ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 2

เด็กกำพร้าคนหนึ่งที่เติบโตมากับสายตาดูถูกของผู้อื่นตั้งแต่เยาว์วัยเช่นนาง มีความปรารถนามาโดยตลอดว่าวันหนึ่งจะสามารถอาศัยความพากเพียรของตนเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง กระนั้นมีบางเรื่องที่ใช่ว่าพยายามแล้วจะได้รับผลตอบแทนจริงๆ ชาติก่อนเพราะนางมีสติปัญญาธรรมดา เรื่องที่คนอื่นเรียนสองรอบก็รู้เรื่องนางต้องใช้เวลาสามเท่าถึงจะทำความเข้าใจได้ ดังนั้นนางทุ่มเทสุดตัวแล้ว แต่ก็ยังสอบติดแค่มหาวิทยาลัยปลายแถวแห่งหนึ่ง ในเมื่อนางได้โอกาสใหม่อีกครา ทั้งได้รับในสิ่งที่ตนเองใฝ่ฝันมาก่อนอย่างหาได้ยาก ไหนเลยจะปล่อยให้เวลาและความสามารถสิ้นเปลืองไปโดยใช่เหตุ

จวบจนหลูซื่อตื่นตกใจเมื่อพบว่านิ้วมือเล็กๆ ของบุตรสาวถูกเสียดสีจนผิวเนื้อด้านแข็ง อี๋อวี้เพียงกล่าวกับนางอย่างไร้เดียงสาด้วยน้ำเสียงของเด็กน้อยว่า “อวี้เอ๋อร์อยากหัด…ก็ต้อง…หัดจนเป็น”

นับแต่วันนั้นเป็นต้นมา หลูซื่อเริ่มสอนการปักผ้าแบบซื่อชวนขนานแท้ให้นางอย่างเอาจริงเอาจัง มารดาผู้นี้คิดง่ายๆ ว่าในเมื่อบุตรสาวอยากเรียนและมีความมุ่งมั่นที่จะเรียน เช่นนั้นนางก็จะตั้งใจสอน สอนรอบหนึ่งยังไม่เป็นก็สอนสองรอบ สอนไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเป็น

ด้วยหมึกกับพู่กันมีราคาแพงเกินไป ที่มีอยู่ในเรือนพอแค่ให้หลูจื้อฝึกคัดตัวอักษรเป็นบางครั้ง หลูซื่อจึงหาทรายมาโรยบนพื้นเรียบๆ ถือกิ่งไม้สอนนางร่างภาพโดยเริ่มต้นจากต้นไม้ใบหญ้า

ยามเห็นนางขีดเขียนบนพื้นทรายเป็นลายเส้นเรียบร้อยงดงาม อี๋อวี้ก็ตื่นตะลึงเหลือจะกล่าว โดยทั่วไปแล้วการปักผ้าต้องมีแบบลายปัก แต่เวลานี้หลูซื่อปักแต่งานชิ้นเล็กๆ ลายง่ายๆ ไปขาย สำหรับคนที่คลุกคลีกับผ้าปักซื่อชวนมาสามสิบกว่าปีอย่างนางแทบจะหลับตาทำได้เลย เดิมทีวิชาที่ตกทอดในตระกูลนางนี้ยังไม่จำเป็นต้องร่างลายบนพื้นผ้าก่อนเสียด้วยซ้ำ ทุกคราที่เห็นนางแทงเข็มดึงด้ายโดยไม่มีภาพร่างลาย ทำให้อี๋อวี้บังเกิดความเลื่อมใสสุดประมาณ ไม่รู้ว่าตนเองจะบรรลุถึงขั้นนี้ได้เมื่อไร

ต่อมาคือการจับคู่สี เนื่องจากด้ายปักราคาถูกมีสีให้เลือกน้อย หลูซื่อมักให้บุตรชายคนโตเก็บดอกไม้ใบหญ้าทุกชนิดตรงไหล่เขากลับมาสอนนางแยกแยะสีสัน

อันดับสุดท้ายซึ่งเป็นส่วนสำคัญที่สุดคือวิธีปัก ผ้าปักซื่อชวนขนานแท้จะพิถีพิถันเรื่องฝีเข็มที่เรียบสวยและการเก็บปม อีกทั้งมีวิธีปักละเอียดหลากหลายถึงหนึ่งร้อยสามสิบกว่าแบบ ซึ่งนับว่ามากที่สุดในบรรดาผ้าปักชั้นยอดทั้งสี่ ผลงานถือเอาความพลิ้วไหวสมจริงเป็นของชั้นเลิศ ดุจเดียวกับแมลงปอที่นางเห็นหลูซื่อปักเป็นครั้งแรก ดูแล้วเหมือนกับมีชีวิตอย่างไรอย่างนั้น

เพราะมีพรวิเศษติดตัวมาจากการข้ามภพ อี๋อวี้เลยรับมือการสอนอ่านหนังสือและปักผ้าของหลูซื่อได้อย่างสบายมาก แต่ทั้งที่นางเจตนาให้รุดหน้าช้าลง ก็ยังคงสร้างความอัศจรรย์ใจให้แก่คนทั้งครอบครัวถ้วนหน้า พากันพูดชมว่านางฉลาดเฉลียวไม่ขาดปาก โดยเฉพาะหลูซื่อ ทุกวันหลังจากนางฝึกฝนร่ำเรียน มักพิศดูนางด้วยแววตาปลาบปลื้มยินดี ราวกับว่าไม่เคยรู้จักบุตรสาวที่เลี้ยงดูมานานสามสี่ปีคนนี้ ทุกๆ ราตรียามกล่อมนางนอนก็จะรำพึงรำพันคำว่า ‘แก้วตาดวงใจของแม่’ บ้าง ‘หมดทุกข์พบสุข’ บ้าง ส่งผลให้อี๋อวี้แอบยิ้มไม่หยุด แต่ในเมื่อทำให้หลูซื่อเบิกบานใจได้ นางก็แสนจะเต็มใจ