น่าจะบอกกันแต่แรก อี๋อวี้น่าสงสารชะมัด ถูกเหล่าโหวแกล้งแบบนี้”

“เชอะ! เจ้าตัวยังไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลย คืนนั้นพอฉันรู้เรื่องนี้ก็เสียบกระดาษโน้ตไว้ในหนังสือวิชาการเมือง เพราะอยากจะคุยด้วย ขอแค่อี๋อวี้ต้องการ ฉันกับเพื่อนๆ อีกหลายคนก็พร้อมเป็นพยานให้ ไปฟ้องร้องเหล่าโหวซะให้เข็ด แต่เจ้าตัวไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ แล้วฉันจะทำอะไรได้ บางทีอี๋อวี้อาจจะกลัวทำให้เหล่าโหวไม่พอใจ ถึงไม่อยากออกหน้าน่ะ”