ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 10

คำสนทนาต่อจากนั้นของหญิงสาวทั้งสามอี๋อวี้ไม่มีแก่จิตแก่ใจจะฟังแล้ว เสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงกับเสียงอื้ออึงในหูทำให้เธอกำมือเป็นหมัดแน่นอย่างห้ามไม่อยู่ หนังสือวิชาการเมืองหรือ? ตลอดสามปีในมหาวิทยาลัย เธอช่วยงานเฉินอิ๋งมากมายหลายเรื่อง แต่มีครั้งเดียวที่ได้รับคำ ‘ขอบคุณ’ ก็คือตอนปีสองที่อีกฝ่ายยืมหนังสือวิชาการเมืองของเธอไปแล้วเอามาคืนให้! ถ้าเธอรู้ว่ามีความจริงที่สุดแสนจะสำคัญเสียบอยู่ในหนังสือเล่มนั้นล่ะก็ เธอไม่มีวันตอบว่า ‘ไม่เป็นไร’ ตอนเฉินอิ๋งกล่าวคำขอบคุณอย่างเด็ดขาด

เรื่องราวล่วงเลยมาจนบัดนี้แล้วเพิ่งประจักษ์ได้ว่าตนเองช่างน่าขำอย่างนี้ เธอกลับหวังว่าสิ่งที่ได้ยินได้เห็นตอนนี้เป็นเพียงความฝัน ทำไมสวรรค์ต้องเล่นตลกกับเธอแบบนี้ด้วย ให้เธอข้ามภพไปในอดีตตั้งหลายปีแล้วดันส่งตัวเธอกลับมา หนำซ้ำยังให้เธอได้ยิน ‘ความจริง’ พวกนี้อีก

เวลานี้เธอคิดแต่จะกลับไป กลับไปอยู่ข้างๆ แม่ของเธอ ยังมีพี่ชายอีกสองคน เธออยากพบหน้าพวกเขาเดี๋ยวนี้แทบใจจะขาด แต่จะทำอย่างไรได้ เธอกลับไปไม่ได้แล้วใช่ไหม

ในใจอี๋อวี้ปั่นป่วนพลุ่งพล่านระลอกหนึ่ง ทันใดนั้นมีเสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นข้างหู

“เสี่ยวเฮย เจ้าทำงานประสาอะไรกัน ให้เจ้าตรวจดูร่างกายของนาง เจ้ากลับพานางมาที่นี่ทำอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะข้าตามมาดู เจ้าคิดจะยัดนางกลับเข้าไปในท้องแม่ด้วยเลยไหมล่ะ”

เธอหันขวับไปด้านหลัง กลับมองเห็นแค่ราวรั้วระเบียงที่ว่างเปล่า แต่ยังได้ยินอีกเสียงหนึ่งพูดตอบอย่างคับข้องหมองใจ “ก็มันเกิดปัญหาขึ้นกับมิติเวลานี่ เหล่าไป๋ เจ้าอย่าดุนักสิ นี่ข้าตรวจเสร็จก็ว่าจะส่งนางกลับไปแล้ว”

ถ้ามีกระจกอยู่ตรงหน้า อี๋อวี้จะรู้ว่าขณะนี้สีหน้าของเธอน่ากลัวขนาดไหน สำหรับเธอแล้ว สองเสียงนี้ทั้งคุ้นเคยทั้งแปลกหู แต่คำเรียกขานนั่น ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ลืมไม่ลง…

หลังจากตกตึกตาย คนที่พาวิญญาณของเธอวิ่งเพ่นพ่านไปทั่วก็คือเจ้าสองตัวนี้ที่เรียกอีกฝ่ายว่า ‘เหล่าไป๋’ กับ ‘เสี่ยวเฮย’

อี๋อวี้ไม่สนใจแล้วว่าคนในห้องจะรู้ว่าตัวเธออยู่ที่นี่ ตะโกนเสียงดังอย่างร้อนรุ่มใจ “นี่! พวกนายสองคนเป็นคนพาฉันมาที่นี่สินะ พวกนายออกมานะ! รีบออกมาเดี๋ยวนี้ ส่งฉันกลับ…”

(ติดตามต่อในฉบับเต็ม)