ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 3

แท้จริงแล้วเท่าที่อี๋อวี้รู้ ก่อนหน้านี้ที่ในเรือนฝืดเคืองเรื่องเงินทอง เหตุผลประการสำคัญที่สุดคือเจ้าของร่างนี้คนเดิมไม่อาจดูแลตนเองได้ เป็นเหตุให้ดึงกำลังคนในเรือนไปไม่น้อย หลูซื่อยังหมดเงินไปกับค่ายาของนางไม่ขาดสาย เพียงแต่ไม่เห็นอาการกระเตื้องขึ้นเท่านั้นเอง

เด็กเล็กๆ มักตัวโตเร็วมาก อี๋อวี้สังเกตเห็นตั้งนานแล้วว่าเสื้อผ้าของสามพี่น้องสั้นเต่อไปบ้าง คิดไม่ถึงว่าหลูซื่อก็มีความตั้งใจที่จะตัดเย็บอาภรณ์ใหม่ให้พวกนางอยู่แล้ว พี่ชายสองคนต่างดีใจกันยกใหญ่เมื่อได้ยินว่าหลูซื่อจะทำชุดใหม่ให้ ส่วนนางใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาเดือนกว่าๆ ย่อมแจ่มแจ้งดีว่าชาวบ้านทั่วไปนานทีปีหนจะมีเสื้อผ้าใหม่สักชุดจริงๆ เพราะเป็นอาภรณ์ที่มารดาเย็บเองกับมือ ทำให้นางรู้สึกตั้งตารอคอยอยู่ลึกๆ แม้ว่ามันจะเป็นผ้าธรรมดาๆ เทียบมิได้กับผ้าแพรผ้าไหมของราชวงศ์ถังตามที่นางรู้มาก็ตามที

มาถึงที่นี่หลายสิบวัน นับแต่แรกเริ่มที่ไม่คุ้นเคยเล็กน้อย จนบัดนี้กลมกลืนเป็นส่วนหนึ่งได้แล้ว บางครั้งอี๋อวี้ก็คิดไปถึงเมืองที่เจริญรุ่งเรืองและพรั่งพร้อมไปด้วยสิ่งบันเทิงเริงใจ กระนั้นเมื่อเปรียบกับชีวิตชนบทที่แท้จริงในยามนี้ มันกลับคล้ายเป็นห้วงฝันที่ห่างไกลยิ่งกว่า แม้นสภาพความเป็นอยู่ในยุคโบราณจะค่อนข้างลำบาก หากแต่คุณค่าของมันอยู่ที่คนทุกคนล้วนทำมาหากินด้วยความพากเพียรบากบั่น คิดหาทุกวิถีทางในการยังชีพ ต่างจากพวกคนในโลกปัจจุบันที่ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง กลับใช้ชีวิตไปวันๆ อย่างเลื่อนลอยไร้จุดหมาย

อี๋อวี้มีความสุขกับชีวิตในขณะนี้มาก นางเคยชินกับยืดเหยียดร่างกายเล็กผอมที่กำลังเจริญเติบโตในลานเรือนหลังจากตื่นนอนตอนเช้าทุกวัน ถึงจะแขนสั้นขาสั้น ทำท่าอะไรดูงุ่มง่ามเงอะงะจนหลูซื่อกลั้นหัวร่อไม่อยู่ด้วยความขบขันบ่อยๆ

พอกินอาหารเช้าแล้ว อี๋อวี้ฝึกคัดตัวอักษรอยู่ในลานเรือน กิ่งไม้กิ่งหนึ่งกับพื้นโรยทรายก็คือโต๊ะหนังสือของนาง สภาพอาจจะไม่พร้อมสักเท่าไหร่ แต่นางรู้ดีว่ายามนี้ตนเองไม่เหมือนกับชาติก่อนแล้วที่ทุ่มความพยายามลงไปเท่าใดล้วนไม่ได้รับผลตอบกลับ

ช่วงบ่ายเป็นเวลาเย็บปักถักร้อยของนาง คราวก่อนกลับมาจากตลาดนัด หลูซื่อมอบสะดึงเล็กๆ อันใหม่กับผ้าไหมชิ้นหนึ่งให้ และบอกให้นางตั้งใจปักผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งเป็นการฝึกปรือฝีมือ

เมื่อนางฝึกปักผ้าตามที่หลูซื่อมอบหมายให้เสร็จ ชุดใหม่ของสามพี่น้องก็ทำออกมาเรียบร้อยแล้ว ครั้งนี้หลูซื่อเย็บเสื้อคลุมยาวจากผ้าทอใยเก๋อสีขาวเหมือนกันให้บุตรชายสองคน แบบใกล้เคียงกับพวกเสื้อคลุมชุดนอนในปัจจุบัน ตัวเสื้อยาวกรอมเท้า สาบเสื้อสองข้างป้ายทบกันรัดด้วยสายคาดเอว แค่สวมกางเกงยาวไว้ข้างในก็ออกไปข้างนอกได้แล้ว

หลูซื่อยังบรรจงทำสายคาดเอวเป็นพิเศษ ของหลูจื้อเป็นพื้นขาวปักลายกิ่งหลิวเขียวสดตลอดเส้น ส่วนของหลูจวิ้นเป็นพื้นดำปักลายดอกอิ๋งชุน สีเหลืองอ่อนตลอดเส้น เมื่อสองพี่น้องสวมใส่ชุดนี้ แล้วรวบผมขึ้นมัดด้วยเชือกผูกผมเส้นใหม่จนเรียบตึง ดูไปแล้วเหมือนคุณชายน้อยของราชวงศ์ถังที่นางเคยดูในละครจริงๆ คนหนึ่งรูปงามเกลี้ยงเกลา คนหนึ่งคิ้วเข้มตาคม มองเห็นเค้าความโดดเด่นในอีกไม่กี่ปีให้หลังได้รางๆ