ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 2

แรกเริ่มอี๋อวี้ยังไม่ใคร่จะคุ้นเคยกับอาหารที่ไม่มันสักนิด ทว่าเมื่อกินไปได้ไม่กี่วันก็เคยชินกับรสชาติของมัน หลูซื่อนั้นมีฝีมือปลายจวักเยี่ยมยอด ทำผักต้มผักนึ่งได้อร่อยเหลือหลาย ครึ่งเดือนก่อนหน้านี้ยังซื้อแป้งหมี่กลับมาแล้วจุดเตาทำแป้งย่างให้นางคนเดียวทุกวัน พี่ชายสองคนเห็นนางกินก็อยากกินมาก แต่ไม่เคยแย่งกับนาง ทุกครั้งที่นางลองสละให้ พวกเขาจะปฏิเสธไม่รับเสมอ มันทำให้นางตื้นตันใจเป็นอันมาก และยิ่งรู้สึกสนิทสนมกับสามแม่ลูกมากขึ้น

ส่วนเรื่องของบิดาที่ได้ยินว่าป่วยตายไปแล้วนั้น ถึงอี๋อวี้จะอยากรู้ ก็ไม่เป็นฝ่ายเอ่ยถึงคนที่ดูเหมือนถูกสามแม่ลูกลืมเลือนด้วยความจงใจผู้นี้ จะอย่างไรนางก็ข้ามภพมาได้ไม่นาน กำลังค่อยๆ ปรับตัวให้เข้ากับครอบครัวที่มีพร้อมอยู่ตรงหน้า ฉะนั้นอย่าเอ่ยถึงคนที่ตายไปแล้วอีกเลย

ณ ที่แห่งนี้มีคอกวัวคอกหนึ่งกับเรือนหลังหนึ่ง มีวัวหนึ่งตัวกับที่นาสามสิบหมู่ มีมารดาที่สอนหนังสือได้ มีพี่ชายคนหนึ่งชมชอบตำรากับอีกคนหนึ่งชมชอบฝึกยุทธ์ วันเวลาเช่นนี้กลับทำให้นางผ่อนคลายสบายใจอย่างยิ่ง นางได้กลับไปเป็นเด็กน้อยอีกครั้ง ไม่ต้องรับความกดดันจากอาชีพการงาน ทั้งไม่เหลือความตะขิดตะขวงใจในตอนแรก แล้วยังได้รับความรักห่วงใยจากคนในครอบครัว อี๋อวี้ชื่นชอบชีวิตชนบทในยามนี้เสียเหลือเกิน

วันนี้ตอนเที่ยงกินข้าวเสร็จ หลูซื่อกับหลูจวิ้นไปจ่ายค่าเช่าและขายข้าวที่จุดรับธัญพืชของที่ว่าการนอกหมู่บ้าน ทิ้งพี่ชายคนโตกับน้องสาวไว้ที่เรือนสองคน

ในลานกว้างหลูจื้ออ่านตำรา ส่วนอี๋อวี้ยกม้านั่งตัวเล็กออกมานั่งรับแดด พลางถือผ้าเนื้อหยาบฝึกฝีมือปักผ้า เมื่อครอบครัวไม่มีเงินมากพอจะซื้อผ้าแพรไหมให้นางร่ำเรียนงานเย็บปักถักร้อย มีผ้าเก่าสองสามผืนให้ซ้อมมือก็ยังดี

อี๋อวี้จ้องลายปักบนผ้าเป็นเวลานานจนชักปวดตา เพิ่งตั้งใจว่าจะมองไปไกลๆ พักสายตา กลับแลเห็นสตรีที่ออกเรือนแล้ววัยยี่สิบเศษนางหนึ่งเดินเข้ามาทางหน้าประตูลานเรือน มือจับจูงเด็กหญิงตัวสูงกว่าอี๋อวี้อยู่บ้างคนหนึ่ง

สตรีนางนั้นเห็นนางเงยหน้ามอง ก็เอ่ยกับนางด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “อุ๊ย! อวี้เจี่ยเอ๋อร์ เล่นอยู่ในลานหรือนี่”

อี๋อวี้มองดูนาง พลางดึงความจำกระท่อนกระแท่นจากในหัวทีละน้อย เมื่อสิบวันก่อนตอนตนเองเล่นก่อทรายอยู่ข้างถนนของหมู่บ้าน เห็นสตรีแซ่หวังนางนี้ซุบซิบนินทากับสตรีที่ออกเรือนแล้วอีกนางหนึ่งว่า ‘หลูซื่อยั่วยวนบุรุษนามว่าหลี่เหล่าสือซึ่งเป็นสามีของนาง’

นางเคยเห็นหลี่เหล่าสือผู้นั้น เขามายืมวัวไปลากเกวียนสองหน ใบหน้าประดับรอยยิ้มซื่อๆ หลูซื่อไม่ค่อยจะสนใจเขา เพียงฝากเขาซื้อขนมหวานห่อหนึ่งในตำบลกลับมาให้นางเป็นของกินเล่น ตังเมก้อนเล็กๆ จะมีราคาแพงกว่าน้ำตาลปั้นที่ทำได้ง่ายดาย แต่เพราะเป็นของธรรมชาติล้วนๆ จึงมีรสชาติไม่เลว ส่วนพวกขนมยิ่งทำกันแบบง่ายๆ อย่างแป้งก้อนข้าวเหนียวรสหวานใหญ่เท่าฝ่ามือนาง แค่ชิ้นเดียวก็ทำให้นางอิ่มจนกินข้าวไม่ลง

ถึงอี๋อวี้จะชอบฟังเรื่องซุบซิบ แต่มีข้อแม้ว่าผู้ที่เป็นหัวข้อนินทาคือคนอื่น มารดาถูกคนว่าร้ายลับหลังอย่างไร้เหตุผล นางไม่มีแก่ใจจะรับหน้าสตรีผู้นี้จริงๆ เลยเอื้อมมือไปสะกิดพี่ชายคนโตด้านข้างที่ยังเพลิดเพลินอยู่กับการอ่านตำราจนลืมเลือนทุกสิ่งรอบตัว ในวันที่สองที่นางกลับมาในอดีต หลูซื่อไปตลาดซื้อแป้งหมี่พร้อมกับคัมภีร์กวีเล่มหนึ่งกลับมาให้หลูจื้อ สองสามวันแรกเขาดีอกดีใจจนต้อนวัวออกไปวิ่งออกกำลังตั้งแต่ยังไม่ฟ้าสาง คึกคักกระฉับกระเฉงราวกับได้โอสถทิพย์จากที่ไหนมาก็ไม่ปานจนนางลอบขบขันไม่หยุด